Hoofdpijn! – De NeuroTracker -ervaring – Aflevering 3

Aan het begin van mijn vierde week NeuroTracker -training was ik erg benieuwd, zo niet gespannen, naar verbeteringen. Ik had al wat kleine vooruitgang in mijn scores gezien en was benieuwd hoe die zich verder zou ontwikkelen. Ook belangrijk was het om veranderingen op het speelveld te observeren, aangezien ik het gevoel had dat mijn passingbeslissingen de afgelopen jaren achteruit waren gegaan, wat leidde tot onnodig balverlies.

Ik zat weer voor het scherm en mijn trainingspartner Jake zette het systeem aan. We overlegden of we wat extra uitdagingen zouden toevoegen, zoals staan ​​of balanceren (bekijk deze video over de fasen van NeuroTracker -training voor meer informatie). We besloten het niet te doen, vooral omdat ik eerst nog wat meer aan mijn prestaties wilde werken voordat ik overstapte. Dit kwam mede doordat ik tijdens de vorige sessie werd afgeleid door mijn zesjarige. Deze keer wilde ik me echt concentreren en presteren!

NeuroTracker start automatisch op een lagere snelheid dan je huidige basissnelheid, dus begon het op 1,2, wat ik nu erg langzaam vind; ik mis op die snelheid nooit. Elke keer dat je een reeks goed hebt, gaat de snelheid omhoog. Voor het eerst had ik 5 reeksen achter elkaar goed. De vijfde reeks was op 3,4, en dat was de eerste keer dat ik er een op dat niveau goed had. Uiteindelijk brak ik mijn reeks op een snelheid van 4,0, wat voor mij waanzinnig snel was - ik had er drie van de vier fout! In feite raakte ik de balletjes meteen kwijt, dus ik gokte maar wat.

Vanaf dat moment berekende het systeem via triangulatie wat ik aankon, en voor het eerst kwam ik boven de 2 uit, op 2,08.

Een heel interessant fenomeen is dat ik nu routinematig een score van 1,9 kon halen, terwijl het een maand geleden, toen ik voor het eerst met de training begon, extreem snel ging. Ik zag dus niet alleen de verbetering in mijn scores, ik voelde het verschil ook echt. Er is een gevoel dat afwisselend varieert van beheersing tot een vrije val, en bij 1,9 voelde ik dezelfde beheersing als bij 1,5 een paar weken eerder.

De volgende avond had ik zaalvoetbal en Jake kwam meespelen en kijken, net als in de voorgaande weken. Jake zelf is erg consequent met zijn NeuroTracker -training, hij haalt nu een score van boven de 3,0 en hij beweert dat het zijn face-offs bij ijshockey heeft verbeterd van minder dan 20% naar meer dan 80%. Ik was benieuwd of ik minder balverlies zou lijden en idealiter meer assists en zelfs doelpunten zou kunnen maken.

Nou, ik kan je vertellen dat het mijn beste wedstrijd in twee jaar was! Jake en ik hebben de hele wedstrijd gelachen, terwijl ik een reeks waanzinnige assists gaf en een paar memorabele solo-acties afrondde met doelpunten. Een van mijn teamgenoten, Mike, en ik vonden elkaar meerdere keren, waarbij ik de bal perfect op zijn voet legde toen hij voor het doel langs speelde, iets wat ons nog nooit eerder gelukt was.

Fysiek ben ik er slechter aan toe dan twee jaar geleden, met een slechte linkerknie en een gescheurde rechterkuitspier, dus het verschil moet wel in mijn hoofd hebben gezeten, niet in mijn lichaam. Hoewel één wedstrijd en één persoon geen wetenschappelijk, statistisch significante ervaring is, was het anekdotisch gezien een zeer interessante ervaring. Ik was echt in topvorm! Ik zal na de wedstrijd van volgende week woensdag verslag uitbrengen, maar het ziet er goed uit!

‍