Bedrijven overal ter wereld ontsluiten het volledige potentieel van de hersenen

Om te bepalen of visueel-aandachtsvermogen en executieve functies, gemeten aan de hand van meerdere objectvolgtaken en gerelateerde cognitieve taken, samenhangen met de prestaties bij het overnemen van de controle in een sterk geautomatiseerde rijsimulatie.

De deelnemers voltooiden een reeks cognitieve tests, waaronder 3D-objecttracking (NeuroTracker), tests voor executieve functies en aanvullende visueel-aandachtstaken. Deze tests werden gecorreleerd met de prestaties in een realistische rijsimulator, waarbij de deelnemers de controle overnamen van een geautomatiseerd rijsysteem onder risicovolle omstandigheden.

Betere dynamische volgnauwkeurigheid en sterkere executieve functies hingen samen met een groter succespercentage bij het overnemen van de controle in de gesimuleerde geautomatiseerde rijscenario's. Deze bevindingen suggereren dat perceptueel-cognitieve vaardigheden, gemeten met 3D-MOT-paradigma's, relevant zijn voor praktische visuomotorische taken buiten de sportcontext, waaronder veiligheidskritisch rijgedrag.

Het doel is om de bruikbaarheid van NeuroTracker (3D-MOT) als hulpmiddel voor cognitieve verbetering te beoordelen en de veelvoorkomende problemen bij cognitieve trainingsproducten te overwinnen.

De auteur heeft een uitgebreid literatuuronderzoek uitgevoerd naar hulpmiddelen voor cognitieve verbetering, evenals naar de specifieke literatuur over NeuroTracker om de sterke en zwakke punten ervan als onderzoeksinstrument te onderzoeken. Ook is gekeken naar de cognitieve domeinen waarop NeuroTracker zich richt.

NeuroTracker bleek een brede wetenschappelijke relevantie te hebben voor het verbeteren van een aantal cognitieve domeinen, waaronder informatieverwerking, aandacht, werkgeheugen, inhibitie en executieve functies. Verre transfer-effecten werden gevonden in de volgende menselijke prestatiedomeinen: visuele informatieverwerking bij gezonde volwassenen, verwerking van biologische beweging bij gezonde ouderen, prestaties op het veld bij voetballers en aandacht bij populaties met neuro-ontwikkelingsstoornissen. De auteur concludeerde dat, hoewel er veelbelovend peer-reviewed onderzoek bestaat, meer onderzoek nodig is om de gunstige effecten van deze methode in de context van cognitieve verbetering op robuuste wijze vast te stellen.

Deze verkennende studie had als doel de relatie te evalueren tussen ruimtelijk inzicht, wendbaarheid en afgelegde afstand, zoals gemeten met GPS.

Bij 12 Amerikaanse universiteitsatleten werd het ruimtelijk inzicht (NeuroTracker: 1 kernsessie), de wendbaarheid (Pro-agility en T Drill) en vervolgens de afgelegde afstand tijdens een competitieve rugbywedstrijd gemeten, bij lage, gemiddelde en hoge intensiteit.

Behendigheidsmetingen correleerden niet met de verschillende loopsnelheden, en de meting van ruimtelijk inzicht correleerde niet met hardlopen op lage of hoge intensiteit. Ruimtelijk inzicht correleerde echter wel significant met hardlopen op gemiddelde intensiteit (rustig tempo/sprinten). Ruimtelijk inzicht, zoals gemeten met NeuroTracker, lijkt verband te houden met de bewegingspatronen van rugbyspelers op gemiddelde intensiteit. De onderzoekers veronderstellen dat het vermogen om teamgenoten en tegenstanders te volgen tijdens het sprinten het resultaat kan zijn van de verwerking van externe en interne prikkels, terwijl de speler zich in het algemeen probeert te bewegen in de open ruimte op het veld.

Het doel van dit meerjarige onderzoeksproject was het ontwikkelen van methoden om de effectiviteit van training (inclusief live en gesimuleerde platforms) te beoordelen door meetinstrumenten voor cognitieve belasting te valideren die kenmerkend zijn voor het verwerven van vaardigheden.

‍

Tien evaluatiepiloten (met 100-300 vlieguren ervaring) werden geselecteerd om vliegmanoeuvres van lage, gemiddelde en hoge moeilijkheidsgraad uit te voeren, zowel in een jet-vliegsimulator als in een echte jet-trainer (Aero Vodochody L-29 jet trainer) onder experimentele omstandigheden. Tijdens de vlucht werden ECG-gegevens (NeXus-4) en oogvolggegevens (Dikablis) verzameld. De vliegprestaties werden geanalyseerd op hoogte-, rol- en verticale snelheidsfouten, en de cognitieve belasting werd subjectief beoordeeld (10-punts Bedford Workload Scale). NeuroTracker werd geselecteerd als gevalideerd instrument voor het evalueren van perceptueel-cognitieve vaardigheden om de beschikbare cognitieve capaciteit te meten via externe belasting (Cognitive Load Theory). Alle piloten voltooiden eerst een thuisgebaseerde NeuroTracker consolidatietraining (15 kernsessies). NeuroTracker werd geïntegreerd in de vliegtestomgeving. Alle piloten voerden vliegmanoeuvres van lage, gemiddelde en hoge moeilijkheidsgraad uit, zowel zonder NeuroTrackerals tijdens gelijktijdige uitvoering NeuroTracker kernsessies.

‍

Vergeleken met het uitvoeren NeuroTracker alleen, zorgden zowel live als gesimuleerde vluchten met alle manoeuvres voor een drastische afname van NeuroTracker snelheidsdrempels (gemiddeld ~97%). Dit toonde, wellicht voor het eerst, objectief aan dat straalvliegtuigvluchten een zeer hoge intrinsieke cognitieve belasting met zich meebrengen. Live vluchten resulteerden in lagere NeuroTracker snelheidsdrempels en fysiologische prestaties dan gesimuleerde vluchten, met grotere verschillen bij manoeuvres van hogere moeilijkheidsgraad. Dit bewijs suggereert dat de fysiologische en cognitieve belasting aanzienlijk hoger is tijdens live vluchten, wat de theorie ondersteunt dat de hersendynamiek in de echte wereld verschilt van die in een laboratorium.

Het doel is om de rol van het werkgeheugen en de visuele aandacht bij het volgen van bewegingen in verschillende sporten te onderzoeken.

Er werden twee experimenten uitgevoerd. In experiment 1 (alleen beoordeling) werden 31 ervaren mannelijke en vrouwelijke atleten verdeeld in sporten met een hoge en lage oogvolgbehoefte, bijvoorbeeld voetbal versus zwemmen. Ze voltooiden 3 beoordelingsblokken (9 trials elk) van de Jardine en Seiffert 2D MOT-taak, met 2, 3 en 4 doelen op langzame, gemiddelde en snelle vaste snelheden. Het oogvolggedrag werd tijdens de taak geregistreerd. In experiment 2 werden 36 deelnemers (vergelijkbaar met experiment 1) verdeeld in een controle- en een actieve groep. Voor en na de training voltooiden beide groepen dezelfde 2D MOT-beoordeling met oogvolging, evenals 2 soorten n-back werkgeheugenbeoordelingen (gecombineerde visuele en auditieve eisen). De actieve groep voltooide een trainingsinterventie van 4 NeuroTracker sessies (20 trials elk), met adaptieve snelheidsaanpassingen, terwijl de controlegroep dit niet deed.

‍

In experiment 1 bleek uit de analyse van oogvolggegevens dat het richten van de blik naar het midden van het scherm een ​​gunstige strategie was voor het bereiken van betere volgprestaties. Sporters met een hoge volgnauwkeurigheid lieten over het algemeen betere volgprestaties zien. In experiment 2 ondervond de actieve groep na de training een aanzienlijke verbetering in zowel NeuroTracker -scores als werkgeheugenprestaties, waaronder een toename van 35% in de nauwkeurigheid van het werkgeheugen. De training resulteerde ook in significant verbeterde prestaties op de 2D MOT-test. De controlegroep vertoonde geen significante veranderingen in de voor- en nametingen.

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of relatieve leeftijd (geboortekwartiel), trainingsachtergrond en stereopsis invloed hebben op de perceptueel-cognitieve prestaties, gemeten met behulp van een 3D-taak voor het volgen van meerdere objecten (3D-MOT) bij jonge atleten.

In totaal werden 165 mannelijke jeugdatleten in de leeftijd van 10-16 jaar ingedeeld op basis van hun geboortekwartiel en trainingsintensiteit (matig getraind: 1-2 sessies per week; goed getraind: 4-5 sessies per week). De deelnemers voltooiden een standaard NeuroTracker 3D-MOT-protocol onder zowel stereoscopische (3D) als niet-stereoscopische (2D) omstandigheden. Snelheidsdrempels werden berekend met behulp van een adaptieve trapjesmethode en vergeleken tussen de groepen.

Bij matig getrainde atleten presteerden degenen die eerder in het selectiejaar waren geboren beter dan relatief jongere leeftijdsgenoten, wat een perceptueel-cognitief effect van relatieve leeftijd aantoont. Bij goed getrainde atleten verdwenen de prestatieverschillen tussen de geboortekwartielen echter, waarbij later geboren atleten vergelijkbare drempelwaarden voor het volgen van objecten bereikten. De prestaties waren significant hoger in 3D-omstandigheden dan in 2D-omstandigheden, maar stereoscopisch zicht vertoonde geen interactie met geboortekwartiel of trainingsstatus.

Deze bevindingen suggereren dat gestructureerde training de perceptueel-cognitieve nadelen die samenhangen met de relatieve leeftijd tijdens de ontwikkeling kan verminderen.

Het doel van dit onderzoek was om te bepalen of NeuroTracker -training een positieve invloed kon hebben op een aantal beoordelingen die bekendstaan ​​als betrouwbare indicatoren voor het valrisico bij ouderen.

Vijfentwintig oudere bewoners (gemiddeld 80 jaar oud) van een dagverzorgingscentrum werden verdeeld in een actieve en een controlegroep. De actieve groep volgde gedurende vijf weken een training met NeuroTracker (3D-MOT), inclusief een reeks assessments vóór en na de training die relevant waren voor het valrisico. De controlegroep volgde geen NeuroTracker training, maar voltooide wel alle assessments vóór en na de training. Deze omvatten de Mini Mental State Examination (MMSE), de Trail Making Test A (TMT-A), de 5-meter looptest, de dynamische balanstest, de Timed Up and Go-test (TUG) en de Function Reach Test (FRT).

Over het algemeen verbeterden de deelnemers significant op NeuroTracker scores (+32%), wat een duidelijk leervermogen voor deze taak op oudere leeftijd aantoont. De MMSE (een screeningstest) vertoonde geen significante veranderingen voor beide groepen. De NeuroTracker groep liet significante of grote verbeteringen zien na de test op de TMT-A, de 5-meter looptest, de TUG-test en de FRT-test. De controlegroep daarentegen liet een matige of significante achteruitgang zien in de TMT-A, TUG en FRT-test, maar een significante verbetering in de looptest. Al met al concluderen de onderzoekers dat NeuroTracker training een effectieve interventie is om vallen in een woongemeenschap voor ouderen te voorkomen.

Dit was een pilotstudie met een selectie basisschoolkinderen op basis van testresultaten die significante aandachtsproblemen en problemen met impulsbeheersing lieten zien, maar bij wie nog geen ADHD-diagnose was gesteld. Het doel van deze pilotstudie was om te onderzoeken of NeuroTracker een effectieve kortetermijninterventie zou kunnen zijn voor jonge leerlingen met ernstige aandachtsproblemen, gebaseerd op veranderingen in gestandaardiseerde neuropsychologische tests.

In het onderzoek werden een testgroep en een controlegroep van elk 5 basisschoolleerlingen opgenomen. Deze groepen waren geselecteerd op basis van een score voor ernstige beperkingen op de IVA+PlusTM Continuous Performance Test. Beide groepen produceerden initiële NeuroTracker baselines met statistisch niet-significante verschillen. De testgroep voltooide 21 NeuroTracker -trainingssessies van vijf minuten, verdeeld over 3,5 weken. De controlegroep volgde geen training. Beide groepen werden vervolgens opnieuw getest met behulp van de neuropsychologische assessments.

De testgroep verbeterde de snelheidsdrempels NeuroTracker met gemiddeld 61% gedurende de training. De controlegroep vertoonde een verwaarloosbaar verschil in scores op de neuropsychologische assessments vóór en na de training, terwijl de getrainde groep variabele maar significante verbeteringen liet zien op een reeks visuele en auditieve meetinstrumenten. De vooruitgang was het meest uitgesproken in voorzichtigheid, consistentie en focus in zowel het visuele als het auditieve domein, wat overeenkomt met eerdere bevindingen en wijst op crossmodale prestatieoverdracht. Over het algemeen suggereren de verbeteringspercentages dat een kortdurende NeuroTracker -training ernstige aandachtstekorten kan verbeteren tot matige aandachtstekorten bij deze populatie, met de potentie om leerresultaten op jonge leeftijd positief te beïnvloeden.

‍

‍

Om te bepalen of de basisprestaties NeuroTracker de algehele sportprestaties gedurende het seizoen bij universiteitsatleten voorspellen.

Universiteitsatleten ondergingen voorafgaand aan hun wedstrijdseizoen NeuroTracker basismeting. Objectieve prestatiegegevens van het seizoen werden verzameld en geanalyseerd om mogelijke verbanden tussen het perceptueel-cognitieve volgvermogen bij aanvang en de prestaties tijdens het seizoen te evalueren.

Er werd geen significante correlatie gevonden tussen de basisprestaties NeuroTracker en de algehele sportprestaties gedurende het seizoen. Deze bevindingen suggereren dat het perceptueel-cognitieve volgvermogen op zich mogelijk niet direct de algehele wedstrijdresultaten voorspelt, wat het multifactoriële karakter van sportprestaties benadrukt.