Maart 2017
in
Cognitieve neurowetenschap
Het doel van dit onderzoek is om de effecten op korte en lange termijn van de farmacologische versterking door donepezil (DPZ) (handelsmerk 'Aricept') op cognitieve functies en leergerelateerde neuroplasticiteit te onderzoeken.
Zeventien gezonde jonge volwassenen werden willekeurig verdeeld over een actieve groep (n = 9) en een controlegroep (n = 8). In een dubbelblinde, placebogecontroleerde interventie werden beide groepen aanvankelijk één keer per week gedurende vijf opeenvolgende weken getest met NeuroTracker . Drie uur voor de training kreeg de actieve groep 5 mg DPZ toegediend en de controlegroep een lactoseplacebo. Aanvullende NeuroTracker tests werden 4 tot 14 maanden na de trainingsfase van vijf weken uitgevoerd, zonder enige farmacologische interventie.
Alle deelnemers lieten tijdens de 5 weken durende training een significante verbetering zien in de NeuroTracker taak. De actieve groep verbeterde echter sneller, met een verbetering van 20% tot 50% ten opzichte van de baseline in week 3. Tijdens de follow-upmetingen na 4 tot 14 maanden verbeterde de controlegroep met 45% ten opzichte van hun baseline, terwijl de actieve groep een veel significantere verbetering van 86% liet zien (het dubbele effect). Concluderend kan gesteld worden dat de toediening van DPZ tijdens perceptueel-cognitieve training leidde tot een snellere verbetering van het NeuroTracking-vermogen en mogelijk langdurige effecten had. Deze kleine studie suggereert dat NeuroTracker testen nuttig waren om de cognitieve invloed van DPZ-interventie aan het licht te brengen, die het leervermogen lijkt te vergroten met zowel korte- als langetermijneffecten.
NeuroTracker baselines detecteren effecten op de cognitie gevoeliger dan andere cognitieve beoordelingen na een openhartoperatie.
Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of cognitieve basiswaarden gebruikt kunnen worden om veranderingen in de cognitieve functie bij patiënten na een openhartoperatie op te sporen.
Aan 16 patiënten die een openhartoperatie ondergingen (gemiddeld 60 jaar) werden NeuroTracker, Montreal Cognitive Assessment- en Trails B-tests afgenomen op 3 momenten: 1 tot 2 dagen vóór de operatie, bij ontslag of 1 week na de operatie, en 12 weken na de operatie.
Er werden geen significante verschillen gevonden tussen de metingen bij aanvang en na 1 week/bij ontslag op alle meetpunten. Patiënten lieten een significante verbetering zien tussen de metingen na 1 week/bij ontslag en na 12 weken in de NeuroTracker scores bij aanvang. Een vergelijkbare, maar niet-significante trend werd waargenomen bij de Montreal Cognitive Assessment. De onderzoekers concludeerden dat postoperatieve cognitieve veranderingen bij hartchirurgiepatiënten detecteerbaar zijn met behulp van NeuroTracker, en dat toekomstig onderzoek zou moeten uitwijzen of het instrument bruikbaar is voor het hertrainen van cognitie na een hartoperatie.
Het doel is om de potentiële waarde van sportvisietraining te evalueren voor het verbeteren van de objectieve en subjectieve visuomotorische functie bij een patiënt met een visuele beperking.
Een 37-jarige vrouw met het Usher-syndroom volgde een 14 weken durend trainingsprogramma voor sportvisie, inclusief cognitieve assessments vóór en na afloop.
De patiënt was in staat het resterende gezichtsvermogen beter te benutten. Er werd een verbetering van 27 tot 31% in hand-oogcoördinatie bereikt, samen met een verbetering van 41% NeuroTracker prestaties. De patiënt meldde subjectief ook duidelijke verbeteringen in zijn gezichtsvermogen. De onderzoeker concludeerde dat sportvisietraining de impact van de verminderde visuele functie kan verminderen en kan helpen bij dagelijkse activiteiten.
Personen met autisme kunnen NeuroTracker uitvoeren bij verschillende cognitieve belastingniveaus en profiteren van feedback bij lagere moeilijkheidsniveaus.
Het doel van dit onderzoek is om de cognitieve kenmerken van personen met autisme te vergelijken met die van neurotypische personen, in reactie op verschillende NeuroTracker belastingen en feedback.
Aan 27 adolescenten en volwassenen met autisme en 28 neurotypische adolescenten en volwassenen met ASS werd NeuroTracker toegewezen, uitgevoerd onder lage belasting (1-doel volgen) en hoge belasting (4-doel volgen), verdeeld over twee trainingssessies. De helft van de deelnemers ontving feedback na elke oefening, de andere helft niet.
Hoewel deelnemers met autisme lager scoorden dan neurotypische deelnemers, werden sessies met een hoge belasting even goed verdragen als sessies met een lage belasting. Feedback verbeterde NeuroTracker prestaties over het algemeen, behalve bij deelnemers met autisme tijdens de sessies met een hoge belasting. Deelnemers met autisme die feedback kregen, scoorden beter dan neurotypische deelnemers zonder feedback, maar alleen tijdens de sessies met een lage belasting. De resultaten suggereren dat personen met autisme NeuroTracker kunnen uitvoeren bij verschillende belastingen en dat feedback de prestaties bij lage moeilijkheidsniveaus verbetert.
De basismetingen NeuroTracker onthullen de negatieve gevolgen op de korte en lange termijn van nachtdiensten voor ziekenhuisartsen.
Het doel van dit onderzoek is om de effecten van nachtdiensten op de cognitieve prestaties van artsen in opleiding te evalueren.
Er werden 44 artsen die in de nachtdienst werkten in het Hospital General de Mexico gerekruteerd. Daarnaast werden 12 studenten met een carrière in de dagdienst geneeskunde gerekruteerd als controlegroep. Aan
hand van vragenlijsten werden incidenten of ongevallen geregistreerd die zich tijdens of na een dienst voordeden. Elke arts in de nachtdienst voltooide een NeuroTracker basismeting van 3 sessies (20 minuten), zowel 24 uur vóór een nachtdienst als aan het einde van de dienst. De controlegroep voltooide dezelfde basismetingen vóór en na een normale dagdienst. Dit werd voor beide groepen herhaald.
75% van de artsen meldde incidenten of ongelukken tijdens hun werkzaamheden in het ziekenhuis, meestal gerelateerd aan slaperigheid tijdens nachtdiensten. De baselinewaarden NeuroTracker vóór de nachtdienst lagen significant lager dan die van de controlegroep, wat wijst op negatieve cognitieve effecten op de lange termijn van nachtdiensten. De baselinewaarden na de dienst waren nog significant lager (een daling van 25%), wat wijst op negatieve effecten op de korte termijn van nachtdiensten. Verbeteringen in de cognitieve prestaties werden vastgesteld na in totaal 12 NeuroTracker sessies, wat aangeeft dat deze effecten mogelijk gedeeltelijk kunnen worden verminderd door verdere NeuroTracker training. De onderzoekers suggereren dat de bevindingen het nut onderstrepen van dergelijke cognitieve assessments voor de evaluatie van medisch personeel en de kwaliteit van de patiëntenzorg.
Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of het uitvoeren van gelijktijdige motorische en cognitieve taken van verschillende complexiteit invloed heeft op perceptueel-cognitieve domeinen bij gezonde kinderen en jongeren, met als uiteindelijke doel het vaststellen van normatieve basiswaarden voor hersenschudding bij dubbeltaken die relevanter zijn dan basiswaarden voor enkelvoudige taken voor dagelijkse activiteiten.
Aan het onderzoek namen 106 gezonde kinderen en jongeren (5-18 jaar) deel. Zij voerden motorische (houdingsstabiliteit) en cognitieve (NeuroTracker) taken uit onder enkelvoudige en dubbele taakomstandigheden. De houdingsstabiliteit werd tijdens de taken gemeten.
De houdingsstabiliteit nam af onder omstandigheden waarbij twee taken tegelijk werden uitgevoerd, maar de aandacht bleef behouden of verbeterde. Hierdoor kreeg aandacht voorrang boven houdingscontrole bij het gelijktijdig uitvoeren van taken, wat aantoont dat de dual-task-methodologie specifieke processen kan isoleren. Deze studie levert een normatieve dataset die gebruikt kan worden in de klinische praktijk om functionele tekorten na een hersenschudding te identificeren en dient als uitgangspunt voor verder onderzoek naar dual-task-protocollen bij kinderen en jongeren na een hersenschudding.
NeuroTracker training is zeer toegankelijk en begrijpelijk voor kinderen met neurologische ontwikkelingsstoornissen.
Deze haalbaarheidsstudie onderzocht de levensvatbaarheid van de implementatie van een adaptief NeuroTracker trainingsprogramma in de klas voor adolescenten met een extreem laag IQ.
Zesentwintig adolescenten in de leeftijd van 11 tot 16 jaar met een extreem lage IQ-score volgens de Wechsler-test voltooiden 45 trainingssessies met de NeuroTracker. De wervings- en retentiepercentages en de therapietrouw werden geëvalueerd. 42% van de deelnemers had een diagnose autismespectrumstoornis (ASS), 15% had een diagnose aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD) en 11% had het syndroom van Down.
Alle deelnemers die aan de inclusiecriteria voldeden, hebben alle fasen van het onderzoek voltooid, van de nulmeting tot de evaluatie na de interventie. De onderzoekers concludeerden dat de resultaten erop wijzen dat de implementatie NeuroTracker als een interventie in de klas haalbaar is voor deze populatie.
NeuroTracker is een van de meest onderzochte systemen voor cognitieve training en wordt wereldwijd gebruikt in de topsport, het leger en voor het verbeteren van menselijke prestaties. Het is gebaseerd op 20 jaar neurowetenschappelijk onderzoek.
.png)