Bedrijven overal ter wereld ontsluiten het volledige potentieel van de hersenen

Deze studie onderzocht de effecten van een gesimuleerde cognitieve belasting in een spelsituatie (NeuroTracker) op de biomechanica van de onderste ledematen, met behulp van een landingstaak die relevant is voor het overbelasten van de voorste kruisband (ACL). ACL-blessures behoren tot de meest voorkomende sportblessures en het ontstaan ​​ervan is in verband gebracht met cognitieve factoren.

Zeven gezonde atleten van universiteitsniveau (voetbal, volleybal, American football) voerden zestien landingsoefeningen op één been uit, bestaande uit een sprong naar voren en een zijwaartse sprong naar het tegenoverliggende been. Deze bewegingen werden gemeten met behulp van krachtplaten en bewegingsregistratie van de benen en het bekken met 36 markers. De NeuroTracker taak werd willekeurig toegewezen aan de helft van de oefeningen (dubbele taak), waarbij de sprongen werden uitgevoerd tijdens de trackingfase.

Hoewel de kinematische metingen van de heup en/of knie met behulp van NeuroTracking significant verschilden voor alle deelnemers, werd de grootste verandering gevonden in de abductiehoek van de knie, waarvan bekend is dat deze het meest geassocieerd wordt met een ACL-blessure. Van de 7 deelnemers vertoonden er 4 biomechanische veranderingen als gevolg van de toegevoegde NeuroTracker -taak, die een verhoogde ACL-belasting aan het licht brachten, wat verband houdt met een ACL-blessure. Op basis van de voorlopige bevindingen veronderstellen de onderzoekers dat een NeuroTracker -training het risico op een niet-contact ACL-blessure kan verminderen en zullen zij een grotere studie uitvoeren met een meer gedetailleerde biomechanische analyse.

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of de afname in de waarneming van biologische beweging, die gepaard gaat met gezond ouder worden, kan worden teruggedraaid met een korte NeuroTracker -training.

Dertien deelnemers voltooiden 3 uur NeuroTracker -training gedurende 5 weken, en 28 controldeelnemers deden ofwel experimentele training ofwel geen training (gemiddelde leeftijd van alle deelnemers: 67 jaar). De perceptie van biologische beweging werd vóór en na de training gemeten met een VR-walker (puntvormig scherm) op afstanden van 4 en 16 meter.

Deelnemers die vóórNeuroTracker -training waren begonnen, presteerden significant minder goed bij het interpreteren van menselijke bewegingen op 4 meter afstand, vergeleken met 16 meter. De controlegroep vertoonde na de training geen verandering, terwijl de prestaties van de NeuroTracker getrainde groep op 4 meter afstand stegen tot hetzelfde niveau als hun prestaties op 16 meter afstand. Omdat het vermogen om biologische bewegingen waar te nemen belangrijk wordt geacht voor sociale vaardigheden en cruciaal is voor het vermijden van botsingen op 4 meter afstand, concludeerden de onderzoekers dat de resultaten aantonen dat NeuroTracker een nuttige vorm van algemene training is om oudere mensen te helpen omgaan met sociaal relevante dynamische situaties.

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of cognitieve trainingsprogramma's de verwachte cognitieve achteruitgang als gevolg van veroudering kunnen verminderen.

Veertig deelnemers van 60 jaar of ouder werden gelijk verdeeld over een experimentele groep (met NeuroTracker) en een controlegroep (zonder NeuroTracker) en voltooiden 12 trainingssessies per week. Beide groepen oefenden geheugentrainingstechnieken. Er werden zowel voor als na de training assessments uitgevoerd, waaronder een sociodemografische vragenlijst, een neuropsychologische test en baseline-metingen NeuroTracker .

Beide groepen ondervonden enige voordelen van de geheugentraining, maar alleen de groep die NeuroTracker getraind werd, behaalde transfervoordelen voor aandacht, reactietijd, visuele verwerkingssnelheid, episodisch, semantisch, subjectief en werkgeheugen, evenals aspecten van sociale cognitie. De onderzoekers concludeerden dat NeuroTracker in combinatie met geheugentraining significant bijdroeg aan verbeterde cognitieve prestaties in vergelijking met geheugentraining alleen, en dat er meer onderzoek moet worden gedaan naar ouderen met en zonder cognitieve stoornissen.

Om de theorie te testen dat rijprestaties sterk samenhangen met de dynamische verwerking van meerdere objecten, hebben we onderzocht of NeuroTracker -metingen correleren met oudere rijprestaties in gesimuleerde scenario's.

Aan 30 ervaren chauffeurs in de leeftijd van 65 tot 85 jaar werd één sessie met NeuroTracker (3D-MOT) afgenomen. Daarbij werden maximaal 3 rijscenario's uitgevoerd op de STISIM 3.0 rijsimulator. In de scenario's waren 5 onverwachte gebeurtenissen opgenomen om het risico op een aanrijding te testen. Vervolgens werden de correlaties tussen de snelheidsdrempels NeuroTracker en de metingen van de simulator (aanrijdingspercentage, rijstrookafwijking) berekend.

Er werden zeer significante correlaties gevonden tussen NeuroTracker drempelwaarden en zowel het aantal ongevallen als het afwijken van de rijstrook in de scenario's voor autorijden op de snelweg. Lagere NeuroTracker scores waren sterk geassocieerd met het afwijken van de rijstrook tijdens het invoegen op de snelweg, terwijl hogere NeuroTracker scores verband hielden met een kleinere kans op een ongeval in verschillende scenario's en met betere algemene rijstrookbeheersingsvaardigheden. Deze studie ondersteunt het idee dat een test voor het volgen van meerdere objecten, zoals NeuroTracker een geschikte kandidaat zou kunnen zijn voor opname in een beoordelingsbatterij voor oudere bestuurders.

Het doel van dit onderzoek is om de effectiviteit en de overdracht van een NeuroTracker -training op de visuele en executieve functies van jonge, elite voetballers te evalueren.

‍

Er werden 29 getalenteerde jeugdvoetballers gerekruteerd en verdeeld in een trainings- en een controlegroep. Visuele en executieve functies werden geanalyseerd in een pre-post-testontwerp, waarbij beide groepen reguliere voetbaltraining volgden. De trainingsgroep volgde daarnaast gedurende 10 weken tweemaal per week een NeuroTracker -training. Transferbeoordelingen omvatten tests met het Senaptec Sensory Station, de Trail Making Test en de Design Fluency Test.

Er werden grote verschillen gevonden in de initiële baselines NeuroTracker , zowel tussen als binnen de groepen. Voor de getrainde groep waren de initiële baselines sterk gecorreleerd met de verbeteringspercentages. De assessments laten voor beide groepen vooruitgang zien op het gebied van werkgeheugen, cognitieve flexibiliteit, inhibitie, metacognitie, MOT, aandachtsvenster en verwerkingssnelheid, maar alleen de metingen inhibitie en visuele helderheid lieten voordelen zien die specifiek waren voor de getrainde groep. De onderzoekers adviseerden dat studies met een dual-task traininginterventie en een groter aantal deelnemers nodig zouden kunnen zijn om trainingseffecten voor deze populatie aan te tonen.

Het doel van dit onderzoek is om te bepalen of individuen die op professioneel niveau videogames spelen in de esports-industrie, verschillen van amateur-videogamespelers wat betreft hun cognitieve en leervermogen.

Veertien professionele topgamers en zestien recreatieve videogamespelers werden beoordeeld aan de hand van een reeks standaard neuropsychologische tests die de verwerkingssnelheid, aandacht, geheugen, executieve functies en handvaardigheid evalueerden. Daarnaast voltooiden beide groepen vijftien NeuroTracker sessies om dynamische visuele aandacht en leervermogen te beoordelen.

Professionele spelers lieten het grootste prestatievoordeel zien ten opzichte van amateurspelers op het gebied van visueel-ruimtelijk geheugen (Spatial Span), met meer bescheiden voordelen voor selectieve en volgehouden aandacht (d2 Test of Attention) en auditief werkgeheugen (Digit Span). Professionele spelers hadden ook aanzienlijk hogere initiële snelheidsdrempels op NeuroTracker, waarbij het voordeel gedurende de 15 sessies marginaal toenam. Over het geheel genomen differentieerden de cognitieve assessments de professionele en amateurgroepen, maar er was een verwaarloosbare correlatie tussen deze resultaten en de game-ervaring in beide groepen. Concluderend kunnen we stellen dat gestandaardiseerde cognitieve assessments enkele verhoogde vaardigheden van professionele gamers aan het licht brachten, maar dat de baselines en leersnelheden NeuroTracker veel gevoeliger vergelijkingsmaatstaven boden.

Het doel is om de overdraagbaarheid van perceptueel-cognitieve training met behulp van NeuroTracker te onderzoeken naar prestatieparameters op het voetbalveld.

Twintig speelsters van NCAA Division I-vrouwenvoetbalteams (18-25 jaar) werden verdeeld in een trainingsgroep en een controlegroep. Na een basismeting met NeuroTrackervoltooide de experimentele groep 10 NeuroTracker -sessies (60 minuten) gedurende vier weken. Gegevens over wedstrijdprestaties, succesvolle acties, passpercentage en passpercentage op korte tot middellange afstand werden verzameld met behulp van de Wyscout-videoanalysesoftware gedurende een competitieseizoen.

De visuele volgsnelheid NeuroTracker bij de getrainde groep nam significant toe met 68% ten opzichte van de basismeting vóór de training, terwijl de controlegroep een toename van 12% liet zien ten opzichte van de basismeting. Analyse toonde geen significante effecten van de training ten opzichte van de controlegroep op de prestatiemetingen, behalve voor de gemiddelde passnauwkeurigheid tijdens de wedstrijd, die significant toenam ten opzichte van de controlegroep.

Het doel is om opkomende digitale technologieën voor sportvisietraining (SVT) kritisch te beoordelen, ze in samenhangende categorieën in te delen en de kracht van het empirische bewijs ter ondersteuning van beweringen over prestatieverbetering te evalueren.

Het onderzoek stelt een gestructureerde taxonomie voor die digitale sportvisietraining onderverdeelt in componentvaardigheidstraining (bijv. perceptueel-cognitieve en sensomotorische hulpmiddelen) en naturalistische, op simulatie gebaseerde benaderingen (bijv. stroboscopische en VR-training), waarbij het bewijs voor elk wordt beoordeeld.

Perceptueel-cognitieve systemen zoals 3D-MOT tonen een betrouwbare gevoeligheid voor atletische expertise en er zijn aanwijzingen, hoewel nog in ontwikkeling, voor overdracht naar sportspecifieke prestatiemaatstaven.

Intermitterende visuele occlusietraining verbetert de bewegingsgevoeligheid, het anticipatievermogen en de visuomotorische controle onder beperkte omstandigheden, met voorlopig maar wisselend bewijs voor voordelen voor sportprestaties.

Oogvolgonderzoek toont aan dat het trainen van langere, taakrelevante fixaties (Quiet Eye) de nauwkeurigheid en consistentie bij precisiesporttaken meetbaar kan verbeteren.

Virtuele realiteitsplatformen bieden meeslepende, op scenario's gebaseerde trainingsmogelijkheden, maar de empirische validatie van de duurzame overdracht naar de praktijk blijft beperkt in vergelijking met hun toenemende populariteit.

Het doel van dit onderzoek was om te bepalen of oudere mensen met klinisch vastgestelde cognitieve stoornissen, gepaard gaande met problemen met de fijne motoriek, meetbaar baat zouden hebben bij een korte cognitieve training.

Aan het onderzoek namen 38 oudere deelnemers deel, waarvan de helft met milde cognitieve stoornis (MCI) en de andere helft met milde dementie (MD). Zij voltooiden in totaal 36 trainingssessies met NeuroTracker . De Montreal Cognitive Assessment (MoCA)-test werd gebruikt om de cognitieve status bij aanvang te beoordelen, en er werden twee batterijen met tests voor de handmotoriek afgenomen, zowel vóór als na het trainingsprogramma.

De resultaten lieten duidelijke en significante verbeteringen zien na de training in beide tests voor handvaardigheid. Analyse wees uit dat slechts 90 minuten NeuroTracker training nodig was om deze voordelen bij deze populaties te bereiken. De onderzoekers concludeerden dat dit type interventie een brede impact kan hebben op de dagelijkse kwaliteit van leven van de ouder wordende bevolking.

‍