Bedrijven overal ter wereld ontsluiten het volledige potentieel van de hersenen

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen hoe prestaties en leerprocessen die afhankelijk zijn van aandacht, worden beïnvloed door de aanwezigheid van auditieve stimuli bij atleten.

Twintig American footballspelers van USPORT-niveau (gemiddelde leeftijd = 20,5 jaar) voltooiden 18 sessies NeuroTracker training. Tien spelers voltooiden de training in een donkere ruimte zonder omgevingsgeluid (met ruisonderdrukkende koptelefoons). De andere tien spelers voltooiden de training in dezelfde ruimte, maar werden blootgesteld aan een constant gesimuleerd publieksgeluid.

Er werden geen significante verschillen gevonden in de initiële NeuroTracker baselines tussen de twee groepen. Na de 18 trainingssessies was de gemiddelde NeuroTracker score voor de groep met ruis echter 2,07 (SD = 0,24). De groep zonder ruis had daarentegen een significant lagere gemiddelde score van 1,77 (SD = 0,32). Hoewel studies aantonen dat ruis de aandachtsprocessen kan belemmeren, suggereert deze studie dat de aanwezigheid van gesimuleerd publieksgeluid de ecologische validiteit van NeuroTracker training voor atleten kan versterken.

Het doel is om systematisch het wetenschappelijke bewijs te evalueren dat NeuroTracker ondersteunt als een perceptueel-cognitief trainingsinstrument, waarbij zowel (1) als (2) of de training de geclaimde cognitieve functies traint, onderzocht wordt of de training overdraagbaar is naar andere domeinen, met name prestaties in de praktijk.

NeuroTracker levert consequent verbeteringen op bij de getrainde 3D-MOT-taak zelf (robuust taakspecifiek leren). Er bestaat bewijs voor nabije transfer, maar sommige onderzoeksresultaten zijn inconsistent of beperkt door kleine steekproeven of methodologische tekortkomingen. Bewijs voor verre transfer is beperkt tot slechts een klein aantal studies met wisselende resultaten – twee van de drie studies naar verre transfer rapporteerden geen significant effect. Methodologische aandachtspunten van bestaand onderzoek zijn onder meer het ontbreken van preregistratie, de omvang van de steekproeven, niet-overeenkomende controlegroepen en inconsistente rapportage van transferresultaten. De auteurs stellen ook dat de cognitieve processen die ten grondslag liggen aan 3D-MOT complex zijn en niet volledig overeenkomen met sommige marketingclaims.

Het doel is om de effecten te evalueren van een trainingsprogramma voor het gezichtsvermogen – inclusief 3D-multiple object tracking (3D-MOT) zoals geïmplementeerd in NeuroTracker – op de perceptueel-cognitieve prestaties in een atletische of topsportcontext.

De deelnemers voltooiden NeuroTracker met behulp van het standaard CORE-programma (drie CORE-sessies en één sessie met aanhoudende aandacht) om de drempelwaarden voor dynamische volgsnelheid vast te stellen. Het trainingsprotocol bestond uit herhaalde 3D-MOT-sessies, ingebed in een breder trainingsprogramma voor visuele vaardigheden. De prestaties werden vóór en na de training beoordeeld.

Bij de basismetingen werd het NeuroTracker CORE-protocol gebruikt om de trackingdrempels te kwantificeren. Na de training werden verbeteringen in de trackingprestaties waargenomen, wat suggereert dat herhaalde blootstelling aan 3D-MOT het basale perceptueel-cognitieve trackingvermogen verbeterde. Het pilotkarakter van de studie en de beperkte overdraagbaarheid naar bredere functionele uitkomsten wijzen er echter op dat, hoewel 3D-MOT de taakspecifieke prestaties verbetert, de bredere bruikbaarheid voor prestaties in de praktijk of in de sport nog in een vroeg stadium is.

Het doel is om de prestatieoverdrachtseffecten van NeuroTracker -training op het slaan van honkballers in het professionele honkbal gedurende een wedstrijdseizoen te beoordelen.

‍

Twaalf Japanse professionele honkballers van de Seibu Lions hebben gedurende vijf maanden NeuroTracker -training gevolgd op een tijdstip en frequentie naar eigen keuze, waarbij ze elk tot wel 80 sessies hebben afgerond. Gedurende deze periode en de vier maanden daarvoor werden wedstrijdstatistieken over hun slagtechniek geregistreerd: contact in de slagzone, slag in de slagzone, slag naar buiten, slag naar buiten.

Gemiddeld verbeterden de NeuroTracker snelheidsdrempelscores van de honkbalspelers met ongeveer 30%, zonder dat er sprake was van een plafondeffect bij voortgezette training. De statistieken voor het slaan van fastballs lieten geen significante veranderingen zien. De statistieken voor het slaan van andere ballen (zoals curveballen en sliders) lieten echter sterke positieve effecten zien. Het slagpercentage steeg met +12%, terwijl het aantal strikes buiten de slagzone en buiten de slagzone aanzienlijk daalde met respectievelijk -25,3% en -26,5%. Ook het aantal strikes buiten de slagzone daalde positief met -9,6%.

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of cognitieve trainingsprogramma's de verwachte cognitieve achteruitgang als gevolg van veroudering kunnen verminderen.

Veertig deelnemers van 60 jaar of ouder werden gelijk verdeeld over een experimentele groep (met NeuroTracker) en een controlegroep (zonder NeuroTracker) en voltooiden 12 trainingssessies per week. Beide groepen oefenden geheugentrainingstechnieken. Er werden zowel voor als na de training assessments uitgevoerd, waaronder een sociodemografische vragenlijst, een neuropsychologische test en baseline-metingen NeuroTracker .

Beide groepen ondervonden enige voordelen van de geheugentraining, maar alleen de groep die NeuroTracker getraind werd, behaalde transfervoordelen voor aandacht, reactietijd, visuele verwerkingssnelheid, episodisch, semantisch, subjectief en werkgeheugen, evenals aspecten van sociale cognitie. De onderzoekers concludeerden dat NeuroTracker in combinatie met geheugentraining significant bijdroeg aan verbeterde cognitieve prestaties in vergelijking met geheugentraining alleen, en dat er meer onderzoek moet worden gedaan naar ouderen met en zonder cognitieve stoornissen.

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of een NeuroTracker interventie de cognitieve vaardigheden van oudere volwassenen met subjectieve cognitieve achteruitgang kan verbeteren, en of AI-modellen kunnen worden gebruikt om de effectiviteit van de training te verhogen.

48 deelnemers tussen de 60 en 90 jaar met subjectieve cognitieve klachten, maar verder gezond, werden toegewezen aan een NeuroTracker -trainingsgroep (26) of een controlegroep (22). Alle deelnemers verstrekten gedetailleerde sociaal-demografische informatie via vragenlijsten en ondergingen neuropsychologische basismetingen (California Verbal Learning Test, Digit Span, D-KEFS Trail Making Test, D-KEFS Verbal Fluency Test en Stroop Test). De NeuroTracker groep volgde 7 weken training, de controlegroep onderging alleen NeuroTracker basismetingen. Beide groepen ondergingen na 8 en 11 weken vervolgmetingen met neuropsychologische tests. Machine learning-modellen werden gebruikt om de demografische en meetgegevens te analyseren en te testen of cognitieve prestaties en de respons op de training voorspelbaar waren.

‍

De NeuroTracker groep liet een aanzienlijke verbetering zien van de scores, zo'n 70%, samen met een brede en robuuste overdracht van de prestaties op de neuropsychologische assessments in week 8, met verdere vooruitgang (zonder training) in week 11. AI-modellen leverden zeer nauwkeurige voorspellingen op over de respons op de trainingsinterventie. De onderzoekers stellen voor dat dergelijke modellen kunnen worden gebruikt om NeuroTracker -programma's effectief af te stemmen op de behoeften van individuen.

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of thuistraining met NeuroTrackerX de cognitieve prestaties verbetert en de hersenactiviteit beïnvloedt bij voetballers op universitair niveau.

Negenentwintig mannelijke universiteitsvoetballers werden ingedeeld in twee groepen: een groep die een NeuroTracker -training volgde (30 thuissessies gedurende 9 weken) en een controlegroep die hun reguliere activiteiten voortzette. De metingen vóór en na de interventie omvatten NeuroTracker prestaties (3D-MOT), 2-back- en 3-back-werkgeheugentaken en EEG-registraties (Fz) tijdens het uitvoeren van de n-back-taak.

De NeuroTracker groep vertoonde een significante toename in NeuroTracker scores na de training (p < .001), terwijl de controlegroep dat niet deed. De prestaties verbeterden tot ongeveer 128-130% van de baseline na circa 30 sessies, wat effectief leren in een thuisgebaseerde zelfstudievorm bevestigt.

waargenomen NeuroTracker , wat wijst op transfer naar het werkgeheugen en aandachtssturing onder matige belasting. Er werden geen significante verbeteringen waargenomen in de meer veeleisende 3-back-taak. Beide groepen reageerden sneller bij de posttest, waarschijnlijk als gevolg van oefeneffecten in plaats van trainingsspecifieke veranderingen.

Tijdens de 2-back-taak nam het vermogen in de alfaband (Fz) significant toe na de training in de NeuroTracker groep (p < .001). De auteurs interpreteren de toename van de alfaband als een weerspiegeling van verbeterde aandachtssturing en neurale efficiëntie (inhiberende gating).

Het doel van deze studie was om de relatie te onderzoeken tussen de effecten van 4 weken NeuroTracker -training op prestatiemetingen tijdens voetbalwedstrijden.

Dertien NCAA Division I-voetballers werden verdeeld in een trainingsgroep en een controlegroep. Beide groepen voltooiden een NeuroTracker basismeting. De trainingsgroep voltooide vervolgens 10 NeuroTracker -trainingssessies (60 minuten) gedurende een periode van 4 weken. Prestatiegegevens werden verkregen via WyScout, waarbij de gemiddelden van 2 wedstrijden werden geanalyseerd om de prestaties vóór en na de training te vergelijken.

Uit de data-analyse bleek een matige verbetering in de nauwkeurigheid van de passes bij de getrainde groep ten opzichte van de controlegroep: een toename van 8,5% na de training, tegenover een toename van 3,5% na de training. Ook werden kleine, niet-significante verbeteringen waargenomen voor succesvolle acties en korte tot middellange passes bij de NeuroTracker getrainde groep.

‍

Het doel is om verschillende tests die bekend staan ​​om het beoordelen van de rijvaardigheid te combineren en een methodologie voor te stellen om deze samen te brengen in één enkele index, de zogenaamde 'Rijveiligheidsindex'.

‍

Vijftien gediplomeerde bestuurders in de leeftijd van 18 tot 86 jaar werden verdeeld in twee groepen: 64 jonge deelnemers (gemiddelde leeftijd 29 jaar) en 51 oudere deelnemers (gemiddelde leeftijd 77 jaar). Elke deelnemer werd beoordeeld in drie verschillende experimentele fasen. 1. Visuele tests: gezichtsscherptetest (V1), stereoscopische zichttest (V2) en een binoculaire gezichtsveldtest (V3). 2. Rijsimulatortests met 3 op moeilijkheidsgraad gebaseerde scenario's: snelweg (laag), landelijk gebied (gemiddeld) en stad (hoog). 3. NeuroTracker als visueel-cognitieve test. Een breed scala aan rijprestatiegegevens uit de simulatortest werd geanalyseerd op correlaties met de visuele tests, leeftijd en NeuroTracker -scores.

‍

Er waren slechts beperkte correlaties tussen rijprestaties en de visuele tests. Hoge NeuroTracker -scores correleerden sterk met goede rijprestaties, en lage scores met slechte rijprestaties, evenals een sterke relatie met het risico op ongevallen. NeuroTracker -scores waren ook een betere voorspeller van rijprestaties dan leeftijd. Rijvaardigheden hangen sterk samen met NeuroTracker -scores. Deze bevindingen benadrukken het belang van visueel-cognitieve vaardigheden bij de beoordeling van rijvaardigheden. Deze studie effent de weg naar één enkele, algemene indicator voor rijgedrag. De auteurs van de studie bevelen aan dat NeuroTracker een onderdeel wordt van de testbatterij voor het behalen of verlengen van een rijbewijs.