Bedrijven overal ter wereld ontsluiten het volledige potentieel van de hersenen

Het doel van de studie was om het MOT-vermogen te onderzoeken bij verschillende niveaus van cognitieve belasting (het volgen van 1, 2, 3 of 4 objecten) en de samenhang ervan met processen op een hoger niveau, met name vloeiende redeneerintelligentie.

‍

70 volwassen deelnemers (gemiddelde leeftijd = 23 jaar) voltooiden NeuroTracker en werden vervolgens beoordeeld met de Wechsler Abbreviated Scale of Intelligence 2-test. De deelnemers werd gevraagd om gedurende acht seconden één, twee, drie en vier doelen te volgen uit een totaal van 8 bollen.

De resultaten toonden aan dat naarmate het aantal doelen toenam, de gemiddelde snelheid waarmee de deelnemers alle objecten succesvol volgden afnam. Deze bevinding bevestigde dat de gemiddelde snelheid een geschikte maatstaf kan zijn voor MOT (Multi-Object Tracking) en daarmee voor de capaciteit van de aandachtscapaciteit. De uitkomsten wijzen er dus op dat het vermogen tot visuele tracking positief samenhangt met vloeiend redeneervermogen. Deze bevinding toont aan dat er een verband bestaat tussen vloeiend redeneervermogen en MOT-vermogen, met name onder omstandigheden met een hoge belasting (het volgen van 4 van de 8 doelen).

Het doel van dit onderzoek is om te onderzoeken welke invloed sportbeoefening heeft op cognitieve vaardigheden, gemeten met NeuroTracker, en om te zien of deze effecten verschillen tussen jonge mannen en vrouwen.

‍

72 personen in de leeftijd van 16 tot 22 jaar werden verdeeld over 4 groepen: mannelijke atleten, vrouwelijke atleten, mannelijke niet-atleten en vrouwelijke niet-atleten. Alle groepen voerden gedurende 5 weken 15 sessies NeuroTracker uit (ongeveer 90 minuten).

Alle groepen lieten significante verbeteringen zien tijdens de NeuroTracker training. Aanvankelijk presteerden mannelijke atleten beter dan hun vrouwelijke tegenhangers en niet-atleten. De vrouwelijke atleten behaalden ook consistent hogere scores dan mannelijke niet-atleten, en hetzelfde gold voor de mannelijke atleten ten opzichte van de andere groepen. Over het geheel genomen bleek er een duidelijk cognitief voordeel verbonden te zijn aan het beoefenen van sport.

Het doel van dit onderzoek is om de effecten van verschillende rehydratatiestrategieën op de cognitieve prestaties te onderzoeken in het licht van fysieke vermoeidheid.

‍

Twaalf mannelijke duurloopatleten (gemiddelde leeftijd: 23 jaar) kregen de opdracht om gedurende 1 uur op een loopband te hardlopen met 70% van hun vooraf bepaalde VO2max, gevolgd door hardlopen met 90% van hun VO2max tot uitputting. Dit gebeurde op vier verschillende dagen. Op elke dag kregen ze verschillende hydratatiemethoden aangeboden (geen hydratatie, elektrolytendrank, elektrolytendrank met een lage dosis Sustamine, elektrolytendrank met een hoge dosis Sustamine), waarbij ze elke 15 minuten 250 ml moesten drinken. Voor en na elke hardloopsessie van een uur werden cognitieve functietests (NeuroTracker) en reactietests afgenomen.

Uit de resultaten bleek dat de fysieke reactietijd sneller was bij de lage dosis dan bij de hoge dosis. Analyse van de reactiesnelheid van het onderlichaam gaf aan dat de prestaties bij zowel de lage als de hoge dosis waarschijnlijk verbeterd waren in vergelijking met de proef zonder hydratatie. NeuroTracker resultaten gaven aan dat de prestaties bij uitdroging en een lage dosis mogelijk beter waren dan bij alleen de elektrolytendrank, terwijl de prestaties bij het volgen van meerdere objecten waarschijnlijk beter waren bij de hoge dosis dan bij het alleen consumeren van de elektrolytendrank.

Verschillende studies hebben aangetoond dat aerobe oefeningen de leeftijdsgebonden cognitieve achteruitgang kunnen vertragen en in sommige gevallen de cognitieve functie bij ouderen kunnen verbeteren. Het doel van deze studie was om voor het eerst de effecten van krachttraining op de cognitieve functie te onderzoeken, zoals gemeten aan de hand van veranderingen in NeuroTracker -waarden.

‍

25 oudere volwassenen met een gemiddelde leeftijd van 70 jaar werden verdeeld in een getrainde groep (6 weken krachttraining) en een ongetrainde groep. Het perceptueel-cognitieve vermogen werd vóór en na de training gemeten met behulp van NeuroTracker basismetingen.

‍

Ouderen die zes weken lang aan krachttraining deden, vertoonden significante verbeteringen in hun perceptueel-cognitieve functies, zoals gemeten met NeuroTracker. Krachttraining kan daarom een ​​effectief middel zijn om leeftijdsgebonden cognitieve achteruitgang te vertragen.

Het doel is om verschillende tests die bekend staan ​​om het beoordelen van de rijvaardigheid te combineren en een methodologie voor te stellen om deze samen te brengen in één enkele index, de zogenaamde 'Rijveiligheidsindex'.

‍

Vijftien gediplomeerde bestuurders in de leeftijd van 18 tot 86 jaar werden verdeeld in twee groepen: 64 jonge deelnemers (gemiddelde leeftijd 29 jaar) en 51 oudere deelnemers (gemiddelde leeftijd 77 jaar). Elke deelnemer werd beoordeeld in drie verschillende experimentele fasen. 1. Visuele tests: gezichtsscherptetest (V1), stereoscopische zichttest (V2) en een binoculaire gezichtsveldtest (V3). 2. Rijsimulatortests met 3 op moeilijkheidsgraad gebaseerde scenario's: snelweg (laag), landelijk gebied (gemiddeld) en stad (hoog). 3. NeuroTracker als visueel-cognitieve test. Een breed scala aan rijprestatiegegevens uit de simulatortest werd geanalyseerd op correlaties met de visuele tests, leeftijd en NeuroTracker -scores.

‍

Er waren slechts beperkte correlaties tussen rijprestaties en de visuele tests. Hoge NeuroTracker -scores correleerden sterk met goede rijprestaties, en lage scores met slechte rijprestaties, evenals een sterke relatie met het risico op ongevallen. NeuroTracker -scores waren ook een betere voorspeller van rijprestaties dan leeftijd. Rijvaardigheden hangen sterk samen met NeuroTracker -scores. Deze bevindingen benadrukken het belang van visueel-cognitieve vaardigheden bij de beoordeling van rijvaardigheden. Deze studie effent de weg naar één enkele, algemene indicator voor rijgedrag. De auteurs van de studie bevelen aan dat NeuroTracker een onderdeel wordt van de testbatterij voor het behalen of verlengen van een rijbewijs.

Om te onderzoeken of perceptueel-cognitieve training met NeuroTracker het vermogen tot sportvisualisatie bij atleten kan beïnvloeden.

Tien atleten van de National Sports University in India werden willekeurig verdeeld over een experimentele groep en een actieve controlegroep. De experimentele groep volgde een 5 weken durend NeuroTracker trainingsprogramma bestaande uit 30 adaptieve trainingssessies. De controlegroep volgde Quickboard-coördinatietraining gericht op wendbaarheid, snelheid en beenreactie. Het vermogen tot visualisatie werd vóór en na de interventie beoordeeld met behulp van de Sports Imagery Ability Questionnaire, die visualisatie meet op het gebied van vaardigheid, strategie, doel, emotie, beheersing en algemene sportvisualisatie.

Atleten in de NeuroTracker groep lieten verbeteringen zien op alle gebieden van beeldvorming, zowel vóór als na de interventie. Analyse binnen de groep toonde significante verbeteringen in strategische beeldvorming, doelbeeldvorming, affectieve beeldvorming en de algemene maatstaf voor sportbeeldvorming. Vergelijkingen na de interventie tussen de NeuroTracker groep en de controlegroep lieten significante verschillen zien voor strategische beeldvorming en de algemene sportbeeldvorming, terwijl er geen statistisch significante verschillen tussen de groepen waren voor vaardigheids-, doel-, affectieve en beheersingsbeeldvorming.

Over het geheel genomen bieden de bevindingen voorlopig bewijs dat perceptueel-cognitieve training een positieve invloed kan hebben op het zelfgerapporteerde vermogen tot sportvisualisatie, met name strategiegerelateerde visualisatie en het algehele visualisatievermogen. Vanwege de zeer kleine steekproefomvang moeten deze resultaten met de nodige voorzichtigheid worden geïnterpreteerd en nader worden onderzocht in grotere studies.

Het doel is om het visuele waarnemingsvermogen van motortaxichauffeurs te verbeteren door middel van een NeuroTracker -training.

‍

Zestig motortaxichauffeurs uit Chonburi, Thailand, namen vrijwillig deel aan het onderzoek en werden willekeurig verdeeld over een experimentele en een controlegroep. De experimentele groep volgde gedurende vijf weken tweemaal per week een training van 30 minuten NeuroTracker . Beide groepen vulden vóór en na de training de Development Test of Visual Perception – Adolescent and Adult (DTVP-A) in.

Uit de resultaten bleek dat de experimentele groep na de training een significant hogere score behaalde op de visuele waarnemingstest. Bovendien steeg de gemiddelde DTVP-A-score in de experimentele groep tot een significant hoger niveau dan die van de controlegroep. De bevindingen van het onderzoek suggereren dat NeuroTracker training de visuele waarneming van motortaxichauffeurs kan verbeteren.

Het doel is om de prestatieoverdrachtseffecten van NeuroTracker -training op het slaan van honkballers in het professionele honkbal gedurende een wedstrijdseizoen te beoordelen.

‍

Twaalf Japanse professionele honkballers van de Seibu Lions hebben gedurende vijf maanden NeuroTracker -training gevolgd op een tijdstip en frequentie naar eigen keuze, waarbij ze elk tot wel 80 sessies hebben afgerond. Gedurende deze periode en de vier maanden daarvoor werden wedstrijdstatistieken over hun slagtechniek geregistreerd: contact in de slagzone, slag in de slagzone, slag naar buiten, slag naar buiten.

Gemiddeld verbeterden de NeuroTracker snelheidsdrempelscores van de honkbalspelers met ongeveer 30%, zonder dat er sprake was van een plafondeffect bij voortgezette training. De statistieken voor het slaan van fastballs lieten geen significante veranderingen zien. De statistieken voor het slaan van andere ballen (zoals curveballen en sliders) lieten echter sterke positieve effecten zien. Het slagpercentage steeg met +12%, terwijl het aantal strikes buiten de slagzone en buiten de slagzone aanzienlijk daalde met respectievelijk -25,3% en -26,5%. Ook het aantal strikes buiten de slagzone daalde positief met -9,6%.

In deze studie werd het vermogen van oudere deelnemers om hun drempelwaarden voor volgsnelheid te verbeteren (NeuroTracker) gemeten, om te onderzoeken of leeftijdsgerelateerde cognitieve achteruitgang kan worden teruggedraaid met een trainingsinterventie waarvan bekend is dat deze direct relevant is voor de effecten van gezond ouder worden.

Twintig gezonde jongvolwassenen (gemiddelde leeftijd 24 jaar) en twintig gezonde oudere volwassenen (gemiddelde leeftijd 67 jaar) hebben gedurende vijf weken vijftien NeuroTracker trainingssessies gevolgd.

Beide groepen profiteerden van de training met een vergelijkbare voortgang. Hoewel de oudere groep op een significant lager niveau begon dan de jongere groep, bereikten ze aan het einde van het trainingsprogramma snelheidsdrempels die vergelijkbaar waren met die van ongetrainde jongere volwassenen. Bovendien leek het leertempo voor de jongere groep tegen het einde van het trainingsprogramma af te nemen, terwijl de oudere groep nog steeds een sterke leercurve vertoonde, wat suggereert dat verdere training tot grotere verbeteringen leidt. Kortom, hoewel gezonde ouderen een significant leeftijdsgerelateerd tekort vertonen in de NeuroTracker taak, reageren ze sterk op trainingseffecten en tonen ze aan dat ze de leeftijdsgerelateerde functionele achteruitgang volledig kunnen omkeren met een korte interventie van NeuroTracker training.