Kunnen sportblessures worden voorspeld?

In deze blog gaan we kijken hoe de toekomst van de sport atleten kan helpen blessurevrij te blijven door te onderzoeken wat er zich in hun hersenen afspeelt.

De kosten voor sportteams

In de huidige, extreem competitieve cultuur worden professionele atleten meer dan ooit gedwongen om het hele jaar door te trainen en te presteren. Dit leidt tot een aanhoudende golf van blessures. Om de Engelse Premier League als voorbeeld te nemen: de selectie van Manchester United heeft de afgelopen drie seizoenen maar liefst 187 blessures opgelopen, wat hen minstens 74 miljoen dollar aan salarissen heeft gekost. Alleen al in het seizoen 2017 hadden zes van de topclubs in de Premier League 15.268 dagen aan geblesseerde spelers.

Veel van deze blessures betreffen terugkerende verwondingen of blijvende gevolgen van blessures na revalidatie. Zelfs met grote teams van topartsen, fysiotherapeuten en sportwetenschappers komen blessures vaak voor en zijn ze vaak onvoorspelbaar.

De neurofysische dimensie

Traditioneel keken sportteams alleen naar de fysiologische dimensie van blessures: welke schade het lichaam heeft opgelopen en hoe ver het met het herstel is. Een experimentele studie naar blessurerisico laat echter zien dat cognitieve factoren een verborgen, maar cruciaal aspect van blessurerisico kunnen zijn.

Professor Faubert, van het Faubert Lab aan de Universiteit van Montreal, was al jarenlang geïnteresseerd in de symbiose tussen cognitieve en motorische prestaties van topsporters. Zijn onderzoek had aangetoond dat het NeuroTracker Learning System gebruikt kon worden om een ​​geïntegreerde neurofysische benadering van training toe te passen. Met deze methodologie konden atleten hun algehele prestaties sneller verbeteren door middel van dual-task training (cognitieve + motorische vaardigheden), vergeleken met single-task training.

Verrassend genoeg was dit alleen effectief als de atleten eerst hun cognitieve training hadden geconsolideerd. Een andere studie toonde aan dat als dubbeltaken te vroeg werden geïntroduceerd, de leersnelheid afnam. Dit leidde tot het idee dat motorische vaardigheden gevoelig kunnen zijn voor cognitieve belasting.

De professionals testen

Dit effect werd waargenomen in niet-gepubliceerd onderzoek met NHL-spelers. De atleten voerden puckbehandelingsoefeningen uit terwijl tegelijkertijd NeuroTrackerwerd gebruikt. De verschillen tussen puckbehandeling alleen en in combinatie met NeuroTrackerwaren groot. Bewegingspatronen van de stick lieten zien dat de puckbehandelingsvaardigheid aanzienlijk afnam.

Opvallend genoeg merkten de spelers, die geen voorafgaande training met NeuroTrackerhadden gehad, geen achteruitgang in hun fysieke vaardigheden.

Het testen van de letselhypothese

In snelle, competitieve sporten komt cognitieve overbelasting vaak voor. Professor Faubert veronderstelde dat deze cognitieve belasting de motorische vaardigheden onder druk zou kunnen belemmeren, wat een cruciale factor is voor het risico op blessures. Om deze theorie te testen, onderzocht hij voetbal-, volleybal- en American footballspelers tijdens een motorische oefening waarbij ze twee sprongen op één been moesten maken. Deze bewegingen werden gekozen om druk uit te oefenen op de voorste kruisband (ACL). In de Verenigde Staten lopen jaarlijks ongeveer 200.000 atleten een ACL-scheur of -verstuiking op. Het is een veelvoorkomende en problematische blessure, omdat deze meestal zelf wordt veroorzaakt en zonder contact met anderen plaatsvindt.

Om hun bewegingen vast te leggen, werkte hij samen met een expert op het gebied van biomechanica. Met behulp van krachtplaten en bewegingsregistratie van 36 lichaamspunten onderzochten ze de nuances van elke sprong nauwkeurig.

Wat werd er gevonden?

Bij alle atleten veranderden de heup- en kniekinematica significant tijdens de training met NeuroTracker, vergeleken met alleen springen. Het grootste effect was met name een verandering in de abductiehoek van de knie. Bij 60% van de deelnemers veroorzaakte dit een belasting van de voorste kruisband, wat direct verband houdt met een verhoogd risico op blessures.

Bij het uitvoeren van alleen de sprongen waren er geen bewegingsproblemen. Echter, bij het springen met cognitieve belasting bleek er een verhoogde kans op blessures te bestaan. De bevindingen suggereren dat sommige mensen gevoeliger zijn voor dit soort blessures dan anderen en dat het gebruik van NeuroTracker een valide methode kan zijn om hen te identificeren.

Naast het ACL-risico

Hoewel deze specifieke studie zich richtte op het risico op een ACL-blessure, is het concept van neurofysische belasting mogelijk van toepassing op de meeste soorten blessures. Omdat NeuroTracker een cognitieve beoordeling is die flexibel gecombineerd kan worden met een breed scala aan motorische oefeningen, zou het een praktische oplossing kunnen zijn om de werkelijke revalidatiestatus van specifieke blessures te testen, evenals om de prestatiebereidheid te beoordelen.

Bovendien NeuroTracker van atleten de cognitieve capaciteit , waardoor de kans ontstaat om het risico op blessures preventief te verminderen. Daarom wil professor Faubert onderzoeken of dit inderdaad het geval is.

"We zijn van plan een vervolgstudie uit te voeren om te onderzoeken of NeuroTracker -training dit soort risicofactoren voor blessures kan omkeren. We hopen dit te bereiken met behulp van vergelijkbare bewegingsregistratiemetingen, die vóór en na de training zullen worden uitgevoerd. Als onze hypothese klopt, zouden atleten cognitieve training mogelijk kunnen gebruiken om hun risico op blessures te beperken."

Een effectieve cognitieve interventie ter voorkoming van blessures zou de moderne sportwereld ingrijpend kunnen veranderen en atleten kunnen helpen de psychologische stress van een sportpauze te vermijden.

Je kunt meer lezen in onze gerelateerde blogs.

De verbinding tussen hersenen en lichaam bij sportprestaties

‍