Bedrijven overal ter wereld ontsluiten het volledige potentieel van de hersenen

Deze studie onderzocht de effecten van een gesimuleerde cognitieve belasting in een spelsituatie (NeuroTracker) op de biomechanica van de onderste ledematen, met behulp van een landingstaak die relevant is voor het overbelasten van de voorste kruisband (ACL). ACL-blessures behoren tot de meest voorkomende sportblessures en het ontstaan ​​ervan is in verband gebracht met cognitieve factoren.

Zeven gezonde atleten van universiteitsniveau (voetbal, volleybal, American football) voerden zestien landingsoefeningen op één been uit, bestaande uit een sprong naar voren en een zijwaartse sprong naar het tegenoverliggende been. Deze bewegingen werden gemeten met behulp van krachtplaten en bewegingsregistratie van de benen en het bekken met 36 markers. De NeuroTracker taak werd willekeurig toegewezen aan de helft van de oefeningen (dubbele taak), waarbij de sprongen werden uitgevoerd tijdens de trackingfase.

Hoewel de kinematische metingen van de heup en/of knie met behulp van NeuroTracking significant verschilden voor alle deelnemers, werd de grootste verandering gevonden in de abductiehoek van de knie, waarvan bekend is dat deze het meest geassocieerd wordt met een ACL-blessure. Van de 7 deelnemers vertoonden er 4 biomechanische veranderingen als gevolg van de toegevoegde NeuroTracker -taak, die een verhoogde ACL-belasting aan het licht brachten, wat verband houdt met een ACL-blessure. Op basis van de voorlopige bevindingen veronderstellen de onderzoekers dat een NeuroTracker -training het risico op een niet-contact ACL-blessure kan verminderen en zullen zij een grotere studie uitvoeren met een meer gedetailleerde biomechanische analyse.

Het doel is om de effectiviteit van NeuroTracker -training voor concentratie en gameprestaties te vergelijken met conventionele training.

‍

Twintig universiteitsbasketbalspelers werden verdeeld in een NeuroTracker trainingsgroep (12 sessies) en een conventionele trainingsgroep. De concentratie werd gemeten met de Concentration Grid Test en FIBA-Live Stats werden verzameld om de wedstrijdstatistieken en de prestaties van de atleten te evalueren, zowel voor als na de training.

NeuroTracker -training resulteerde in een 42% grotere verbetering van de resultaten van de Concentration Grid Test na de training, vergeleken met conventionele training. Er werden geen substantiële verbeteringen in de spelprestaties geconstateerd bij beide trainingsvormen.

Het doel is om de huidige inzichten over het multi-object tracking (MOT)-paradigma te synthetiseren, zowel als beoordelingsinstrument als cognitieve trainingsinterventie, met een focus op transfer-effecten en onderliggende perceptueel-cognitieve mechanismen.

De auteurs hebben experimentele en toegepaste studies geëvalueerd die gebruikmaken van MOT- en 3D-MOT-paradigma's (inclusief NeuroTracker) in de context van cognitieve wetenschap, sport, veroudering en klinisch onderzoek. De review beoordeelde taakparameters, de betrokken cognitieve mechanismen en bewijs voor nabije en verre transferresultaten na MOT-training.

Het onderzoek toonde consistent bewijs aan voor nabije transfer-effecten van MOT-training op aandachtsprocessen, verwerkingssnelheid en visuospatiale tracking. Het bewijs voor verre transfer naar bredere executieve functies, sportprestaties en taken in de praktijk was variabeler en afhankelijk van het onderzoeksontwerp en contextuele factoren. De auteurs concluderen dat hoewel MOT-paradigma's betrouwbaar de kern van perceptueel-cognitieve systemen activeren, verder onderzoek nodig is om de mechanismen te verduidelijken en de transfer naar toegepaste domeinen te optimaliseren.

Deze verkennende studie had als doel de relatie te evalueren tussen ruimtelijk inzicht, wendbaarheid en afgelegde afstand, zoals gemeten met GPS.

Bij 12 Amerikaanse universiteitsatleten werd het ruimtelijk inzicht (NeuroTracker: 1 kernsessie), de wendbaarheid (Pro-agility en T Drill) en vervolgens de afgelegde afstand tijdens een competitieve rugbywedstrijd gemeten, bij lage, gemiddelde en hoge intensiteit.

Behendigheidsmetingen correleerden niet met de verschillende loopsnelheden, en de meting van ruimtelijk inzicht correleerde niet met hardlopen op lage of hoge intensiteit. Ruimtelijk inzicht correleerde echter wel significant met hardlopen op gemiddelde intensiteit (rustig tempo/sprinten). Ruimtelijk inzicht, zoals gemeten met NeuroTracker, lijkt verband te houden met de bewegingspatronen van rugbyspelers op gemiddelde intensiteit. De onderzoekers veronderstellen dat het vermogen om teamgenoten en tegenstanders te volgen tijdens het sprinten het resultaat kan zijn van de verwerking van externe en interne prikkels, terwijl de speler zich in het algemeen probeert te bewegen in de open ruimte op het veld.

Om te onderzoeken of de consumptie van rundvlees en aan rundvlees gerelateerde voedingsstoffen de variatie in visuele cognitieve prestaties bij jonge vrouwen kan verklaren.

In een voorstudie voerden 52 vrouwelijke studenten gedurende 15 dagen 15 NeuroTracker sessies uit, waarbij ze hun normale eetgewoonten aanhielden. Vervolgens werden 80 vrouwelijke studenten willekeurig verdeeld over twee groepen in een gerandomiseerde gecontroleerde studie: de ene groep kreeg dagelijks een runderburger en de andere een vegetarische burger. Gedurende 30 dagen consumeerden ze één burger per dag en werden ze beoordeeld met NeuroTracker.

In de voorstudie bleken hogere ijzer-, cholesterol-, choline-, arginine- en B-vitamineniveaus significant geassocieerd te zijn met hogere NeuroTracker scores. In de gerandomiseerde gecontroleerde studie (RCT) vertoonde de rundvleesgroep gemiddeld hogere NeuroTracker scores. De onderzoekers suggereren dat een verhoogde inname van voedingsstoffen uit rundvlees de visuele cognitieve prestaties bij jonge vrouwen kan verbeteren.

Om te onderzoeken of de leersnelheid NeuroTracker verschillende neurodevelopmentele aandoeningen bij kinderen kan karakteriseren.

De onderzoekers richtten zich op drie verschillende neuro-ontwikkelingsstoornissen: aandachtstekort-/hyperactiviteitsstoornis (ADHD), specifieke leerstoornis (SLD) en intellectuele ontwikkelingsstoornis (IDD). 101 deelnemers in de leeftijd van 6 tot 17 jaar voltooiden in totaal 30 NeuroTracker sessies gedurende een periode van 5 weken, samen met gestandaardiseerde neuropsychologische tests om elke neuro-ontwikkelingsdiagnose te bevestigen.

De voortgang in NeuroTracker -scores gedurende het trainingsprogramma werd wetenschappelijk geanalyseerd met behulp van een latent groeicurvemodel. Deze analyse bracht het volgende aan het licht: 1) een lagere basisprestatie bij kinderen met een verstandelijke beperking, samen met een trager leertempo in het begin, 2) kinderen met ADHD en leerstoornissen vertonen een lager leertempo op de lange termijn, 3) er bestaat een aanzienlijke overlap tussen personen met een ADHD-diagnose en personen met een leerstoornis.

Om te onderzoeken of NeuroTracker baselines gebruikt kunnen worden om onderscheid te maken tussen atletische ervaring en sportniveau.

Honderdhonderd (36) vrouwelijke en 67 mannelijke atleten van de Universidad Playa Ancha (Spanje), actief in voetbal, basketbal, volleybal, rugby, handbal, zwemmen, atletiek, tafeltennis en roeien, hebben NeuroTracker basismeting voltooid. Deze metingen vonden allemaal 's middags plaats, na intensieve trainingen de dag ervoor. De sporten werden ingedeeld in groepen met een open structuur (bijv. voetbal) en groepen met een gesloten structuur (bijv. zwemmen), vanwege de verwachte verschillen in cognitieve eisen.

Uit de statistische analyse bleek dat de basiswaarden NeuroTracker significant correleerden met geslacht, de hoeveelheid atletische training en de sportcategorie. De onderzoekers concluderen dat deze resultaten aantonen dat NeuroTracker een toegankelijke meetmethode is voor perceptueel-cognitieve functies die significant verband houden met prestatievariabelen bij universiteitsatleten.

Het doel is om de overdraagbaarheid van perceptueel-cognitieve training met behulp van NeuroTracker te onderzoeken naar prestatieparameters op het voetbalveld.

Twintig speelsters van NCAA Division I-vrouwenvoetbalteams (18-25 jaar) werden verdeeld in een trainingsgroep en een controlegroep. Na een basismeting met NeuroTrackervoltooide de experimentele groep 10 NeuroTracker -sessies (60 minuten) gedurende vier weken. Gegevens over wedstrijdprestaties, succesvolle acties, passpercentage en passpercentage op korte tot middellange afstand werden verzameld met behulp van de Wyscout-videoanalysesoftware gedurende een competitieseizoen.

De visuele volgsnelheid NeuroTracker bij de getrainde groep nam significant toe met 68% ten opzichte van de basismeting vóór de training, terwijl de controlegroep een toename van 12% liet zien ten opzichte van de basismeting. Analyse toonde geen significante effecten van de training ten opzichte van de controlegroep op de prestatiemetingen, behalve voor de gemiddelde passnauwkeurigheid tijdens de wedstrijd, die significant toenam ten opzichte van de controlegroep.

Dit was een pilotstudie met een selectie basisschoolkinderen op basis van testresultaten die significante aandachtsproblemen en problemen met impulsbeheersing lieten zien, maar bij wie nog geen ADHD-diagnose was gesteld. Het doel van deze pilotstudie was om te onderzoeken of NeuroTracker een effectieve kortetermijninterventie zou kunnen zijn voor jonge leerlingen met ernstige aandachtsproblemen, gebaseerd op veranderingen in gestandaardiseerde neuropsychologische tests.

In het onderzoek werden een testgroep en een controlegroep van elk 5 basisschoolleerlingen opgenomen. Deze groepen waren geselecteerd op basis van een score voor ernstige beperkingen op de IVA+PlusTM Continuous Performance Test. Beide groepen produceerden initiële NeuroTracker baselines met statistisch niet-significante verschillen. De testgroep voltooide 21 NeuroTracker -trainingssessies van vijf minuten, verdeeld over 3,5 weken. De controlegroep volgde geen training. Beide groepen werden vervolgens opnieuw getest met behulp van de neuropsychologische assessments.

De testgroep verbeterde de snelheidsdrempels NeuroTracker met gemiddeld 61% gedurende de training. De controlegroep vertoonde een verwaarloosbaar verschil in scores op de neuropsychologische assessments vóór en na de training, terwijl de getrainde groep variabele maar significante verbeteringen liet zien op een reeks visuele en auditieve meetinstrumenten. De vooruitgang was het meest uitgesproken in voorzichtigheid, consistentie en focus in zowel het visuele als het auditieve domein, wat overeenkomt met eerdere bevindingen en wijst op crossmodale prestatieoverdracht. Over het algemeen suggereren de verbeteringspercentages dat een kortdurende NeuroTracker -training ernstige aandachtstekorten kan verbeteren tot matige aandachtstekorten bij deze populatie, met de potentie om leerresultaten op jonge leeftijd positief te beïnvloeden.

‍

‍