Bedrijven overal ter wereld ontsluiten het volledige potentieel van de hersenen

Om de theorie te testen dat rijprestaties sterk samenhangen met de dynamische verwerking van meerdere objecten, hebben we onderzocht of NeuroTracker -metingen correleren met oudere rijprestaties in gesimuleerde scenario's.

Aan 30 ervaren chauffeurs in de leeftijd van 65 tot 85 jaar werd één sessie met NeuroTracker (3D-MOT) afgenomen. Daarbij werden maximaal 3 rijscenario's uitgevoerd op de STISIM 3.0 rijsimulator. In de scenario's waren 5 onverwachte gebeurtenissen opgenomen om het risico op een aanrijding te testen. Vervolgens werden de correlaties tussen de snelheidsdrempels NeuroTracker en de metingen van de simulator (aanrijdingspercentage, rijstrookafwijking) berekend.

Er werden zeer significante correlaties gevonden tussen NeuroTracker drempelwaarden en zowel het aantal ongevallen als het afwijken van de rijstrook in de scenario's voor autorijden op de snelweg. Lagere NeuroTracker scores waren sterk geassocieerd met het afwijken van de rijstrook tijdens het invoegen op de snelweg, terwijl hogere NeuroTracker scores verband hielden met een kleinere kans op een ongeval in verschillende scenario's en met betere algemene rijstrookbeheersingsvaardigheden. Deze studie ondersteunt het idee dat een test voor het volgen van meerdere objecten, zoals NeuroTracker een geschikte kandidaat zou kunnen zijn voor opname in een beoordelingsbatterij voor oudere bestuurders.

Het doel is om de prestaties en veranderingen in spierarchitectuur te vergelijken tussen basisspelers en reservespelers gedurende een seizoen in de National Collegiate Athletic Association Division I damesvoetbalcompetitie.

‍

Bij 28 vrouwelijke atleten (gemiddeld 20 jaar oud) werden de basismetingen met NeuroTracker , de verticale sprongkracht, herhaalde lijnoefeningen en reactietijd uitgevoerd vóór, halverwege en na het seizoen. Veranderingen in de spierarchitectuur werden met behulp van echografie beoordeeld vóór en na het seizoen.

‍

Zowel basisspelers als reservespelers vertoonden vergelijkbare prestaties of verbeteringen op alle assessments gedurende het seizoen, met uitzondering van de prestaties bij de lijntrainingen, waar basisspelers grotere vooruitgang boekten. De prestaties NeuroTracker en de reactietijd verbeterden ongeacht de speeltijd. De resultaten van de spierarchitectuuranalyse gaven aan dat training op zich voldoende stimulans biedt voor het verbeteren van de spierkwaliteit tijdens het wedstrijdseizoen. Over het algemeen lieten basisspelers geen significant voordeel zien van wedstrijden ten opzichte van atleten die alleen trainden.

Het doel van dit onderzoek is om de effecten van motorische en perceptuele dubbeltaaktraining NeuroTracker in de loop van de tijd te onderzoeken, en met name om te zien of het uitvoeren van voorafgaande NeuroTracker consolidatietraining deze effecten significant beïnvloedt.

‍

Aan 71 deelnemers werd een van de volgende groepen toegewezen: alleen NeuroTracker -training (iMOT), NeuroTracker met een besluitvormingstaak (Combi), NeuroTracker -consolidatietraining gevolgd door een besluitvormingstaak (Consol), of een geïsoleerde besluitvormingstaak (iDM). De besluitvormingstaak bestond uit een motorische reactie op een gesimuleerde shuttle met een echt badmintonracket. De prestaties werden gemeten aan de hand van NeuroTracker snelheidsdrempel, de nauwkeurigheid van de beslissing en de reactietijd.

Ten eerste toonden de resultaten aan dat de dual-task component de snelheidsdrempels NeuroTracker significant beïnvloedt. Ten tweede bleek dat dit effect na verloop van tijd afneemt door training. Ten derde nam dit effect verder af wanneer voorafgaand aan de training alleen NeuroTracker werd geconsolideerd. Bovendien verbeterden de besluitvormingssnelheid, reactietijd en nauwkeurigheid door de dual-task training. Over het geheel genomen levert deze studie bewijs dat NeuroTracker consolidatietraining een effectieve methode is om de leersnelheid op meerdere prestatiegebieden te versnellen.

Het doel van dit onderzoek is om de effecten van NeuroTracker -training op gestandaardiseerde metingen van aandacht, werkgeheugen en de snelheid van visuele informatieverwerking te onderzoeken met behulp van gestandaardiseerde neuropsychologische tests. Daarnaast worden veranderingen in de hersenactiviteit gemeten met behulp van functionele hersenbeeldvorming.

‍

Twintig studenten van universiteitsleeftijd werden gerekruteerd en verdeeld in een NT-trainingsgroep (30 sessies NeuroTracker) en een niet-actieve controlegroep. Cognitieve functies werden beoordeeld met behulp van gestandaardiseerde neuropsychologische tests (IVA+Plus, WAIS-III, D-KEFS), en correlaties met hersenfuncties werden beoordeeld met behulp van kwantitatieve elektro-encefalografie (qEEG).

‍

De getrainde groep vertoonde sterke en consistente verbeteringen in de NeuroTracker snelheidsdrempels gedurende de gehele trainingsperiode. De NT-groep behaalde significant hogere scores op de IVA+Plus Auditory, WAIS Symbol Search, WAIS Code, WAIS Block Design, WAIS Letter-Number Sequence, d2 Test of Attention en D-KEFS Color Naming, Inhibition en Inhibition/Switching subtests (P < .01). Wat betreft qEEG-metingen vertoonde de NT-groep significante relatieve vermogenstoenames in een reeks frequenties binnen de bètabandbreedte, zowel in rusttoestand met open als gesloten ogen. Deze veranderingen werden waargenomen in frontale hersengebieden (executieve functies) en vertegenwoordigden een toename in de snelheid van hersengolven, geassocieerd met verhoogde hersenactiviteit en neuroplasticiteit. De algehele resultaten gaven aan dat NeuroTracker -training de aandacht, de informatieverwerkingssnelheid en het werkgeheugen kan verbeteren en ook kan leiden tot positieve veranderingen in de neuro-elektrische hersenfunctie.

Het doel is om de benodigde tijdschema's voor basisupdates van NeuroTracker en ImPACT te bepalen, gebaseerd op de betrouwbaarheid van de hertest op lange termijn.

Aan het begin van twee opeenvolgende seizoenen voltooiden 30 atleten zonder recente geschiedenis van licht traumatisch hersenletsel (mTBI) basismetingen met NeuroTracker en ImPACT. De test-retestbetrouwbaarheid van de resultaten werd beoordeeld aan de hand van drie verschillende statistische analyses.

‍

De samengestelde score voor visuele motorische snelheid van de ImPACT was het enige onderdeel van de beoordeling met uitkomsten die een acceptabele test-retestbetrouwbaarheid vertoonden. De baselines NeuroTracker voldeden ook aan deze normen. De onderzoekers concludeerden dat NeuroTracker na een jaar een acceptabel niveau van test-retestbetrouwbaarheid heeft in vergelijking met ImPACT.

‍

Deze studie onderzocht de effecten van een gesimuleerde cognitieve belasting in een spelsituatie (NeuroTracker) op de biomechanica van de onderste ledematen, met behulp van een landingstaak die relevant is voor het overbelasten van de voorste kruisband (ACL). ACL-blessures behoren tot de meest voorkomende sportblessures en het ontstaan ​​ervan is in verband gebracht met cognitieve factoren.

Zeven gezonde atleten van universiteitsniveau (voetbal, volleybal, American football) voerden zestien landingsoefeningen op één been uit, bestaande uit een sprong naar voren en een zijwaartse sprong naar het tegenoverliggende been. Deze bewegingen werden gemeten met behulp van krachtplaten en bewegingsregistratie van de benen en het bekken met 36 markers. De NeuroTracker taak werd willekeurig toegewezen aan de helft van de oefeningen (dubbele taak), waarbij de sprongen werden uitgevoerd tijdens de trackingfase.

Hoewel de kinematische metingen van de heup en/of knie met behulp van NeuroTracking significant verschilden voor alle deelnemers, werd de grootste verandering gevonden in de abductiehoek van de knie, waarvan bekend is dat deze het meest geassocieerd wordt met een ACL-blessure. Van de 7 deelnemers vertoonden er 4 biomechanische veranderingen als gevolg van de toegevoegde NeuroTracker -taak, die een verhoogde ACL-belasting aan het licht brachten, wat verband houdt met een ACL-blessure. Op basis van de voorlopige bevindingen veronderstellen de onderzoekers dat een NeuroTracker -training het risico op een niet-contact ACL-blessure kan verminderen en zullen zij een grotere studie uitvoeren met een meer gedetailleerde biomechanische analyse.

Het doel van dit onderzoek is om vast te stellen of een hydratatieplan, gebaseerd op de zweetproductie en het natriumverlies van een atleet, de anaerobe en neurocognitieve prestaties tijdens een matige tot zware trainingssessie verbetert, evenals het herstel van de hartslag na de sessie.

‍

Vijftien NCAA-atleten van Merrimack College, afkomstig uit verschillende sporten, ondergingen eerst een kwalitatieve beoordeling van hun hydratatiegewoonten en -kennis. Vervolgens werd hun vochtverlies door transpiratie gemeten en werden ze willekeurig toegewezen aan een groep met een voorgeschreven hydratatieplan (PHP) of een groep die werd gevraagd hun normale hydratatiegewoonten voort te zetten (NHP). Alle deelnemers voltooiden prestatiebeoordelingen vóór, tijdens en direct na een matige tot zware sportspecifieke training. De beoordelingen omvatten NeuroTracker basismetingen, staande verspringen, hartslag- en VO2max-monitoring, evenals monitoring van natrium- en vochtverlies door transpiratie.

‍

De basismetingen NeuroTracker gaven duidelijk aan dat een hydratatieplan op maat een significant betere invloed heeft op perceptueel-cognitieve functies, zowel vóór als na fysieke training, vergeleken met een standaard hydratatieplan. De onderzoekers concluderen dat dit het eerste onderzoek is dat aantoont dat een individueel afgestemd hydratatieplan de sportprestaties verbetert van studentatleten die verschillende sporten beoefenen.

Aandacht en concentratie zijn cruciale vaardigheden die van invloed zijn op de besluitvorming van atleten. Tijdens een voetbalwedstrijd moet een atleet bijvoorbeeld zijn aandacht verdelen over het veld (teamgenoten, tegenstanders, bal), selectief zijn (aan welke speler de bal moet worden gegeven) en zijn aandacht focussen (op het doel kijken om te scoren). De geavanceerde NeuroTracker conditioneringstechniek kan hierbij veel voordelen bieden, omdat deze de actieve verwerking van dynamische visuele informatie stimuleert en de perceptueel-cognitieve functies van atleten traint. De techniek richt zich met name op selectieve, dynamische en aanhoudende aandacht, evenals op het werkgeheugen.

Aan het onderzoek namen 23 universiteitsvoetballers deel, die willekeurig werden verdeeld over drie groepen. Experimentele groep: voerde 30 NeuroTracker Core-sessies uit gedurende een periode van 5 weken. Actieve controlegroep: voerde 30 sessies met 3D-voetbalvideo's uit gedurende een periode van 5 weken. Passieve controlegroep: geen specifieke trainingsactiviteit gedurende een periode van 5 weken. De besluitvorming van de spelers werd geëvalueerd tijdens gestandaardiseerde wedstrijden met kleine teams, zowel vóór als na de trainingsperiode. De besluitvorming van de voetballers werd objectief geanalyseerd aan de hand van video-opnames van de wedstrijden door een voetbalcoach die niet op de hoogte was van het experimentele protocol en die gebruikmaakte van gestandaardiseerde coderingscriteria. De subjectieve nauwkeurigheid van de besluitvorming werd direct na de wedstrijden beoordeeld aan de hand van het zelfvertrouwen van de spelers in hun besluitvorming met behulp van een visuele analoge schaal (Sport Performance Scale).

Alleen de NeuroTracker getrainde groep vertoonde een toename (15%) in het nemen van passbeslissingen op het veld na de training. Bovendien was de subjectieve beoordeling van de besluitvorming door de spelers kwantitatief evenredig met de verbetering in de nauwkeurigheid van de besluitvorming, zoals vastgesteld tijdens videoanalyse voor de metNeuroTracker getrainde groep. Deze resultaten lijken aan te tonen dat de verbetering in de nauwkeurigheid van de passbeslissingen in de getrainde groep een significant trainingseffect vertegenwoordigt. Deze studie toont voor het eerst een perceptueel-cognitieve transfer aan van het laboratorium naar het veld na een niet-sportspecifiek perceptueel-cognitief trainingsprogramma.

Het doel van deze taak is om te onderzoeken hoe de mate van rijping, de achtergrond in sporttraining en stereopsis (diepteperceptie) de perceptueel-cognitieve prestaties beïnvloeden gedurende de kindertijd en adolescentie, met behulp van een 3D-taak voor het volgen van meerdere objecten (3D-MOT).

Jongeren in de leeftijd van pre-adolescent tot adolescent namen deel aan 3D-MOT-tests. De biologische rijping werd geschat aan de hand van standaard antropometrische indices, de trainingsachtergrond werd vastgelegd en stereoscopisch zicht werd gemeten met behulp van klinische diepteperceptietests. De verbanden tussen deze factoren en de 3D-MOT-prestaties werden geanalyseerd.

De prestaties bij dynamische visuele tracking verbeterden met de rijpingsstatus en waren hoger bij deelnemers met een gestructureerde trainingsachtergrond. Een beter stereoscopisch vermogen was onafhankelijk geassocieerd met betere 3D-MOT-prestaties. Deze bevindingen geven aan dat de perceptueel-cognitieve capaciteit, zoals gemeten met 3D-MOT, wordt beïnvloed door zowel de biologische ontwikkeling als de visuele diepteverwerking, wat de interpretaties van de ontwikkelingsprogressie in perceptueel-cognitieve vaardigheden bij adolescenten ondersteunt.