Hoofdpijn! - De NeuroTracker -ervaring - Aflevering 2

Al een paar jaar bewonderde ik de Neurotracker -trainingstool van een afstand. Ik had gehoord over de vele voordelen ervan, maar ik had het nog nooit zelf geprobeerd. Vandaag kreeg ik eindelijk de kans om het van dichtbij te bekijken. Deze blogserie gaat over mijn ervaring met NeuroTracker en het volgen van een programma dat is ontworpen om mijn focus en aandacht te verbeteren. Ik zal de komende weken mijn ervaringen delen en kijken of ik een verschil merk in mijn voetbalspel, en natuurlijk ook in andere intensieve activiteiten zoals autorijden of alledaagse bezigheden. Ik hoop dat jullie de serie met plezier lezen en misschien in de toekomst zelf NeuroTracker eens proberen. - JLJ

Gisteren had ik mijn tweede NeuroTracker sessie, maar met een onverwachte wending. Mijn zesjarige dochter Juliet was erbij, omdat ze een vrije dag had. Ze is erg geïnteresseerd in rugby omdat haar zus het speelt, dus leek het me een goed idee om haar ook NeuroTrackerNeuroTrackerNeuroTracker NeuroTrackerNeuroTrackerNeuroTrackerNeuroTracker NeuroTrackerNeuroTracker box, maar dan met het risico op een hersenschudding!

Juliet ging als eerste, met de zeer geduldige Lisa aan de bediening. Lisa legde uit hoe het werkte en liet Juju beginnen met 1 bal om te volgen, van de 8. Het duurde een paar rondes voordat Juju het helemaal begreep; ze was bijvoorbeeld aanvankelijk in de war dat een bal van ronde tot ronde van nummer kon veranderen. Maar toen ze dat eenmaal doorhad, na ongeveer drie minuten, ging het vanzelf.

Ze voltooide een volledige sessie met één bal en deed het supergoed. Ze begreep het meteen en haalde een snelheid van iets meer dan 1,4. Lisa liet haar vervolgens met twee ballen van de acht oefenen en deed nog een volledige sessie. Juju improviseerde haar eigen aanpak door met haar twee handen naar de twee ballen te wijzen, waarbij haar wijsvingers de ballen nauwlettend volgden. Een slimme tactiek, maar lastiger met vier ballen! We maakten er grapjes over en ze wees met haar voeten naar het scherm, alsof ze de techniek nabootste die ze zou kunnen gebruiken. Dit alles benadrukte de ontspannen sfeer – terwijl haar hersenen flink aan het werk werden gezet, had ze enorm veel plezier.

‍

‍

Ze speelde de hele tweede sessie uit en eindigde met een score van 2,08 op 2 ballen. Ondanks de hogere moeilijkheidsgraad had ze haar score verbeterd en was ze in die korte tijd duidelijk vooruitgegaan. Dit legde de basis voor de volgende sessies.

Ik nam plaats op de stoel en Lisa startte mijn profiel op. Ik zette mezelf ertoe aan om een ​​goede start te maken, in de hoop te profiteren van het feit dat het programma relatief langzaam begint en daarna versnelt. In het begin ging het redelijk, ik gooide er een paar goed achter elkaar en haalde mijn achterstand in. Juliet keek toe, ze zat net binnen mijn gezichtsveld rechts van me. Ze begon weer met haar volgtechniek, de volledige versie met handen en voeten zoals bedoeld voor vier ballen. Ik kon haar kleine handjes en voetjes in mijn ooghoeken zien, wat behoorlijk afleidend was. Ik probeerde haar te negeren, maar ik miste een aantal ballen, dus uiteindelijk moest ik haar vragen om achter me te komen zitten.

Ik had enorm mijn best gedaan, maar zelfs een kleine afleiding, zoals een bewegende voet in mijn perifere gezichtsveld, bleek genoeg om mijn prestaties te beïnvloeden. Dit kwam door zowel de visuele afleiding, waarbij ik mijn ogen, hoe kort ook, van het scherm afwendde, als door de cognitieve afleiding in termen van actief geheugen, vooral bij hoge snelheden - je kunt ze wel zien, maar je kunt ze niet bijhouden, je bent niet geconcentreerd genoeg.

Het bleef enigszins lastig, omdat Juliet opmerkingen maakte of anderszins hoorbaar was achterin. Dat had nog steeds invloed op mijn concentratie. Ik zette echter door, deed mijn best en haalde een tijd van 1,71, dicht bij mijn vorige record.

Juju was dolblij dat haar score hoger was dan die van papa, hoewel ze wel begreep dat ik een zwaardere uitdaging had met vier valpartijen tegenover haar twee. Ze vertelde dit verhaal tijdens de lunch en het avondeten aan iedereen die wilde luisteren; ze vond het erg grappig. Ze wilde ook graag meer, en bleef me de hele dag en ook vandaag tot aan de volgende sessie lastigvallen.

Wat mij betreft, ik zag deze ronde geen verbetering, maar ik heb wel geleerd over concentratie. Ik bereikte niet die staat van focus waarbij mijn hersenen letterlijk zoemden zoals de vorige keer. Maar ik heb me erbij neergelegd dat de uitdaging met afleiding heeft bijgedragen aan een goede training. En ik ben klaar voor ronde 3!