Bedrijven overal ter wereld ontsluiten het volledige potentieel van de hersenen

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of relatieve leeftijd (geboortekwartiel), trainingsachtergrond en stereopsis invloed hebben op de perceptueel-cognitieve prestaties, gemeten met behulp van een 3D-taak voor het volgen van meerdere objecten (3D-MOT) bij jonge atleten.

In totaal werden 165 mannelijke jeugdatleten in de leeftijd van 10-16 jaar ingedeeld op basis van hun geboortekwartiel en trainingsintensiteit (matig getraind: 1-2 sessies per week; goed getraind: 4-5 sessies per week). De deelnemers voltooiden een standaard NeuroTracker 3D-MOT-protocol onder zowel stereoscopische (3D) als niet-stereoscopische (2D) omstandigheden. Snelheidsdrempels werden berekend met behulp van een adaptieve trapjesmethode en vergeleken tussen de groepen.

Bij matig getrainde atleten presteerden degenen die eerder in het selectiejaar waren geboren beter dan relatief jongere leeftijdsgenoten, wat een perceptueel-cognitief effect van relatieve leeftijd aantoont. Bij goed getrainde atleten verdwenen de prestatieverschillen tussen de geboortekwartielen echter, waarbij later geboren atleten vergelijkbare drempelwaarden voor het volgen van objecten bereikten. De prestaties waren significant hoger in 3D-omstandigheden dan in 2D-omstandigheden, maar stereoscopisch zicht vertoonde geen interactie met geboortekwartiel of trainingsstatus.

Deze bevindingen suggereren dat gestructureerde training de perceptueel-cognitieve nadelen die samenhangen met de relatieve leeftijd tijdens de ontwikkeling kan verminderen.

Het doel is om de prestatieoverdrachtseffecten van NeuroTracker -training op het slaan van honkballers in het professionele honkbal gedurende een wedstrijdseizoen te beoordelen.

‍

Twaalf Japanse professionele honkballers van de Seibu Lions hebben gedurende vijf maanden NeuroTracker -training gevolgd op een tijdstip en frequentie naar eigen keuze, waarbij ze elk tot wel 80 sessies hebben afgerond. Gedurende deze periode en de vier maanden daarvoor werden wedstrijdstatistieken over hun slagtechniek geregistreerd: contact in de slagzone, slag in de slagzone, slag naar buiten, slag naar buiten.

Gemiddeld verbeterden de NeuroTracker snelheidsdrempelscores van de honkbalspelers met ongeveer 30%, zonder dat er sprake was van een plafondeffect bij voortgezette training. De statistieken voor het slaan van fastballs lieten geen significante veranderingen zien. De statistieken voor het slaan van andere ballen (zoals curveballen en sliders) lieten echter sterke positieve effecten zien. Het slagpercentage steeg met +12%, terwijl het aantal strikes buiten de slagzone en buiten de slagzone aanzienlijk daalde met respectievelijk -25,3% en -26,5%. Ook het aantal strikes buiten de slagzone daalde positief met -9,6%.

Het doel van dit onderzoek is om de relatie tussen de snelheid van visuele tracking (NeuroTracker) en voetbalspecifieke prestatieparameters te onderzoeken.

‍

Negentien NCAA Division I-voetballers voltooiden één NeuroTracker basissessie en hun voetbalprestaties werden gemeten met behulp van WyScout.

Statistische analyses toonden een niet-significante correlatie aan tussen NeuroTracker -score en de passnauwkeurigheid, en een sterke correlatie tussen de consistentiescore (een subcomponent van NeuroTracker) en de passnauwkeurigheid. Met name bij aanvallende spelers was er een sterkere correlatie tussen consistentie en passnauwkeurigheid. Bij verdedigers was er een sterke correlatie tussen consistentie en het winstpercentage in de verdediging.

Om de 'hypothese van het egoïstische brein' te onderzoeken, die stelt dat de hersenen prioriteit geven aan hun eigen glucosebehoefte boven die van perifere organen zoals skeletspieren, werden individuele en gecombineerde taakmetingen met NeuroTracker en oefeningen op een fietsergometer uitgevoerd.

‍

32 deelnemers werden willekeurig toegewezen aan een groep zonder prioriteit, een groep met cognitieve prioriteit (focus op NeuroTracker -taak) of een groep met fysieke prioriteit (focus op de fysieke taak). NeuroTracker en een fietsergometer werden gebruikt om respectievelijk cognitie en fysieke prestaties te meten. De deelnemers voltooiden 5 assessments: 2 cognitieve, 1 voorspelde VO2 max en 1 dual task. Tijdens de dual task voltooiden de deelnemers 3 NeuroTracker sessies, terwijl ze fietsten op een fietsergometer. De fietsergometer was aangepast om de eisen aan het evenwicht te minimaliseren en de aerobe eisen te isoleren.

De resultaten toonden aan dat de groep met fysieke prioriteit significant betere prestaties leverde op de fietsergometer dan de groep met cognitieve prioriteit. De algehele fysieke prestaties bleven echter relatief stabiel gedurende de fysieke en dubbeltaaktests. Alle groepen lieten verbeteringen zien in hun scores voor visuele volgsnelheid naarmate het onderzoek vorderde. Er werd geen bewijs gevonden ter ondersteuning van de hypothese van het egoïstische brein tijdens de dubbeltaaktest; integendeel, de resultaten kunnen wijzen op een stimulerend effect van fysieke inspanning, waardoor NeuroTracker prestaties hoger uitvallen dan bij de enkelvoudige taaktest.

Het doel is om systematisch het wetenschappelijke bewijs te evalueren dat NeuroTracker ondersteunt als een perceptueel-cognitief trainingsinstrument, waarbij zowel (1) als (2) of de training de geclaimde cognitieve functies traint, onderzocht wordt of de training overdraagbaar is naar andere domeinen, met name prestaties in de praktijk.

NeuroTracker levert consequent verbeteringen op bij de getrainde 3D-MOT-taak zelf (robuust taakspecifiek leren). Er bestaat bewijs voor nabije transfer, maar sommige onderzoeksresultaten zijn inconsistent of beperkt door kleine steekproeven of methodologische tekortkomingen. Bewijs voor verre transfer is beperkt tot slechts een klein aantal studies met wisselende resultaten – twee van de drie studies naar verre transfer rapporteerden geen significant effect. Methodologische aandachtspunten van bestaand onderzoek zijn onder meer het ontbreken van preregistratie, de omvang van de steekproeven, niet-overeenkomende controlegroepen en inconsistente rapportage van transferresultaten. De auteurs stellen ook dat de cognitieve processen die ten grondslag liggen aan 3D-MOT complex zijn en niet volledig overeenkomen met sommige marketingclaims.

Om te bepalen of variaties in hydratatiestatus verband houden met cognitieve prestaties, zoals gemeten door NeuroTracker.

121 deelnemers voerden 15 NeuroTracker sessies uit gedurende 10 dagen in het laboratorium. Op de trainingsdagen werden de recente vochtinname, urinekleur (urinekleurschaal, UC) en lichaamsvocht (BIA) geregistreerd.

Personen met een gemiddelde urinekleur, wat duidt op een goede hydratatie, presteerden significant slechter op NeuroTracker dan personen met een indicatie van lichte uitdroging, eveneens gebaseerd op de urinekleur. Deelnemers die recent geen alcoholische dranken hadden geconsumeerd, presteerden significant beter dan degenen die recent water, thee, koffie of melk hadden gedronken. De onderzoekers suggereerden dat optimale hydratatie mogelijk niet optreedt bij de hoogste waarden op de urinekleurschaal, wellicht als gevolg van matige hyponatriëmie en hemodilutie die de prestaties NeuroTracker kunnen beïnvloeden.

‍

Het doel van dit onderzoek is om vast te stellen of een hydratatieplan, gebaseerd op de zweetproductie en het natriumverlies van een atleet, de anaerobe en neurocognitieve prestaties tijdens een matige tot zware trainingssessie verbetert, evenals het herstel van de hartslag na de sessie.

‍

Vijftien NCAA-atleten van Merrimack College, afkomstig uit verschillende sporten, ondergingen eerst een kwalitatieve beoordeling van hun hydratatiegewoonten en -kennis. Vervolgens werd hun vochtverlies door transpiratie gemeten en werden ze willekeurig toegewezen aan een groep met een voorgeschreven hydratatieplan (PHP) of een groep die werd gevraagd hun normale hydratatiegewoonten voort te zetten (NHP). Alle deelnemers voltooiden prestatiebeoordelingen vóór, tijdens en direct na een matige tot zware sportspecifieke training. De beoordelingen omvatten NeuroTracker basismetingen, staande verspringen, hartslag- en VO2max-monitoring, evenals monitoring van natrium- en vochtverlies door transpiratie.

‍

De basismetingen NeuroTracker gaven duidelijk aan dat een hydratatieplan op maat een significant betere invloed heeft op perceptueel-cognitieve functies, zowel vóór als na fysieke training, vergeleken met een standaard hydratatieplan. De onderzoekers concluderen dat dit het eerste onderzoek is dat aantoont dat een individueel afgestemd hydratatieplan de sportprestaties verbetert van studentatleten die verschillende sporten beoefenen.

Het doel is om de prestaties van visuele tracking te vergelijken tussen professionele en amateur eSport-spelers en traditionele sporters met behulp van NeuroTracker.

‍

‍

Negentien professionele spelers, 22 amateurspelers en 18 beoefenaars van traditionele sporten voltooiden 3 NeuroTracker sessies. De eerste sessie werd in 2D (niet-stereo) uitgevoerd, en sessies 2 en 3 in 3D (stereo). Ook werden gegevens over ervaring en speeltijd verzameld voor analyse.

‍

Professionele spelers besteedden aanzienlijk meer tijd aan esports dan amateurs. Pearson-correlaties lieten een positief verband zien tussen het aantal uren esports per week en NeuroTracker -scores. Gemiddelde scores per sessie lieten consequent zien dat professionele esports-spelers de hoogste NeuroTracker prestaties behaalden, gevolgd door traditionele sporters. Analyse van eerder NeuroTracker -onderzoek toonde aan dat de sessiescores voor alle drie de groepen hoger waren dan de scores van de normale bevolking.

Het doel is om bewijsmateriaal te synthetiseren uit studies die perceptueel-cognitieve training in interactieve sportomgevingen onderzoeken, waarbij zowel de trainingsstructuren als de overdrachtseffecten naar sportprestaties worden beoordeeld.

Systematisch literatuuronderzoek van peer-reviewed studies waarin perceptueel-cognitieve training (bijv. video-gebaseerde taken, dynamische aandachtstaken, MOT-paradigma's) wordt toegepast op atleten, waarbij de resultaten worden gecategoriseerd naar niveau van transfer (dichtbij, gemiddeld, ver).

Trainingsprogramma's leiden consequent tot verbeteringen in getrainde taken (nabije transfer), maar het bewijs voor bredere prestatietransfer is zeer beperkt vanwege een gebrek aan studies. Variabiliteit in taakspecificiteit, uitkomstmaten en onderzoeksopzet bemoeilijkt de generaliseerbaarheid. Eén NeuroTracker studie werd echter beschouwd als betrouwbaar bewijs voor verre transfer naar topsportprestaties. De review benadrukt dat toekomstig onderzoek zich moet richten op cruciale factoren om transfer van perceptueel-cognitieve trainingsinterventies te garanderen.