Bedrijven overal ter wereld ontsluiten het volledige potentieel van de hersenen

Het doel van dit onderzoek is om de effecten van verschillende rehydratatiestrategieën op de cognitieve prestaties te onderzoeken in het licht van fysieke vermoeidheid.

‍

Twaalf mannelijke duurloopatleten (gemiddelde leeftijd: 23 jaar) kregen de opdracht om gedurende 1 uur op een loopband te hardlopen met 70% van hun vooraf bepaalde VO2max, gevolgd door hardlopen met 90% van hun VO2max tot uitputting. Dit gebeurde op vier verschillende dagen. Op elke dag kregen ze verschillende hydratatiemethoden aangeboden (geen hydratatie, elektrolytendrank, elektrolytendrank met een lage dosis Sustamine, elektrolytendrank met een hoge dosis Sustamine), waarbij ze elke 15 minuten 250 ml moesten drinken. Voor en na elke hardloopsessie van een uur werden cognitieve functietests (NeuroTracker) en reactietests afgenomen.

Uit de resultaten bleek dat de fysieke reactietijd sneller was bij de lage dosis dan bij de hoge dosis. Analyse van de reactiesnelheid van het onderlichaam gaf aan dat de prestaties bij zowel de lage als de hoge dosis waarschijnlijk verbeterd waren in vergelijking met de proef zonder hydratatie. NeuroTracker resultaten gaven aan dat de prestaties bij uitdroging en een lage dosis mogelijk beter waren dan bij alleen de elektrolytendrank, terwijl de prestaties bij het volgen van meerdere objecten waarschijnlijk beter waren bij de hoge dosis dan bij het alleen consumeren van de elektrolytendrank.

Het doel van dit onderzoek is om te onderzoeken welke invloed sportbeoefening heeft op cognitieve vaardigheden, gemeten met NeuroTracker, en om te zien of deze effecten verschillen tussen jonge mannen en vrouwen.

‍

72 personen in de leeftijd van 16 tot 22 jaar werden verdeeld over 4 groepen: mannelijke atleten, vrouwelijke atleten, mannelijke niet-atleten en vrouwelijke niet-atleten. Alle groepen voerden gedurende 5 weken 15 sessies NeuroTracker uit (ongeveer 90 minuten).

Alle groepen lieten significante verbeteringen zien tijdens de NeuroTracker training. Aanvankelijk presteerden mannelijke atleten beter dan hun vrouwelijke tegenhangers en niet-atleten. De vrouwelijke atleten behaalden ook consistent hogere scores dan mannelijke niet-atleten, en hetzelfde gold voor de mannelijke atleten ten opzichte van de andere groepen. Over het geheel genomen bleek er een duidelijk cognitief voordeel verbonden te zijn aan het beoefenen van sport.

Het doel is om opkomende digitale technologieën voor sportvisietraining (SVT) kritisch te beoordelen, ze in samenhangende categorieën in te delen en de kracht van het empirische bewijs ter ondersteuning van beweringen over prestatieverbetering te evalueren.

Het onderzoek stelt een gestructureerde taxonomie voor die digitale sportvisietraining onderverdeelt in componentvaardigheidstraining (bijv. perceptueel-cognitieve en sensomotorische hulpmiddelen) en naturalistische, op simulatie gebaseerde benaderingen (bijv. stroboscopische en VR-training), waarbij het bewijs voor elk wordt beoordeeld.

Perceptueel-cognitieve systemen zoals 3D-MOT tonen een betrouwbare gevoeligheid voor atletische expertise en er zijn aanwijzingen, hoewel nog in ontwikkeling, voor overdracht naar sportspecifieke prestatiemaatstaven.

Intermitterende visuele occlusietraining verbetert de bewegingsgevoeligheid, het anticipatievermogen en de visuomotorische controle onder beperkte omstandigheden, met voorlopig maar wisselend bewijs voor voordelen voor sportprestaties.

Oogvolgonderzoek toont aan dat het trainen van langere, taakrelevante fixaties (Quiet Eye) de nauwkeurigheid en consistentie bij precisiesporttaken meetbaar kan verbeteren.

Virtuele realiteitsplatformen bieden meeslepende, op scenario's gebaseerde trainingsmogelijkheden, maar de empirische validatie van de duurzame overdracht naar de praktijk blijft beperkt in vergelijking met hun toenemende populariteit.

Het doel is om bewijsmateriaal te synthetiseren uit studies die perceptueel-cognitieve training in interactieve sportomgevingen onderzoeken, waarbij zowel de trainingsstructuren als de overdrachtseffecten naar sportprestaties worden beoordeeld.

Systematisch literatuuronderzoek van peer-reviewed studies waarin perceptueel-cognitieve training (bijv. video-gebaseerde taken, dynamische aandachtstaken, MOT-paradigma's) wordt toegepast op atleten, waarbij de resultaten worden gecategoriseerd naar niveau van transfer (dichtbij, gemiddeld, ver).

Trainingsprogramma's leiden consequent tot verbeteringen in getrainde taken (nabije transfer), maar het bewijs voor bredere prestatietransfer is zeer beperkt vanwege een gebrek aan studies. Variabiliteit in taakspecificiteit, uitkomstmaten en onderzoeksopzet bemoeilijkt de generaliseerbaarheid. Eén NeuroTracker studie werd echter beschouwd als betrouwbaar bewijs voor verre transfer naar topsportprestaties. De review benadrukt dat toekomstig onderzoek zich moet richten op cruciale factoren om transfer van perceptueel-cognitieve trainingsinterventies te garanderen.

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of een training in visueel-ruimtelijke aandacht met behulp van 3D-meervoudige objecttracking (3D-MOT) de motorische prestaties en subsystemen beïnvloedt die relevant zijn voor de beroepsmatige prestaties.

Er werden drie pre-test/post-test-onderzoeken uitgevoerd:

• Studie 1: Gezonde jonge volwassenen (n = 19) voltooiden 8 NeuroTracker sessies; de uitkomsten omvatten de Star Excursion Balance Test (SEBT) en loopparameters.
• Studie 2: Gezonde jonge volwassenen (n = 41) voltooiden 10 sessies; de uitkomsten omvatten SEBT, Stroop-prestatie en dual-task loopbeoordeling.
• Studie 3: Een 12-jarig kind met dyslexie voltooide 10 sessies; de uitkomsten omvatten SEBT, Stroop, Movement Assessment Battery for Children (MABC-2), Test of Visual Perceptual Skills (TVPS), loopvermogen en visuele convergentie.

Bij gezonde volwassenen lieten de interventiegroepen grotere verbeteringen zien in evenwichtsprestaties (SEBT) vergeleken met de controlegroep, evenals verbeteringen binnen de groepen in aandachtsmetingen (Stroop). Loopparameters bij dubbeltaken vertoonden meetbare veranderingen na de training, hoewel de functionele verbeteringen minder duidelijk waren gedefinieerd dan de resultaten met betrekking tot het evenwicht.

In de casestudie met één proefpersoon werden klinisch relevante verbeteringen waargenomen in visueel-perceptuele vaardigheden, evenwichtstests en bepaalde aandachtsmetingen, met daarnaast niet-klinisch significante veranderingen in loopvermogen en convergentie.

De bevindingen suggereren dat het trainen van visueel-ruimtelijke aandacht via 3D-MOT invloed kan hebben op de balans en aandachtssystemen die bijdragen aan de beroepsmatige prestaties, met voorlopig bewijs voor bredere functionele effecten.

Het doel is om de prestaties van visuele tracking te vergelijken tussen professionele en amateur eSport-spelers en traditionele sporters met behulp van NeuroTracker.

‍

‍

Negentien professionele spelers, 22 amateurspelers en 18 beoefenaars van traditionele sporten voltooiden 3 NeuroTracker sessies. De eerste sessie werd in 2D (niet-stereo) uitgevoerd, en sessies 2 en 3 in 3D (stereo). Ook werden gegevens over ervaring en speeltijd verzameld voor analyse.

‍

Professionele spelers besteedden aanzienlijk meer tijd aan esports dan amateurs. Pearson-correlaties lieten een positief verband zien tussen het aantal uren esports per week en NeuroTracker -scores. Gemiddelde scores per sessie lieten consequent zien dat professionele esports-spelers de hoogste NeuroTracker prestaties behaalden, gevolgd door traditionele sporters. Analyse van eerder NeuroTracker -onderzoek toonde aan dat de sessiescores voor alle drie de groepen hoger waren dan de scores van de normale bevolking.

Het doel van dit onderzoek is om de remmende effecten van fysiologische vermoeidheid op de cognitieve functie bij topsporters te beoordelen en te bepalen of perceptueel-cognitieve conditionering dergelijke effecten kan verminderen.

22 rugbyspelers uit de Top 14 van de Franse professionele rugbycompetitie werden verdeeld in twee groepen. De getrainde groep onderging 15 NeuroTracker Core-trainingssessies, terwijl de ongetrainde groep slechts 3 Core-sessies (zittend) deed om een ​​initiële basismeting vast te stellen. Alle atleten werden vervolgens met NeuroTracker gemeten tijdens het fietsen op een hometrainer met een intensiteit van 80% van hun maximale hartslag.

Voor de getrainde groep bleven de snelheidsdrempels NeuroTracker binnen 0,03% van hun basislijn (uitgevoerd zittend). Voor de ongetrainde groep daalden de snelheidsdrempels NeuroTracker met 30% ten opzichte van hun voorspelde basislijn. Ten eerste suggereren de bevindingen dat fysieke vermoeidheid de cognitieve functies op hoog niveau die door de NeuroTracker taak worden opgeroepen, aanzienlijk kan verminderen, zelfs bij ervaren professionals. Ten tweede geven de resultaten ook aan dat dergelijke effecten kunnen worden verzacht door voorafgaande perceptueel-cognitieve conditionering, met slechts 90 minuten gespreide training.

Om te bepalen of visueel-aandachtsvermogen en executieve functies, gemeten aan de hand van meerdere objectvolgtaken en gerelateerde cognitieve taken, samenhangen met de prestaties bij het overnemen van de controle in een sterk geautomatiseerde rijsimulatie.

De deelnemers voltooiden een reeks cognitieve tests, waaronder 3D-objecttracking (NeuroTracker), tests voor executieve functies en aanvullende visueel-aandachtstaken. Deze tests werden gecorreleerd met de prestaties in een realistische rijsimulator, waarbij de deelnemers de controle overnamen van een geautomatiseerd rijsysteem onder risicovolle omstandigheden.

Betere dynamische volgnauwkeurigheid en sterkere executieve functies hingen samen met een groter succespercentage bij het overnemen van de controle in de gesimuleerde geautomatiseerde rijscenario's. Deze bevindingen suggereren dat perceptueel-cognitieve vaardigheden, gemeten met 3D-MOT-paradigma's, relevant zijn voor praktische visuomotorische taken buiten de sportcontext, waaronder veiligheidskritisch rijgedrag.

Het doel is om de rol van het werkgeheugen en de visuele aandacht bij het volgen van bewegingen in verschillende sporten te onderzoeken.

Er werden twee experimenten uitgevoerd. In experiment 1 (alleen beoordeling) werden 31 ervaren mannelijke en vrouwelijke atleten verdeeld in sporten met een hoge en lage oogvolgbehoefte, bijvoorbeeld voetbal versus zwemmen. Ze voltooiden 3 beoordelingsblokken (9 trials elk) van de Jardine en Seiffert 2D MOT-taak, met 2, 3 en 4 doelen op langzame, gemiddelde en snelle vaste snelheden. Het oogvolggedrag werd tijdens de taak geregistreerd. In experiment 2 werden 36 deelnemers (vergelijkbaar met experiment 1) verdeeld in een controle- en een actieve groep. Voor en na de training voltooiden beide groepen dezelfde 2D MOT-beoordeling met oogvolging, evenals 2 soorten n-back werkgeheugenbeoordelingen (gecombineerde visuele en auditieve eisen). De actieve groep voltooide een trainingsinterventie van 4 NeuroTracker sessies (20 trials elk), met adaptieve snelheidsaanpassingen, terwijl de controlegroep dit niet deed.

‍

In experiment 1 bleek uit de analyse van oogvolggegevens dat het richten van de blik naar het midden van het scherm een ​​gunstige strategie was voor het bereiken van betere volgprestaties. Sporters met een hoge volgnauwkeurigheid lieten over het algemeen betere volgprestaties zien. In experiment 2 ondervond de actieve groep na de training een aanzienlijke verbetering in zowel NeuroTracker -scores als werkgeheugenprestaties, waaronder een toename van 35% in de nauwkeurigheid van het werkgeheugen. De training resulteerde ook in significant verbeterde prestaties op de 2D MOT-test. De controlegroep vertoonde geen significante veranderingen in de voor- en nametingen.