Bedrijven overal ter wereld ontsluiten het volledige potentieel van de hersenen

Aandacht en concentratie zijn cruciale vaardigheden die van invloed zijn op de besluitvorming van atleten. Tijdens een voetbalwedstrijd moet een atleet bijvoorbeeld zijn aandacht verdelen over het veld (teamgenoten, tegenstanders, bal), selectief zijn (aan welke speler de bal moet worden gegeven) en zijn aandacht focussen (op het doel kijken om te scoren). De geavanceerde NeuroTracker conditioneringstechniek kan hierbij veel voordelen bieden, omdat deze de actieve verwerking van dynamische visuele informatie stimuleert en de perceptueel-cognitieve functies van atleten traint. De techniek richt zich met name op selectieve, dynamische en aanhoudende aandacht, evenals op het werkgeheugen.

Aan het onderzoek namen 23 universiteitsvoetballers deel, die willekeurig werden verdeeld over drie groepen. Experimentele groep: voerde 30 NeuroTracker Core-sessies uit gedurende een periode van 5 weken. Actieve controlegroep: voerde 30 sessies met 3D-voetbalvideo's uit gedurende een periode van 5 weken. Passieve controlegroep: geen specifieke trainingsactiviteit gedurende een periode van 5 weken. De besluitvorming van de spelers werd geëvalueerd tijdens gestandaardiseerde wedstrijden met kleine teams, zowel vóór als na de trainingsperiode. De besluitvorming van de voetballers werd objectief geanalyseerd aan de hand van video-opnames van de wedstrijden door een voetbalcoach die niet op de hoogte was van het experimentele protocol en die gebruikmaakte van gestandaardiseerde coderingscriteria. De subjectieve nauwkeurigheid van de besluitvorming werd direct na de wedstrijden beoordeeld aan de hand van het zelfvertrouwen van de spelers in hun besluitvorming met behulp van een visuele analoge schaal (Sport Performance Scale).

Alleen de NeuroTracker getrainde groep vertoonde een toename (15%) in het nemen van passbeslissingen op het veld na de training. Bovendien was de subjectieve beoordeling van de besluitvorming door de spelers kwantitatief evenredig met de verbetering in de nauwkeurigheid van de besluitvorming, zoals vastgesteld tijdens videoanalyse voor de metNeuroTracker getrainde groep. Deze resultaten lijken aan te tonen dat de verbetering in de nauwkeurigheid van de passbeslissingen in de getrainde groep een significant trainingseffect vertegenwoordigt. Deze studie toont voor het eerst een perceptueel-cognitieve transfer aan van het laboratorium naar het veld na een niet-sportspecifiek perceptueel-cognitief trainingsprogramma.

Het doel van dit onderzoek is om de effectiviteit en de overdracht van een NeuroTracker -training op de visuele en executieve functies van jonge, elite voetballers te evalueren.

‍

Er werden 29 getalenteerde jeugdvoetballers gerekruteerd en verdeeld in een trainings- en een controlegroep. Visuele en executieve functies werden geanalyseerd in een pre-post-testontwerp, waarbij beide groepen reguliere voetbaltraining volgden. De trainingsgroep volgde daarnaast gedurende 10 weken tweemaal per week een NeuroTracker -training. Transferbeoordelingen omvatten tests met het Senaptec Sensory Station, de Trail Making Test en de Design Fluency Test.

Er werden grote verschillen gevonden in de initiële baselines NeuroTracker , zowel tussen als binnen de groepen. Voor de getrainde groep waren de initiële baselines sterk gecorreleerd met de verbeteringspercentages. De assessments laten voor beide groepen vooruitgang zien op het gebied van werkgeheugen, cognitieve flexibiliteit, inhibitie, metacognitie, MOT, aandachtsvenster en verwerkingssnelheid, maar alleen de metingen inhibitie en visuele helderheid lieten voordelen zien die specifiek waren voor de getrainde groep. De onderzoekers adviseerden dat studies met een dual-task traininginterventie en een groter aantal deelnemers nodig zouden kunnen zijn om trainingseffecten voor deze populatie aan te tonen.

Om te beoordelen of het mechanisme van perceptueel-cognitieve training overdraagbaar is op ruimtelijke en semantische vaardigheden bij studenten.

‍

Zestig mannelijke leerlingen van de onderbouw van het voortgezet onderwijs werden willekeurig verdeeld over een NeuroTracker trainingsgroep (21 sessies gedurende 7 dagen) en een passieve controlegroep (geen training). Voor en na de training werden de Test of Spatial Ability en de Test Of Semantic Skills–Intermediate afgenomen.

De controlegroep vertoonde een verwaarloosbare verandering tussen de voor- en nametingen, terwijl de NeuroTracker groep een significante overdracht liet zien met een winst van ongeveer 50% in ruimtelijk inzicht en een winst van 55% in semantische vaardigheden. De onderzoekers concludeerden dat een NeuroTracker interventie de cognitieve vaardigheden van middelbare scholieren kan verbeteren.

Het doel van dit onderzoek is om de relatie tussen executieve functies en fysieke vaardigheden te onderzoeken bij jeugdige en volwassen topvoetballers.

‍

Bij 172 topvoetballers (12-34 jaar) werden de volgende tests uitgevoerd: NeuroTracker, waarbij het werkgeheugen, de cognitieve flexibiliteit en de inhibitie werden gemeten. Daarnaast werden de uithoudingsprestaties, de prestaties bij herhaalde intensieve oefeningen en de maximale anaerobe prestaties beoordeeld.

De resultaten NeuroTracker vertoonden een significante correlatie met het vermogen om 30 meter te sprinten en met countermovement jumps. Er werden matige correlaties gevonden tussen de capaciteit van het werkgeheugen en cognitieve flexibiliteit enerzijds en sprintprestaties en springvermogen anderzijds, evenals tussen inhibitie en herhaalde intensieve oefeningen. Over het geheel genomen wijzen de bevindingen erop dat anaëroob sprinten en springen nauwer verbonden zijn met cognitieve vaardigheden dan met andere fysieke vaardigheden.

‍

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of uitgebreide fysieke en cognitieve assessments kunnen bijdragen aan de verbetering van de wedstrijdprestaties van elite berglopers.

‍

Zeven mannelijke berglopers van internationaal niveau ondergingen een reeks fysiologische en biologische tests (bloed- en urinebiochemie, VO2max, ECG), samen met een NeuroTracker -basismeting, zowel aan het begin als aan het einde van een wedstrijdseizoen. Systematische medische analyses van de initiële gegevens werden gebruikt om de prestatieprogramma's van elke atleet op maat te maken. Daarnaast volgden de atleten een NeuroTracker trainingsinterventie van 42 sessies gedurende het wedstrijdseizoen. Dezelfde reeks metingen na het seizoen, samen met de wedstrijdresultaten, werden geanalyseerd om de effecten van de aangepaste trainingsprogramma's te bepalen.

De wedstrijdresultaten van alle atleten verbeterden ten opzichte van de prestaties van voorgaande jaren. Er werden gematigde verbeteringen na het seizoen waargenomen in de fysiologische en biologische tests van de aangepaste prestatieprogramma's. NeuroTracker baselines na het seizoen verbeterden ook aanzienlijk, met scores die met +75% stegen ten opzichte van de baselines vóór het seizoen. De onderzoekers concludeerden dat de NeuroTracker interventie aantoonde dat perceptueel-cognitieve vaardigheden perfect trainbaar zijn en sportprestaties kunnen verbeteren.

Het doel van dit onderzoek was om te bepalen of NeuroTracker -training een positieve invloed kon hebben op een aantal beoordelingen die bekendstaan ​​als betrouwbare indicatoren voor het valrisico bij ouderen.

Vijfentwintig oudere bewoners (gemiddeld 80 jaar oud) van een dagverzorgingscentrum werden verdeeld in een actieve en een controlegroep. De actieve groep volgde gedurende vijf weken een training met NeuroTracker (3D-MOT), inclusief een reeks assessments vóór en na de training die relevant waren voor het valrisico. De controlegroep volgde geen NeuroTracker training, maar voltooide wel alle assessments vóór en na de training. Deze omvatten de Mini Mental State Examination (MMSE), de Trail Making Test A (TMT-A), de 5-meter looptest, de dynamische balanstest, de Timed Up and Go-test (TUG) en de Function Reach Test (FRT).

Over het algemeen verbeterden de deelnemers significant op NeuroTracker scores (+32%), wat een duidelijk leervermogen voor deze taak op oudere leeftijd aantoont. De MMSE (een screeningstest) vertoonde geen significante veranderingen voor beide groepen. De NeuroTracker groep liet significante of grote verbeteringen zien na de test op de TMT-A, de 5-meter looptest, de TUG-test en de FRT-test. De controlegroep daarentegen liet een matige of significante achteruitgang zien in de TMT-A, TUG en FRT-test, maar een significante verbetering in de looptest. Al met al concluderen de onderzoekers dat NeuroTracker training een effectieve interventie is om vallen in een woongemeenschap voor ouderen te voorkomen.

Om te onderzoeken of NeuroTracker -training zich vertaalt naar prestaties op het gebied van het nuttige gezichtsveld (UFOV), een maatstaf die sterk samenhangt met rijprestaties.

‍

Twintig gezonde jongvolwassenen tussen de 23 en 33 jaar werden gerekruteerd en gelijk verdeeld over twee groepen: een groep die een NeuroTracker -trainingsprogramma volgde en een actieve controlegroep die een wiskundespel gebruikte (2048). Beide groepen volgden 5 uur training, verdeeld over 5 weken. Beide groepen vulden voor en na de training gestandaardiseerde UFOV-vragenlijsten in.

‍

De NeuroTracker trainingsgroep vertoonde een significant verbeterde prestatie bij de UFOV-test, terwijl de actieve controlegroep slechts een kleine, statistisch niet-significante verbetering liet zien. De onderzoekers suggereren dat de prestaties NeuroTracker en UFOV waarschijnlijk afhankelijk zijn van overlappende cognitieve vaardigheden, en dat deze vaardigheden getraind en gemeten kunnen worden bij jonge volwassenen, wat zou kunnen leiden tot een verbetering van de verkeersveiligheid.

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of een training in visueel-ruimtelijke aandacht met behulp van 3D-meervoudige objecttracking (3D-MOT) de motorische prestaties en subsystemen beïnvloedt die relevant zijn voor de beroepsmatige prestaties.

Er werden drie pre-test/post-test-onderzoeken uitgevoerd:

• Studie 1: Gezonde jonge volwassenen (n = 19) voltooiden 8 NeuroTracker sessies; de uitkomsten omvatten de Star Excursion Balance Test (SEBT) en loopparameters.
• Studie 2: Gezonde jonge volwassenen (n = 41) voltooiden 10 sessies; de uitkomsten omvatten SEBT, Stroop-prestatie en dual-task loopbeoordeling.
• Studie 3: Een 12-jarig kind met dyslexie voltooide 10 sessies; de uitkomsten omvatten SEBT, Stroop, Movement Assessment Battery for Children (MABC-2), Test of Visual Perceptual Skills (TVPS), loopvermogen en visuele convergentie.

Bij gezonde volwassenen lieten de interventiegroepen grotere verbeteringen zien in evenwichtsprestaties (SEBT) vergeleken met de controlegroep, evenals verbeteringen binnen de groepen in aandachtsmetingen (Stroop). Loopparameters bij dubbeltaken vertoonden meetbare veranderingen na de training, hoewel de functionele verbeteringen minder duidelijk waren gedefinieerd dan de resultaten met betrekking tot het evenwicht.

In de casestudie met één proefpersoon werden klinisch relevante verbeteringen waargenomen in visueel-perceptuele vaardigheden, evenwichtstests en bepaalde aandachtsmetingen, met daarnaast niet-klinisch significante veranderingen in loopvermogen en convergentie.

De bevindingen suggereren dat het trainen van visueel-ruimtelijke aandacht via 3D-MOT invloed kan hebben op de balans en aandachtssystemen die bijdragen aan de beroepsmatige prestaties, met voorlopig bewijs voor bredere functionele effecten.

Het doel is om de prestaties en veranderingen in spierarchitectuur te vergelijken tussen basisspelers en reservespelers gedurende een seizoen in de National Collegiate Athletic Association Division I damesvoetbalcompetitie.

‍

Bij 28 vrouwelijke atleten (gemiddeld 20 jaar oud) werden de basismetingen met NeuroTracker , de verticale sprongkracht, herhaalde lijnoefeningen en reactietijd uitgevoerd vóór, halverwege en na het seizoen. Veranderingen in de spierarchitectuur werden met behulp van echografie beoordeeld vóór en na het seizoen.

‍

Zowel basisspelers als reservespelers vertoonden vergelijkbare prestaties of verbeteringen op alle assessments gedurende het seizoen, met uitzondering van de prestaties bij de lijntrainingen, waar basisspelers grotere vooruitgang boekten. De prestaties NeuroTracker en de reactietijd verbeterden ongeacht de speeltijd. De resultaten van de spierarchitectuuranalyse gaven aan dat training op zich voldoende stimulans biedt voor het verbeteren van de spierkwaliteit tijdens het wedstrijdseizoen. Over het algemeen lieten basisspelers geen significant voordeel zien van wedstrijden ten opzichte van atleten die alleen trainden.