Bedrijven overal ter wereld ontsluiten het volledige potentieel van de hersenen

Het doel is om de prestaties en veranderingen in spierarchitectuur te vergelijken tussen basisspelers en reservespelers gedurende een seizoen in de National Collegiate Athletic Association Division I damesvoetbalcompetitie.

‍

Bij 28 vrouwelijke atleten (gemiddeld 20 jaar oud) werden de basismetingen met NeuroTracker , de verticale sprongkracht, herhaalde lijnoefeningen en reactietijd uitgevoerd vóór, halverwege en na het seizoen. Veranderingen in de spierarchitectuur werden met behulp van echografie beoordeeld vóór en na het seizoen.

‍

Zowel basisspelers als reservespelers vertoonden vergelijkbare prestaties of verbeteringen op alle assessments gedurende het seizoen, met uitzondering van de prestaties bij de lijntrainingen, waar basisspelers grotere vooruitgang boekten. De prestaties NeuroTracker en de reactietijd verbeterden ongeacht de speeltijd. De resultaten van de spierarchitectuuranalyse gaven aan dat training op zich voldoende stimulans biedt voor het verbeteren van de spierkwaliteit tijdens het wedstrijdseizoen. Over het algemeen lieten basisspelers geen significant voordeel zien van wedstrijden ten opzichte van atleten die alleen trainden.

Het doel is om de prestatieoverdrachtseffecten van NeuroTracker -training op het slaan van honkballers in het professionele honkbal gedurende een wedstrijdseizoen te beoordelen.

‍

Twaalf Japanse professionele honkballers van de Seibu Lions hebben gedurende vijf maanden NeuroTracker -training gevolgd op een tijdstip en frequentie naar eigen keuze, waarbij ze elk tot wel 80 sessies hebben afgerond. Gedurende deze periode en de vier maanden daarvoor werden wedstrijdstatistieken over hun slagtechniek geregistreerd: contact in de slagzone, slag in de slagzone, slag naar buiten, slag naar buiten.

Gemiddeld verbeterden de NeuroTracker snelheidsdrempelscores van de honkbalspelers met ongeveer 30%, zonder dat er sprake was van een plafondeffect bij voortgezette training. De statistieken voor het slaan van fastballs lieten geen significante veranderingen zien. De statistieken voor het slaan van andere ballen (zoals curveballen en sliders) lieten echter sterke positieve effecten zien. Het slagpercentage steeg met +12%, terwijl het aantal strikes buiten de slagzone en buiten de slagzone aanzienlijk daalde met respectievelijk -25,3% en -26,5%. Ook het aantal strikes buiten de slagzone daalde positief met -9,6%.

Het doel van de studie was om het MOT-vermogen te onderzoeken bij verschillende niveaus van cognitieve belasting (het volgen van 1, 2, 3 of 4 objecten) en de samenhang ervan met processen op een hoger niveau, met name vloeiende redeneerintelligentie.

‍

70 volwassen deelnemers (gemiddelde leeftijd = 23 jaar) voltooiden NeuroTracker en werden vervolgens beoordeeld met de Wechsler Abbreviated Scale of Intelligence 2-test. De deelnemers werd gevraagd om gedurende acht seconden één, twee, drie en vier doelen te volgen uit een totaal van 8 bollen.

De resultaten toonden aan dat naarmate het aantal doelen toenam, de gemiddelde snelheid waarmee de deelnemers alle objecten succesvol volgden afnam. Deze bevinding bevestigde dat de gemiddelde snelheid een geschikte maatstaf kan zijn voor MOT (Multi-Object Tracking) en daarmee voor de capaciteit van de aandachtscapaciteit. De uitkomsten wijzen er dus op dat het vermogen tot visuele tracking positief samenhangt met vloeiend redeneervermogen. Deze bevinding toont aan dat er een verband bestaat tussen vloeiend redeneervermogen en MOT-vermogen, met name onder omstandigheden met een hoge belasting (het volgen van 4 van de 8 doelen).

Het doel van dit onderzoek is om te onderzoeken welke invloed sportbeoefening heeft op cognitieve vaardigheden, gemeten met NeuroTracker, en om te zien of deze effecten verschillen tussen jonge mannen en vrouwen.

‍

72 personen in de leeftijd van 16 tot 22 jaar werden verdeeld over 4 groepen: mannelijke atleten, vrouwelijke atleten, mannelijke niet-atleten en vrouwelijke niet-atleten. Alle groepen voerden gedurende 5 weken 15 sessies NeuroTracker uit (ongeveer 90 minuten).

Alle groepen lieten significante verbeteringen zien tijdens de NeuroTracker training. Aanvankelijk presteerden mannelijke atleten beter dan hun vrouwelijke tegenhangers en niet-atleten. De vrouwelijke atleten behaalden ook consistent hogere scores dan mannelijke niet-atleten, en hetzelfde gold voor de mannelijke atleten ten opzichte van de andere groepen. Over het geheel genomen bleek er een duidelijk cognitief voordeel verbonden te zijn aan het beoefenen van sport.

Om te beoordelen of het mechanisme van perceptueel-cognitieve training overdraagbaar is op ruimtelijke en semantische vaardigheden bij studenten.

‍

Zestig mannelijke leerlingen van de onderbouw van het voortgezet onderwijs werden willekeurig verdeeld over een NeuroTracker trainingsgroep (21 sessies gedurende 7 dagen) en een passieve controlegroep (geen training). Voor en na de training werden de Test of Spatial Ability en de Test Of Semantic Skills–Intermediate afgenomen.

De controlegroep vertoonde een verwaarloosbare verandering tussen de voor- en nametingen, terwijl de NeuroTracker groep een significante overdracht liet zien met een winst van ongeveer 50% in ruimtelijk inzicht en een winst van 55% in semantische vaardigheden. De onderzoekers concludeerden dat een NeuroTracker interventie de cognitieve vaardigheden van middelbare scholieren kan verbeteren.

Dit artikel behandelt fundamentele concepten met betrekking tot de relevantie van NeuroTrackervoor de training van cognitieve vaardigheden die cruciaal worden geacht voor sportprestaties, met name in dynamische teamsporten. Het bevat tevens een onderzoek naar de effecten van aandachtsbelasting in leerparadigma's, met als doel inzicht te krijgen in de optimale belastingomstandigheden voor het trainen van perceptueel-cognitieve vaardigheden.

‍

Vier professionele topsportteams trainden hun atleten met NeuroTracker (15-30 sessies) tijdens hun wedstrijdseizoenen. Een Engelse Premier League-club, een team uit de National Hockey League en een Europees rugbyteam trainden allemaal in de standaard zittende positie om eventuele invloed van aandachtmechanismen die betrokken zijn bij houdingscontrole te isoleren. Een ander NHL-team voerde de training uit in een staande positie, waarbij basisvereisten voor evenwicht en aandacht werden gesteld.

Uitgaande van het statistische gemiddelde voor de leerprogressie op NeuroTracker, vertoonden de drie professionele sportteams die in zittende positie trainden een vrijwel identieke progressie, met een snelle leercurve in de beginfase die vertraagde naar de langere termijn, maar wel doorzette. Het team dat staand trainde, behaalde veel lagere NeuroTracker scores, maar belangrijker nog, een tragere algehele leerprogressie, met een aanzienlijk verschil ten opzichte van de andere teams. De bevindingen tonen duidelijk het verband aan tussen evenwichtscontrolemechanismen en de perceptueel-cognitieve eisen die de NeuroTracker training stelt. Dit laat zien dat de cognitieve trainingsbelasting nauwkeurig moet worden afgestemd op de aandachtsdrempels om effectieve leeradaptaties op de korte en lange termijn te genereren.

‍

‍

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of training NeuroTracker zich vertaalt in verbeterde rijvaardigheden, zoals gemeten met behulp van geavanceerde rijsimulatoren.

Twintig jongvolwassenen en veertien ouderen werden verdeeld in een actieve groep en een actieve controlegroep. De actieve groep voltooide 30 trainingssessies met NeuroTracker . Voor en na de training werden alle deelnemers beoordeeld met behulp van een geavanceerde rijsimulator, die verschillende aspecten van de rijprestaties mat.

De resultaten van het onderzoek toonden aan dat zowel jongere als oudere volwassenen aanzienlijke verbeteringen lieten zien in hun rijprestaties tijdens gesimuleerde tests na de NeuroTracker training. Dit omvatte met name betere rijstrookbeheersing, snellere reactietijden op gevaren en een verbeterd algemeen situationeel bewustzijn. De groep oudere volwassenen vertoonde over het algemeen grotere vooruitgang in rijprestaties. De onderzoekers concludeerden dat deze studie voorlopig bewijs levert dat NeuroTracker training de verkeersveiligheid kan verbeteren, met name door een snellere detectie van of reactie op gevaarlijke situaties.

Om te onderzoeken of NeuroTracker -training zich vertaalt naar prestaties op het gebied van het nuttige gezichtsveld (UFOV), een maatstaf die sterk samenhangt met rijprestaties.

‍

Twintig gezonde jongvolwassenen tussen de 23 en 33 jaar werden gerekruteerd en gelijk verdeeld over twee groepen: een groep die een NeuroTracker -trainingsprogramma volgde en een actieve controlegroep die een wiskundespel gebruikte (2048). Beide groepen volgden 5 uur training, verdeeld over 5 weken. Beide groepen vulden voor en na de training gestandaardiseerde UFOV-vragenlijsten in.

‍

De NeuroTracker trainingsgroep vertoonde een significant verbeterde prestatie bij de UFOV-test, terwijl de actieve controlegroep slechts een kleine, statistisch niet-significante verbetering liet zien. De onderzoekers suggereren dat de prestaties NeuroTracker en UFOV waarschijnlijk afhankelijk zijn van overlappende cognitieve vaardigheden, en dat deze vaardigheden getraind en gemeten kunnen worden bij jonge volwassenen, wat zou kunnen leiden tot een verbetering van de verkeersveiligheid.

Om te bepalen of visueel-aandachtsvermogen en executieve functies, gemeten aan de hand van meerdere objectvolgtaken en gerelateerde cognitieve taken, samenhangen met de prestaties bij het overnemen van de controle in een sterk geautomatiseerde rijsimulatie.

De deelnemers voltooiden een reeks cognitieve tests, waaronder 3D-objecttracking (NeuroTracker), tests voor executieve functies en aanvullende visueel-aandachtstaken. Deze tests werden gecorreleerd met de prestaties in een realistische rijsimulator, waarbij de deelnemers de controle overnamen van een geautomatiseerd rijsysteem onder risicovolle omstandigheden.

Betere dynamische volgnauwkeurigheid en sterkere executieve functies hingen samen met een groter succespercentage bij het overnemen van de controle in de gesimuleerde geautomatiseerde rijscenario's. Deze bevindingen suggereren dat perceptueel-cognitieve vaardigheden, gemeten met 3D-MOT-paradigma's, relevant zijn voor praktische visuomotorische taken buiten de sportcontext, waaronder veiligheidskritisch rijgedrag.