Bedrijven overal ter wereld ontsluiten het volledige potentieel van de hersenen

Het doel van dit onderzoek was om te bepalen of de basiswaarden NeuroTracker voorspellend konden zijn voor de rijprestaties in drie gesimuleerde scenario's, en of deze metingen voorspellend konden zijn voor rijrisico's.

Vijftien bestuurders werden verdeeld in drie leeftijds- en ervaringsgroepen: jong en onervaren (18-21 jaar), ervaren volwassenen (25-55 jaar) en oudere volwassenen (70-86 jaar). De deelnemers werden gedurende twee uur getest in drie verschillende rijsituaties met variërende mentale belasting (laag, gemiddeld, hoog), met behulp van een geavanceerde rijsimulator. In totaal werden achttien verschillende meetwaarden voor rijgedrag geëvalueerd en vergeleken met de basisscores NeuroTracker .

Statistische analyse van NeuroTracker -resultaten en rijprestaties liet significante correlaties zien, waaronder voorspellende waarde voor rijsnelheid, remsnelheid en reactie op gevaarlijke situaties. Lage NeuroTracker scores voorspelden effectief een verhoogd risico op ongelukken. Lagere NeuroTracker scores correleerden ook significant met een lagere gemiddelde rijsnelheid bij ouderen, wat bewijs levert voor de theorie dat langzamer rijden samenhangt met de cognitieve effecten van veroudering.

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of een training in visueel-ruimtelijke aandacht met behulp van 3D-meervoudige objecttracking (3D-MOT) de motorische prestaties en subsystemen beïnvloedt die relevant zijn voor de beroepsmatige prestaties.

Er werden drie pre-test/post-test-onderzoeken uitgevoerd:

• Studie 1: Gezonde jonge volwassenen (n = 19) voltooiden 8 NeuroTracker sessies; de uitkomsten omvatten de Star Excursion Balance Test (SEBT) en loopparameters.
• Studie 2: Gezonde jonge volwassenen (n = 41) voltooiden 10 sessies; de uitkomsten omvatten SEBT, Stroop-prestatie en dual-task loopbeoordeling.
• Studie 3: Een 12-jarig kind met dyslexie voltooide 10 sessies; de uitkomsten omvatten SEBT, Stroop, Movement Assessment Battery for Children (MABC-2), Test of Visual Perceptual Skills (TVPS), loopvermogen en visuele convergentie.

Bij gezonde volwassenen lieten de interventiegroepen grotere verbeteringen zien in evenwichtsprestaties (SEBT) vergeleken met de controlegroep, evenals verbeteringen binnen de groepen in aandachtsmetingen (Stroop). Loopparameters bij dubbeltaken vertoonden meetbare veranderingen na de training, hoewel de functionele verbeteringen minder duidelijk waren gedefinieerd dan de resultaten met betrekking tot het evenwicht.

In de casestudie met één proefpersoon werden klinisch relevante verbeteringen waargenomen in visueel-perceptuele vaardigheden, evenwichtstests en bepaalde aandachtsmetingen, met daarnaast niet-klinisch significante veranderingen in loopvermogen en convergentie.

De bevindingen suggereren dat het trainen van visueel-ruimtelijke aandacht via 3D-MOT invloed kan hebben op de balans en aandachtssystemen die bijdragen aan de beroepsmatige prestaties, met voorlopig bewijs voor bredere functionele effecten.

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of een NeuroTracker interventie de cognitieve vaardigheden van oudere volwassenen met subjectieve cognitieve achteruitgang kan verbeteren, en of AI-modellen kunnen worden gebruikt om de effectiviteit van de training te verhogen.

48 deelnemers tussen de 60 en 90 jaar met subjectieve cognitieve klachten, maar verder gezond, werden toegewezen aan een NeuroTracker -trainingsgroep (26) of een controlegroep (22). Alle deelnemers verstrekten gedetailleerde sociaal-demografische informatie via vragenlijsten en ondergingen neuropsychologische basismetingen (California Verbal Learning Test, Digit Span, D-KEFS Trail Making Test, D-KEFS Verbal Fluency Test en Stroop Test). De NeuroTracker groep volgde 7 weken training, de controlegroep onderging alleen NeuroTracker basismetingen. Beide groepen ondergingen na 8 en 11 weken vervolgmetingen met neuropsychologische tests. Machine learning-modellen werden gebruikt om de demografische en meetgegevens te analyseren en te testen of cognitieve prestaties en de respons op de training voorspelbaar waren.

‍

De NeuroTracker groep liet een aanzienlijke verbetering zien van de scores, zo'n 70%, samen met een brede en robuuste overdracht van de prestaties op de neuropsychologische assessments in week 8, met verdere vooruitgang (zonder training) in week 11. AI-modellen leverden zeer nauwkeurige voorspellingen op over de respons op de trainingsinterventie. De onderzoekers stellen voor dat dergelijke modellen kunnen worden gebruikt om NeuroTracker -programma's effectief af te stemmen op de behoeften van individuen.

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of het werkgeheugen van de Canadese strijdkrachten kan worden verbeterd door middel van onbegeleide training op afstand met NeuroTracker als praktisch hulpmiddel voor prestatieverbetering.

‍

Zesenzestig soldaten van de Canadese strijdkrachten werden willekeurig toegewezen aan NeuroTracker -training (30 sessies gedurende twee weken), Dual n-back-training of een passieve controlegroep. De verbale en matrix-werkgeheugenspanne werden vóór en na de training beoordeeld, samen met de Multi-Attribute Task Battery: MATB-II, een test voor multitasking.

‍

Beide actieve groepen lieten een verbetering zien in de trainingstaken, met een toename van 10-50% in de werkgeheugenmetingen na de training. Er werd geen significante transfer gevonden voor de MATB-II multitasking-test.

Het doel is om systematisch de effectiviteit te evalueren van visuele trainingsinterventies op het verbeteren van de reactietijd bij eenvoudige taken en keuzetaken bij atleten.

Volgens de PRISMA 2020-richtlijnen hebben de auteurs 18 studies (N = 627 atleten) die tussen 2010 en 2024 zijn gepubliceerd, geëvalueerd. De interventies omvatten stroboscopische training (N = 7), training met een lichtbord (N = 6), visuele occlusieoefeningen (N = 3) en 3D-MOT/NeuroTracker -programma's (N = 2). De methodologische kwaliteit werd beoordeeld met behulp van de PEDro-schaal en de Cochrane Risk of Bias-tool

Zeventien van de achttien studies rapporteerden statistisch significante verbeteringen in reactietijd, met winsten variërend van 5% tot 27%. De reactietijd bij keuzetaken vertoonde consistentere verbeteringen dan de eenvoudige reactietijd, wat suggereert dat perceptueel-cognitieve factoren bijdragen aan de trainingseffecten. Stroboscopische en perceptueel-cognitieve interventies, waaronder 3D-MOT/NeuroTracker, lieten enkele van de grootste gerapporteerde winsten zien. Heterogeniteit in protocollen, beperkte follow-up op lange termijn en een gebrek aan ecologisch valide transfermetingen werden echter genoemd als belangrijke methodologische beperkingen

Het doel van dit meerjarige onderzoeksproject was het ontwikkelen van methoden om de effectiviteit van training (inclusief live en gesimuleerde platforms) te beoordelen door meetinstrumenten voor cognitieve belasting te valideren die kenmerkend zijn voor het verwerven van vaardigheden.

‍

Tien evaluatiepiloten (met 100-300 vlieguren ervaring) werden geselecteerd om vliegmanoeuvres van lage, gemiddelde en hoge moeilijkheidsgraad uit te voeren, zowel in een jet-vliegsimulator als in een echte jet-trainer (Aero Vodochody L-29 jet trainer) onder experimentele omstandigheden. Tijdens de vlucht werden ECG-gegevens (NeXus-4) en oogvolggegevens (Dikablis) verzameld. De vliegprestaties werden geanalyseerd op hoogte-, rol- en verticale snelheidsfouten, en de cognitieve belasting werd subjectief beoordeeld (10-punts Bedford Workload Scale). NeuroTracker werd geselecteerd als gevalideerd instrument voor het evalueren van perceptueel-cognitieve vaardigheden om de beschikbare cognitieve capaciteit te meten via externe belasting (Cognitive Load Theory). Alle piloten voltooiden eerst een thuisgebaseerde NeuroTracker consolidatietraining (15 kernsessies). NeuroTracker werd geïntegreerd in de vliegtestomgeving. Alle piloten voerden vliegmanoeuvres van lage, gemiddelde en hoge moeilijkheidsgraad uit, zowel zonder NeuroTrackerals tijdens gelijktijdige uitvoering NeuroTracker kernsessies.

‍

Vergeleken met het uitvoeren NeuroTracker alleen, zorgden zowel live als gesimuleerde vluchten met alle manoeuvres voor een drastische afname van NeuroTracker snelheidsdrempels (gemiddeld ~97%). Dit toonde, wellicht voor het eerst, objectief aan dat straalvliegtuigvluchten een zeer hoge intrinsieke cognitieve belasting met zich meebrengen. Live vluchten resulteerden in lagere NeuroTracker snelheidsdrempels en fysiologische prestaties dan gesimuleerde vluchten, met grotere verschillen bij manoeuvres van hogere moeilijkheidsgraad. Dit bewijs suggereert dat de fysiologische en cognitieve belasting aanzienlijk hoger is tijdens live vluchten, wat de theorie ondersteunt dat de hersendynamiek in de echte wereld verschilt van die in een laboratorium.

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of perceptueel-cognitieve training een proactieve interventie kan zijn om de cognitie te verbeteren bij oudere volwassenen met geheugenproblemen.

47 gezonde deelnemers in de leeftijd van 60 tot 90 jaar met subjectieve geheugenproblemen werden verdeeld in een actieve groep en een controlegroep. Alle deelnemers ondergingen drie uitgebreide neuropsychologische tests gedurende een periode van drie maanden. De deelnemers in de actieve groep voltooiden deze tests vóór, tijdens en na een zeven weken durende NeuroTracker -training.

De NeuroTracker getrainde groep verbeterde significant op de taak, met significante of grote transfer naar scores op geheugentaken (bijv. CVLT-II: Directe Vrije Herinnering; Kortetermijngeheugen en Langetermijngeheugen), werkgeheugentaken (bijv. Cijferreeks Achterwaarts) en cognitieve flexibiliteitstaken (bijv. D-KEFS Verbale Vloeiendheid Categorie Wisselen en D-KEFS Verbale Vloeiendheid Letter Vloeiendheid). NeuroTracker -scores correleerden ook met de omvang van deze verbeteringen in verwerkingssnelheid, geheugenprestaties en cognitieve flexibiliteit. Bovendien werden een maand na de training enkele toegenomen transfervoordelen gevonden, wat mogelijk wijst op verhoogde neurogenese en veelbelovend is voor neuroplastische cognitieve revalidatie. De algehele resultaten suggereren dat deze vorm van perceptueel-cognitieve training de cognitie op een significante en duurzame manier kan verbeteren, met een relatief korte trainingsinterventie.

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of de afname in de waarneming van biologische beweging, die gepaard gaat met gezond ouder worden, kan worden teruggedraaid met een korte NeuroTracker -training.

Dertien deelnemers voltooiden 3 uur NeuroTracker -training gedurende 5 weken, en 28 controldeelnemers deden ofwel experimentele training ofwel geen training (gemiddelde leeftijd van alle deelnemers: 67 jaar). De perceptie van biologische beweging werd vóór en na de training gemeten met een VR-walker (puntvormig scherm) op afstanden van 4 en 16 meter.

Deelnemers die vóórNeuroTracker -training waren begonnen, presteerden significant minder goed bij het interpreteren van menselijke bewegingen op 4 meter afstand, vergeleken met 16 meter. De controlegroep vertoonde na de training geen verandering, terwijl de prestaties van de NeuroTracker getrainde groep op 4 meter afstand stegen tot hetzelfde niveau als hun prestaties op 16 meter afstand. Omdat het vermogen om biologische bewegingen waar te nemen belangrijk wordt geacht voor sociale vaardigheden en cruciaal is voor het vermijden van botsingen op 4 meter afstand, concludeerden de onderzoekers dat de resultaten aantonen dat NeuroTracker een nuttige vorm van algemene training is om oudere mensen te helpen omgaan met sociaal relevante dynamische situaties.

Het doel van dit onderzoek is om het herhaalde effect van stroboscopische visietraining op perceptueel-cognitieve vaardigheden en anticipatievermogen bij voetballers te analyseren.

‍

28 mannelijke voetballers werden willekeurig verdeeld over twee groepen: een groep die stroboscopische visietraining kreeg en een controlegroep. De getrainde groep volgde gedurende 8 weken stroboscopische training. Voor beide groepen werden voor en na de training assessments afgenomen, waaronder NeuroTracker basismetingen en assessments van besluitvormings- en anticipatievaardigheden.

‍

Beide groepen lieten vergelijkbare verbeteringen zien in NeuroTracker -basismetingen en het besluitvormingsvermogen. De getrainde groep vertoonde echter een grotere verbetering in anticipatievermogen dan de controlegroep. De bevindingen suggereren dat training met stroboscopisch zicht de perceptueel-cognitieve functies of het besluitvormingsvermogen niet verbetert, maar mogelijk wel het anticipatievermogen van voetballers ten goede komt.