Bedrijven overal ter wereld ontsluiten het volledige potentieel van de hersenen

Het doel van dit onderzoek is om de haalbaarheid te onderzoeken van een cognitieve therapie op afstand voor mensen die hersenletsel hebben overleefd, door middel van een trainingsprogramma voor thuis.

Bij twintig oudere volwassenen (mannen en vrouwen) werd de cognitieve gezondheidstoestand beoordeeld met behulp van een zelfrapportagevragenlijst en de Mini-Mental State Examination (MMSE). Zij werden als cognitief gezond beschouwd. De deelnemers, die thuis deelnamen, kregen een NeuroTracker -training en voltooiden twintig trainingssessies gedurende vijf weken. De werving, retentie, therapietrouw en ervaring van de deelnemers werden gebruikt als indicatoren voor de haalbaarheid. Ook de scores per individuele sessie, de algehele verbetering en de leersnelheid tussen de groepen werden beoordeeld.

De interventie op afstand bleek over het algemeen zeer haalbaar. Dit werd ondersteund door een hoge werving en retentie, een therapietrouw van 90% en het gebruiksgemak van het programma. Verschillen in schermgrootte en 3D-technologie lieten geen verschil zien in de cognitieve voordelen van de training, met significante verbeteringen in taakprestaties gedurende het hele programma, die ook vergelijkbaar waren met training in een laboratorium. De onderzoekers concludeerden dat NeuroTracker een veelbelovende optie biedt voor cognitieve training thuis, zowel voor cognitief gezonde volwassenen als voor mensen die hersenletsel hebben overleefd.

Het doel van deze taak is om te onderzoeken hoe de mate van rijping, de achtergrond in sporttraining en stereopsis (diepteperceptie) de perceptueel-cognitieve prestaties beïnvloeden gedurende de kindertijd en adolescentie, met behulp van een 3D-taak voor het volgen van meerdere objecten (3D-MOT).

Jongeren in de leeftijd van pre-adolescent tot adolescent namen deel aan 3D-MOT-tests. De biologische rijping werd geschat aan de hand van standaard antropometrische indices, de trainingsachtergrond werd vastgelegd en stereoscopisch zicht werd gemeten met behulp van klinische diepteperceptietests. De verbanden tussen deze factoren en de 3D-MOT-prestaties werden geanalyseerd.

De prestaties bij dynamische visuele tracking verbeterden met de rijpingsstatus en waren hoger bij deelnemers met een gestructureerde trainingsachtergrond. Een beter stereoscopisch vermogen was onafhankelijk geassocieerd met betere 3D-MOT-prestaties. Deze bevindingen geven aan dat de perceptueel-cognitieve capaciteit, zoals gemeten met 3D-MOT, wordt beïnvloed door zowel de biologische ontwikkeling als de visuele diepteverwerking, wat de interpretaties van de ontwikkelingsprogressie in perceptueel-cognitieve vaardigheden bij adolescenten ondersteunt.

Het doel is om de fysiologische en cognitieve verschillen tussen basisspelers en reservespelers in het vrouwenvoetbal gedurende een seizoen te onderzoeken.

Aan 28 vrouwelijke voetbalsters uit de NCAA Division I werden zowel voor als na het seizoen tests afgenomen met een reeks assessments. Deze tests omvatten een basismeting NeuroTracker, metingen van de verticale sprongkracht, herhaalde lijnoefeningen, reactietijdmetingen, cognitieve vragenlijsten en tot slot metingen van veranderingen in de spierarchitectuur met behulp van echografie.

Gedurende het seizoen vertoonden beide groepen zeer vergelijkbare NeuroTracker baselines, en de snelheiddrempels van beide groepen verbeterden significant van voor tot na het seizoen. Omdat er geen trainingsinterventie was, concludeerden de onderzoekers dat dit verbeteringseffect de positieve invloed van dagelijkse voetbaltraining op cognitieve functies aantoonde. Dit suggereert dat NeuroTracker een gevoelige maatstaf is voor de cumulatieve effecten van sporttraining in de loop van de tijd. Deze metingen stonden in contrast met de resultaten van de cognitieve vragenlijst, waarin de voetballer zelf een afname in energie, focus en alertheid rapporteerde, in lijn met een toegenomen vermoeidheid, gedurende het seizoen.

Het doel van dit onderzoek is om te evalueren of 30 dagen consumptie van donkere zoete kersen (DSC) de executieve functies, de prestaties NeuroTracker 3D-MOT-test, de neuropeptideniveaus en de biomarkers van het circadiane ritme verbetert bij volwassenen met obesitas.

Methode
• Enkelblind gerandomiseerd gecontroleerd onderzoek
• 40 volwassenen met een BMI van 30–40 kg/m²
• DSC-drank (200 ml tweemaal daags) versus isocalorisch placebo gedurende 30 dagen
• Executieve functies beoordeeld met behulp van de TMT, Digit Span (voorwaarts/achterwaarts) en DSST
• Visueel-cognitieve prestaties (VCP) beoordeeld via 15 NeuroTracker CORE-sessies
• Bloedbiomarkers: neurotensine, substance P, oxytocine, cortisol, melatonine

De prestaties NeuroTracker werden geëvalueerd aan de hand van veranderingen in de snelheidsdrempel gedurende de baseline (sessies 1-3) en de eindblokken (sessies 13-15).

Executieve functies
• Significante verbeteringen in de cijferreeks voorwaarts (p = 0,006) en achterwaarts (p = 0,01) in de DSC-groep
• Geen verschillen tussen de groepen in TMT of DSST
• De voordelen waren meer uitgesproken bij vrouwen en de subgroep met een hogere BMI

NeuroTracker (VCP)
• Zowel de kersen- als de placebogroep verbeterden significant gedurende 15 sessies (oefeneffect)
• Geen significante verschillen tussen de groepen
• Gemiddelde verandering (Δ) VCP: Kersen 0,26 versus Placebo 0,25 (p = 0,94)

Biomarkers
• Neurotensine nam significant toe, alleen in de placebogroep
• Melatonine nam significant toe, alleen in de placebogroep
• Geen significante behandelingseffecten op cortisol of oxytocine

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of het werkgeheugen van de Canadese strijdkrachten kan worden verbeterd door middel van onbegeleide training op afstand met NeuroTracker als praktisch hulpmiddel voor prestatieverbetering.

‍

Zesenzestig soldaten van de Canadese strijdkrachten werden willekeurig toegewezen aan NeuroTracker -training (30 sessies gedurende twee weken), Dual n-back-training of een passieve controlegroep. De verbale en matrix-werkgeheugenspanne werden vóór en na de training beoordeeld, samen met de Multi-Attribute Task Battery: MATB-II, een test voor multitasking.

‍

Beide actieve groepen lieten een verbetering zien in de trainingstaken, met een toename van 10-50% in de werkgeheugenmetingen na de training. Er werd geen significante transfer gevonden voor de MATB-II multitasking-test.

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of een NeuroTracker interventie de cognitieve vaardigheden van oudere volwassenen met subjectieve cognitieve achteruitgang kan verbeteren, en of AI-modellen kunnen worden gebruikt om de effectiviteit van de training te verhogen.

48 deelnemers tussen de 60 en 90 jaar met subjectieve cognitieve klachten, maar verder gezond, werden toegewezen aan een NeuroTracker -trainingsgroep (26) of een controlegroep (22). Alle deelnemers verstrekten gedetailleerde sociaal-demografische informatie via vragenlijsten en ondergingen neuropsychologische basismetingen (California Verbal Learning Test, Digit Span, D-KEFS Trail Making Test, D-KEFS Verbal Fluency Test en Stroop Test). De NeuroTracker groep volgde 7 weken training, de controlegroep onderging alleen NeuroTracker basismetingen. Beide groepen ondergingen na 8 en 11 weken vervolgmetingen met neuropsychologische tests. Machine learning-modellen werden gebruikt om de demografische en meetgegevens te analyseren en te testen of cognitieve prestaties en de respons op de training voorspelbaar waren.

‍

De NeuroTracker groep liet een aanzienlijke verbetering zien van de scores, zo'n 70%, samen met een brede en robuuste overdracht van de prestaties op de neuropsychologische assessments in week 8, met verdere vooruitgang (zonder training) in week 11. AI-modellen leverden zeer nauwkeurige voorspellingen op over de respons op de trainingsinterventie. De onderzoekers stellen voor dat dergelijke modellen kunnen worden gebruikt om NeuroTracker -programma's effectief af te stemmen op de behoeften van individuen.

Het doel van deze studie is om de effectiviteit van NeuroTracker -training te analyseren voor het verbeteren van sportvisie en cognitieve prestaties, met behulp van een progressief trainingsprotocol met enkelvoudige en gecombineerde taken.

37 elite-atleten in waterpolo (13), taekwondo (12) en tennis (12) voltooiden 26 NeuroTracker sessies, waarbij de training geleidelijk werd opgebouwd van enkelvoudige taaktraining naar steeds complexere dubbele taaktraining. Voor en na de training ondergingen alle atleten een uitgebreide reeks optometrische oogmetingen. Gedurende het trainingsprogramma vulden zowel de atleten als hun coaches regelmatig visueel-analoge vragenlijsten in om veranderingen in concentratie, waarnemingssnelheid en perifeer zicht te beoordelen.

‍

‍

De algehele leersnelheid NeuroTracker was hoog. Hoewel de scores aanvankelijk daalden bij de overgang naar complexere motorische vaardigheden met dubbele taken, herstelde de prestatie zich snel tot het niveau dat verwacht werd bij prestaties met enkelvoudige taken. Dit toont aan dat trainingsmethoden met dubbele taken in combinatie met NeuroTracker nieuwe vaardigheden efficiënt kunnen consolideren door middel van een progressieve overbelastingsmethodologie. Evaluaties na de training lieten een statistisch significante verbetering zien in de meeste visuele vaardigheden, waaronder statische gezichtsscherpte, stereopsis, ruimtelijke contrastgevoeligheid, saccadische oogbewegingen en visuele selectieve aandacht. De overdracht naar gerelateerde sportprestaties werd waargenomen in zowel de vragenlijsten van coaches als atleten, met consistent significante verbeteringen gedurende het hele programma. Hoewel de atleten hun prestaties doorgaans hoger inschatten dan de coaches, waren hun verbeteringsbeoordelingen vrijwel identiek.

Om te onderzoeken of acute cognitieve vermoeidheid, opgewekt door middel van een Stroop-taak, de prestaties bij het volgen van meerdere objecten beïnvloedt bij jonge basketballers.

Deelnemers waren jonge basketballers die een standaard Stroop-taak uitvoerden, ontworpen om cognitieve vermoeidheid op te wekken. Na het Stroop-protocol werden de deelnemers beoordeeld op een 3D-taak voor het volgen van meerdere objecten (3D-MOT) om de perceptueel-cognitieve prestaties onder cognitieve vermoeidheid te evalueren. De prestaties op de NeuroTracker taak werden vergeleken tussen de vermoeidheidsconditie en de baseline- of controleconditie.

De prestaties van de deelnemers op de 3D-MOT-test vertoonden geen significante afname na door de Stroop-taak geïnduceerde cognitieve vermoeidheid. De dynamische trackingdrempels en nauwkeurigheid bleven statistisch gezien gelijk in de vermoeide en niet-vermoeide toestand, wat suggereert dat het perceptueel-cognitieve trackingvermogen van de atleten bestand was tegen dit in het laboratorium geïnduceerde protocol voor mentale vermoeidheid.

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of training NeuroTracker zich vertaalt in verbeterde rijvaardigheden, zoals gemeten met behulp van geavanceerde rijsimulatoren.

Twintig jongvolwassenen en veertien ouderen werden verdeeld in een actieve groep en een actieve controlegroep. De actieve groep voltooide 30 trainingssessies met NeuroTracker . Voor en na de training werden alle deelnemers beoordeeld met behulp van een geavanceerde rijsimulator, die verschillende aspecten van de rijprestaties mat.

De resultaten van het onderzoek toonden aan dat zowel jongere als oudere volwassenen aanzienlijke verbeteringen lieten zien in hun rijprestaties tijdens gesimuleerde tests na de NeuroTracker training. Dit omvatte met name betere rijstrookbeheersing, snellere reactietijden op gevaren en een verbeterd algemeen situationeel bewustzijn. De groep oudere volwassenen vertoonde over het algemeen grotere vooruitgang in rijprestaties. De onderzoekers concludeerden dat deze studie voorlopig bewijs levert dat NeuroTracker training de verkeersveiligheid kan verbeteren, met name door een snellere detectie van of reactie op gevaarlijke situaties.