Bedrijven overal ter wereld ontsluiten het volledige potentieel van de hersenen

Aandacht en concentratie zijn cruciale vaardigheden die van invloed zijn op de besluitvorming van atleten. Tijdens een voetbalwedstrijd moet een atleet bijvoorbeeld zijn aandacht verdelen over het veld (teamgenoten, tegenstanders, bal), selectief zijn (aan welke speler de bal moet worden gegeven) en zijn aandacht focussen (op het doel kijken om te scoren). De geavanceerde NeuroTracker conditioneringstechniek kan hierbij veel voordelen bieden, omdat deze de actieve verwerking van dynamische visuele informatie stimuleert en de perceptueel-cognitieve functies van atleten traint. De techniek richt zich met name op selectieve, dynamische en aanhoudende aandacht, evenals op het werkgeheugen.

Aan het onderzoek namen 23 universiteitsvoetballers deel, die willekeurig werden verdeeld over drie groepen. Experimentele groep: voerde 30 NeuroTracker Core-sessies uit gedurende een periode van 5 weken. Actieve controlegroep: voerde 30 sessies met 3D-voetbalvideo's uit gedurende een periode van 5 weken. Passieve controlegroep: geen specifieke trainingsactiviteit gedurende een periode van 5 weken. De besluitvorming van de spelers werd geëvalueerd tijdens gestandaardiseerde wedstrijden met kleine teams, zowel vóór als na de trainingsperiode. De besluitvorming van de voetballers werd objectief geanalyseerd aan de hand van video-opnames van de wedstrijden door een voetbalcoach die niet op de hoogte was van het experimentele protocol en die gebruikmaakte van gestandaardiseerde coderingscriteria. De subjectieve nauwkeurigheid van de besluitvorming werd direct na de wedstrijden beoordeeld aan de hand van het zelfvertrouwen van de spelers in hun besluitvorming met behulp van een visuele analoge schaal (Sport Performance Scale).

Alleen de NeuroTracker getrainde groep vertoonde een toename (15%) in het nemen van passbeslissingen op het veld na de training. Bovendien was de subjectieve beoordeling van de besluitvorming door de spelers kwantitatief evenredig met de verbetering in de nauwkeurigheid van de besluitvorming, zoals vastgesteld tijdens videoanalyse voor de metNeuroTracker getrainde groep. Deze resultaten lijken aan te tonen dat de verbetering in de nauwkeurigheid van de passbeslissingen in de getrainde groep een significant trainingseffect vertegenwoordigt. Deze studie toont voor het eerst een perceptueel-cognitieve transfer aan van het laboratorium naar het veld na een niet-sportspecifiek perceptueel-cognitief trainingsprogramma.

Het doel van dit onderzoek is om de relatie tussen executieve functies en fysieke vaardigheden te onderzoeken bij jeugdige en volwassen topvoetballers.

‍

Bij 172 topvoetballers (12-34 jaar) werden de volgende tests uitgevoerd: NeuroTracker, waarbij het werkgeheugen, de cognitieve flexibiliteit en de inhibitie werden gemeten. Daarnaast werden de uithoudingsprestaties, de prestaties bij herhaalde intensieve oefeningen en de maximale anaerobe prestaties beoordeeld.

De resultaten NeuroTracker vertoonden een significante correlatie met het vermogen om 30 meter te sprinten en met countermovement jumps. Er werden matige correlaties gevonden tussen de capaciteit van het werkgeheugen en cognitieve flexibiliteit enerzijds en sprintprestaties en springvermogen anderzijds, evenals tussen inhibitie en herhaalde intensieve oefeningen. Over het geheel genomen wijzen de bevindingen erop dat anaëroob sprinten en springen nauwer verbonden zijn met cognitieve vaardigheden dan met andere fysieke vaardigheden.

‍

Het doel van dit onderzoek is om de effecten van een protocol voor intermitterende training met hoge intensiteit (HIIE) op de prestaties bij een perceptueel-cognitieve taak (NeuroTracker) te onderzoeken, en of de effecten verschillen tussen kinderen, jongvolwassenen en oudere volwassenen.

‍

Twaalf kinderen, twaalf jongvolwassenen en twaalf ouderen voltooiden een HIIE-programma dat bestond uit elf intervallen van 30 seconden op 90% VO2 max, afgewisseld met actieve herstelperiodes van 2 minuten op 50% VO2 max. Voor en tijdens dit trainingsprotocol werden drie sessies met de NeuroTracker taak uitgevoerd met tussenpozen van 5, 15 en 25 minuten.

‍

Jongvolwassenen behaalden significant hogere absolute NeuroTracker scores dan kinderen en ouderen. Met uitzondering van kinderen verbeterden NeuroTracker scores bij elke sessie, ondanks de fysieke inspanning (die het grootst was voor jongvolwassenen). De bevindingen suggereren dat intensieve trainingsprotocollen geschikt zijn om te combineren met NeuroTracker cognitieve training bij jongere en oudere volwassenen, maar niet bij kinderen.

Deze verkennende studie had als doel de relatie te evalueren tussen ruimtelijk inzicht, wendbaarheid en afgelegde afstand, zoals gemeten met GPS.

Bij 12 Amerikaanse universiteitsatleten werd het ruimtelijk inzicht (NeuroTracker: 1 kernsessie), de wendbaarheid (Pro-agility en T Drill) en vervolgens de afgelegde afstand tijdens een competitieve rugbywedstrijd gemeten, bij lage, gemiddelde en hoge intensiteit.

Behendigheidsmetingen correleerden niet met de verschillende loopsnelheden, en de meting van ruimtelijk inzicht correleerde niet met hardlopen op lage of hoge intensiteit. Ruimtelijk inzicht correleerde echter wel significant met hardlopen op gemiddelde intensiteit (rustig tempo/sprinten). Ruimtelijk inzicht, zoals gemeten met NeuroTracker, lijkt verband te houden met de bewegingspatronen van rugbyspelers op gemiddelde intensiteit. De onderzoekers veronderstellen dat het vermogen om teamgenoten en tegenstanders te volgen tijdens het sprinten het resultaat kan zijn van de verwerking van externe en interne prikkels, terwijl de speler zich in het algemeen probeert te bewegen in de open ruimte op het veld.

Om te onderzoeken of acute cognitieve vermoeidheid, opgewekt door middel van een Stroop-taak, de prestaties bij het volgen van meerdere objecten beïnvloedt bij jonge basketballers.

Deelnemers waren jonge basketballers die een standaard Stroop-taak uitvoerden, ontworpen om cognitieve vermoeidheid op te wekken. Na het Stroop-protocol werden de deelnemers beoordeeld op een 3D-taak voor het volgen van meerdere objecten (3D-MOT) om de perceptueel-cognitieve prestaties onder cognitieve vermoeidheid te evalueren. De prestaties op de NeuroTracker taak werden vergeleken tussen de vermoeidheidsconditie en de baseline- of controleconditie.

De prestaties van de deelnemers op de 3D-MOT-test vertoonden geen significante afname na door de Stroop-taak geïnduceerde cognitieve vermoeidheid. De dynamische trackingdrempels en nauwkeurigheid bleven statistisch gezien gelijk in de vermoeide en niet-vermoeide toestand, wat suggereert dat het perceptueel-cognitieve trackingvermogen van de atleten bestand was tegen dit in het laboratorium geïnduceerde protocol voor mentale vermoeidheid.

Het doel van dit onderzoek is om vast te stellen in hoeverre spelers van actievideogames beter presteren dan niet-gamers op cognitieve functies die gemeten worden met NeuroTracker en neuropsychologische tests.

‍

Veertien professionele en zestien amateurspelers van actievideogames voltooiden een reeks van zeven gestandaardiseerde neuropsychologische tests, een handvaardigheidstest en veertien NeuroTracker sessies. Statistische analysetechnieken werden gebruikt om cognitieve verschillen te vergelijken.

Uit de analyse bleek dat hoge prestaties bij professionele actie-videogamespelers samenhangen met verbeterde vaardigheden op het gebied van visueel-ruimtelijke aandacht, visueel en auditief kortetermijngeheugen, en selectieve en volgehouden aandacht. Er werden geen significante verschillen gevonden tussen professionals en amateurs bij taken die executieve functies, perceptuele manipulatie of handvaardigheid evalueerden. Hoewel beide groepen een vergelijkbaar leervermogen vertoonden om te verbeteren bij NeuroTracker gedurende 90 minuten training, lieten professionals een duidelijk prestatievoordeel zien gedurende de hele interventie. De resultaten suggereren over het algemeen dat elite actie-videogamespelers een superieure aandachtssturing hebben.

Om te bepalen of variaties in hydratatiestatus verband houden met cognitieve prestaties, zoals gemeten door NeuroTracker.

121 deelnemers voerden 15 NeuroTracker sessies uit gedurende 10 dagen in het laboratorium. Op de trainingsdagen werden de recente vochtinname, urinekleur (urinekleurschaal, UC) en lichaamsvocht (BIA) geregistreerd.

Personen met een gemiddelde urinekleur, wat duidt op een goede hydratatie, presteerden significant slechter op NeuroTracker dan personen met een indicatie van lichte uitdroging, eveneens gebaseerd op de urinekleur. Deelnemers die recent geen alcoholische dranken hadden geconsumeerd, presteerden significant beter dan degenen die recent water, thee, koffie of melk hadden gedronken. De onderzoekers suggereerden dat optimale hydratatie mogelijk niet optreedt bij de hoogste waarden op de urinekleurschaal, wellicht als gevolg van matige hyponatriëmie en hemodilutie die de prestaties NeuroTracker kunnen beïnvloeden.

‍

Het doel is om het visuele waarnemingsvermogen van motortaxichauffeurs te verbeteren door middel van een NeuroTracker -training.

‍

Zestig motortaxichauffeurs uit Chonburi, Thailand, namen vrijwillig deel aan het onderzoek en werden willekeurig verdeeld over een experimentele en een controlegroep. De experimentele groep volgde gedurende vijf weken tweemaal per week een training van 30 minuten NeuroTracker . Beide groepen vulden vóór en na de training de Development Test of Visual Perception – Adolescent and Adult (DTVP-A) in.

Uit de resultaten bleek dat de experimentele groep na de training een significant hogere score behaalde op de visuele waarnemingstest. Bovendien steeg de gemiddelde DTVP-A-score in de experimentele groep tot een significant hoger niveau dan die van de controlegroep. De bevindingen van het onderzoek suggereren dat NeuroTracker training de visuele waarneming van motortaxichauffeurs kan verbeteren.

Om te onderzoeken of realtime neurofeedback de leersnelheid bij NeuroTracker -training kan verbeteren.

Veertig gezonde volwassenen werden verdeeld over vier trainingsgroepen (tien personen per groep), die elk een van de volgende oefeningen uitvoerden:

• Standaard NeuroTracker training

• Geen training (controlegroep)

• NeuroTracker met EEG-neurofeedback

• NeuroTracker met schijn-neurofeedback

EEG-neurofeedback maakt gebruik van een gesloten feedbacklus die automatisch detecteert wanneer een deelnemer zijn doelen uit het oog verliest en deze onmiddellijk opnieuw indexeert.

De standaard NeuroTracker groep, de controlegroep en de EEG-neurofeedbackgroep begonnen op een vergelijkbaar niveau, hoger dan de schijn-neurofeedbackgroep. De EEG-neurofeedbackgroep vertoonde echter een superieure leersnelheid ten opzichte van alle andere groepen gedurende de 10 trainingssessies. De resultaten tonen aan dat een gesloten-lus leerparadigma zeer effectief is in het verbeteren van leerresultaten bij de NeuroTracker taak.

‍