Bedrijven overal ter wereld ontsluiten het volledige potentieel van de hersenen

Het doel is om de transfer van een NeuroTracker -trainingsinterventie naar taken op korte, middellange en lange afstand te beoordelen.

Aan 84 afgestudeerden (gemiddeld 21 jaar oud) namen willekeurig deel, verdeeld over 3 trainingsgroepen en 1 passieve controlegroep. De trainingsgroepen voltooiden ofwel 5 of 3 standaardsessies met NeuroTracker, ofwel 5 sessies met een draagbare versie van NeuroTracker (Microsoft Surface Pro-tablet). De passieve groep voltooide alleen een baselinemeting NeuroTracker vóór en na de training. Alle groepen voltooiden vervolgens assessments vóór en na de training, bestaande uit een vereenvoudigde 2D-taak voor het volgen van meerdere objecten, een N-back-taak voor het werkgeheugen en een video-gebaseerde militaire rijtaak.

Alle getrainde groepen lieten significante verbeteringen zien in de NeuroTracker -scores na 20-30 minuten training. De passieve controlegroep liet ook enkele bescheiden verbeteringen zien na het voltooien van alleen de basismetingen. NeuroTracker -training vertaalde zich in significante verbeteringen vóór en na de training in de 2D-test voor het volgen van meerdere objecten, maar met kleinere effecten dan de verbeteringen in de NeuroTracker scores. De prestaties op de werkgeheugentest bleken na de training significant beter te zijn voor de getrainde groepen, maar niet voor de controlegroep. Er werden geen transfer-effecten gevonden voor de video-gebaseerde militaire taak.

Het doel is om de leervermogens van topsporters te vergelijken met die van amateursporters en niet-sportende universiteitsstudenten aan de hand van een neutrale cognitieve trainingstest (NeuroTracker).

Aan 308 deelnemers werd een evaluatie uitgevoerd door middel van 15 gedistribueerde NeuroTracker sessies. De deelnemers waren als volgt ingedeeld: 102 professionele topsporters (NHL, EPL en Top 14 Rugby), 173 NCAA-topsporters (niet-professioneel) en 33 niet-sportende universiteitsstudenten.

De resultaten lieten een duidelijk onderscheid zien tussen het niveau van atletische prestaties en de bijbehorende fundamentele mentale capaciteiten voor het leren van een veeleisende abstracte en dynamische taak. Topatleten vertoonden significant hogere beginwaarden dan de andere groepen, samen met aanzienlijk hogere leersnelheden. Ook de elite niet-professionele atleten vertoonden significant hogere leersnelheden dan de groep niet-atleten. Dit bewijs suggereert voor het eerst dat een bepalend kenmerk van professionele topatleten hun perceptueel-cognitieve leervermogen is, geassocieerd met een ongewoon hoge mate van neuroplasticiteit, en dat NeuroTracker een gevoelig instrument is om deze vaardigheden objectief te beoordelen.

Het doel is om de perceptuele cognitieve vaardigheden van mannelijke en vrouwelijke adolescenten te evalueren en te bepalen of er onontdekte genderverschillen bestaan ​​in de perceptuele cognitieve vaardigheden van atleten.

‍

Veertig niet-sporters (20 jongens en 20 meisjes) en veertig sporters (21 jongens en 19 meisjes) in de leeftijd van 17 tot 24 jaar vulden een korte vragenlijst in over hun sportbeoefening. Alle deelnemers voltooiden vervolgens drie NeuroTracker sessies.

‍

De bevindingen bevestigen de superieure perceptueel-cognitieve vaardigheden bij jonge sporters in vergelijking met niet-sporters. De resultaten wijzen echter ook op verschillen in prestatiepatronen tussen mannelijke en vrouwelijke sporters, waarbij mannelijke sporters de hoogste volgsnelheden behalen, terwijl vrouwelijke sporters zich al in de derde sessie sneller aan de taak aanpassen. Deze resultaten tonen aan dat sportbeoefening en perceptueel-cognitieve vaardigheden sterk met elkaar samenhangen tijdens de adolescentie en dat deze relatie sterker lijkt voor te komen bij sporters in deze leeftijdsgroep.

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of thuistraining met NeuroTrackerX de cognitieve prestaties verbetert en de hersenactiviteit beïnvloedt bij voetballers op universitair niveau.

Negenentwintig mannelijke universiteitsvoetballers werden ingedeeld in twee groepen: een groep die een NeuroTracker -training volgde (30 thuissessies gedurende 9 weken) en een controlegroep die hun reguliere activiteiten voortzette. De metingen vóór en na de interventie omvatten NeuroTracker prestaties (3D-MOT), 2-back- en 3-back-werkgeheugentaken en EEG-registraties (Fz) tijdens het uitvoeren van de n-back-taak.

De NeuroTracker groep vertoonde een significante toename in NeuroTracker scores na de training (p < .001), terwijl de controlegroep dat niet deed. De prestaties verbeterden tot ongeveer 128-130% van de baseline na circa 30 sessies, wat effectief leren in een thuisgebaseerde zelfstudievorm bevestigt.

waargenomen NeuroTracker , wat wijst op transfer naar het werkgeheugen en aandachtssturing onder matige belasting. Er werden geen significante verbeteringen waargenomen in de meer veeleisende 3-back-taak. Beide groepen reageerden sneller bij de posttest, waarschijnlijk als gevolg van oefeneffecten in plaats van trainingsspecifieke veranderingen.

Tijdens de 2-back-taak nam het vermogen in de alfaband (Fz) significant toe na de training in de NeuroTracker groep (p < .001). De auteurs interpreteren de toename van de alfaband als een weerspiegeling van verbeterde aandachtssturing en neurale efficiëntie (inhiberende gating).

Het doel van dit onderzoek was om vast te stellen of NeuroTracker training de reactietijd bij de start kon beïnvloeden door de selectieve aandacht bij universitaire zwemmers te verbeteren.

Vijftien mannelijke en vrouwelijke universiteitszwemmers werden verdeeld in een actieve groep en een controlegroep. De actieve groep volgde een trainingsprogramma van 10 NeuroTracker sessies, de controlegroep volgde geen training. Voor en na de training werden de reactietijden van de deelnemers driemaal gemeten met behulp van het Ares Omega Timing System.

De controlegroep vertoonde een matige verbetering in reactietijd, terwijl de NeuroTracker getrainde groep een grote verbetering liet zien (-11%). Deze pilotstudie wijst erop dat selectieve aandacht een cruciale factor kan zijn in reactietijdprestaties en dat een korte interventie met NeuroTracker -training de reactietijd aanzienlijk kan verbeteren.

‍

Het doel van dit onderzoek is om de relatie tussen NeuroTracker baselines en prestatiecijfers van voetballers gedurende twee professionele seizoenen te onderzoeken.

Elf professionele Griekse voetballers van twee grote clubs uit de Super League voltooiden een NeuroTracker sessie van 6 minuten als basismeting. Met behulp van het Wyscout-analyseplatform werden wedstrijdspecifieke prestatiegegevens verzameld, waaronder: winst/verlies van het team, acties met/zonder gele kaart, dribbels, steekpasses, voorwaartse passes en assists.

Statistische analyse toonde aan dat NeuroTracker basisscore significant correleerde met acties tijdens winst/verlies van het team, het totale aantal acties zonder gele kaart, steekpasses, voorwaartse passes en assists. De onderzoekers suggereren dat dergelijke basisscores een cruciale en praktische rol kunnen spelen bij het evalueren van de prestaties van voetballers onder de druk van professionele competitie.

Het doel van deze studie was om de relatie te bepalen tussen de snelheid van visuele tracking (NeuroTracker) en de reactietijd bij basketbalspecifieke prestatiemetingen.

Twaalf professionele NBA-basketballers (van de Orlando Magic) werden getest met een NeuroTracker basismeting van 1 sessie (6 minuten), een reactietijdmeting en de resultaten werden vergeleken met wedstrijdprestaties gedurende een NBA-seizoen. De analyse van de wedstrijdgegevens richtte zich op assists, turnovers, de verhouding assists/turnovers en steals.

Uit de resultaten blijkt dat de relaties tussen NeuroTracker baselines het sterkst gecorreleerd waren met de assist-to-turnover ratio en het aantal turnovers. Backcourt-spelers presteerden vaker beter dan frontcourt-spelers in assists en behaalden daardoor waarschijnlijk hogere NeuroTracker scores. De reactietijd was niet gerelateerd aan een van de basketbalspecifieke prestatiemetingen. Over het geheel genomen lieten de baselines van een enkele NeuroTracker sessie een significante correlatie zien met het vermogen van NBA-spelers om verschillende stimuli op het basketbalveld te zien en erop te reageren, wat resulteerde in betere prestaties.

Deze studie had als doel de beperkingen van de beschikbare middelen voor dynamische visuele aandacht gedurende de leeftijdsontwikkeling te onderzoeken, waarbij de snelheidsdrempels NeuroTracker werden gebruikt als maatstaf voor de aandachtscapaciteit.

De 21 deelnemers werden ingedeeld op leeftijd: schoolgaande kinderen (6-12 jaar), adolescenten (13-18 jaar) en volwassenen (19-30 jaar). Elke groep voltooide NeuroTracker baseline met behulp van snelheidsdrempelmetingen bij een steeds groter aantal doelen.

‍

Voor alle groepen veranderden de snelheidsdrempels op een logaritmische manier, consistent met de relatieve toename in de eisen die aan het volgen van meerdere objecten werden gesteld. De aandachtscapaciteit voor NeuroTracker werd bepaald door de leeftijd, met significant lagere limieten voor het volgen van meerdere objecten bij schoolgaande kinderen. De bevindingen suggereerden ook dat de 3D-stereocomponent van NeuroTracker een cruciale factor is voor het verwerken van grotere aandachtslasten: schoolgaande kinderen konden meer doelen volgen dan de limieten van 2D niet-stereo (zoals vastgesteld in eerdere studies). Deze bevindingen suggereren dat NeuroTracker kan worden gebruikt om de ontwikkeling van de toewijzing van middelen in aandachtsprocessen te karakteriseren door middel van een meetmethode die de omstandigheden in de echte wereld het beste benadert.

Het doel van dit onderzoek is om te onderzoeken hoe het vermogen om meerdere objecten tegelijk te volgen (NeuroTracker) strategieën kan verbeteren voor het behoud van ruimtelijk inzicht en optimale spelersprestaties in het voetbal. Daarnaast wordt de relatie tussen aerobe capaciteit en het vermogen om meerdere objecten tegelijk te volgen onderzocht.

Zeven competitieve vrouwelijke voetbalsters voltooiden een intermitterende voetbalprestatietest (iSPT) van 90 minuten op een Curve™ niet-gemotoriseerde loopband (cNMT) met monitoring van de VO2max. Deze test omvatte zes individuele snelheden voor hardlopen, joggen of wandelen, en een rustperiode, om de eisen van een voetbalwedstrijd te simuleren. NeuroTracker baselines werden driemaal tijdens elke helft van de iSPT uitgevoerd.

De vermoeidheid die gepaard ging met 90 minuten hardlopen specifiek voor voetbal had een negatieve invloed op de loopprestaties in de tweede helft. Een verhoogd aeroob uithoudingsvermogen lijkt echter samen te hangen met een vermindering van de cognitieve achteruitgang tijdens 90 minuten hardlopen specifiek voor voetbal. De resultaten van deze studie tonen het belang aan van aeroob uithoudingsvermogen voor het behoud van ruimtelijk inzicht tijdens een wedstrijd.