Bedrijven overal ter wereld ontsluiten het volledige potentieel van de hersenen

Het doel is om bij jongere jongens en meisjes de antropometrische gegevens, atletische vaardigheden en perceptueel-cognitieve vaardigheden die samenhangen met de balsnelheid van een honkbalwerper te identificeren en te vergelijken, met name bij jongere jongens.

‍

Mannelijke en vrouwelijke atleten vulden een sociodemografische vragenlijst in, gevolgd door antropometrische metingen, beoordelingen van atletische vaardigheden, perceptueel-cognitieve vaardigheden en werpsnelheid. De atleten werden ingedeeld in leeftijdscategorieën (11U, 13U, 15U, 18U, 21U). Om de antropometrische gegevens van de atleten te evalueren, werden lengte en gewicht, BMI, tailleomtrek, armlengte en armomtrek gemeten. De atletische vaardigheden werden beoordeeld aan de hand van de gripkracht, bovenlichaamkracht, verticale spronghoogte, sprintvermogen, richtingsverandering en dynamisch evenwicht. De perceptueel-cognitieve vaardigheden werden beoordeeld met NeuroTracker, en de werpprestaties werden beoordeeld aan de hand van de gemiddelde fastballsnelheid van de atleten.

Bij mannelijke atleten in elke leeftijdscategorie bleken alle antropometrische factoren, atletische vaardigheden en perceptueel-cognitieve vaardigheden verband te houden met de werpsnelheid, waarbij de effecten sterker waren naarmate de leeftijdscategorie ouder was. De baselinegegevens NeuroTracker vertoonden enkele van de sterkste verbanden met de werpsnelheid en atletische vaardigheden in alle leeftijdscategorieën.

Het doel van dit onderzoek is om de relatie tussen executieve functies en fysieke vaardigheden te onderzoeken bij jeugdige en volwassen topvoetballers.

‍

Bij 172 topvoetballers (12-34 jaar) werden de volgende tests uitgevoerd: NeuroTracker, waarbij het werkgeheugen, de cognitieve flexibiliteit en de inhibitie werden gemeten. Daarnaast werden de uithoudingsprestaties, de prestaties bij herhaalde intensieve oefeningen en de maximale anaerobe prestaties beoordeeld.

De resultaten NeuroTracker vertoonden een significante correlatie met het vermogen om 30 meter te sprinten en met countermovement jumps. Er werden matige correlaties gevonden tussen de capaciteit van het werkgeheugen en cognitieve flexibiliteit enerzijds en sprintprestaties en springvermogen anderzijds, evenals tussen inhibitie en herhaalde intensieve oefeningen. Over het geheel genomen wijzen de bevindingen erop dat anaëroob sprinten en springen nauwer verbonden zijn met cognitieve vaardigheden dan met andere fysieke vaardigheden.

‍

Het doel is om de prestatieoverdrachtseffecten van NeuroTracker -training op het slaan van honkballers in het professionele honkbal gedurende een wedstrijdseizoen te beoordelen.

‍

Twaalf Japanse professionele honkballers van de Seibu Lions hebben gedurende vijf maanden NeuroTracker -training gevolgd op een tijdstip en frequentie naar eigen keuze, waarbij ze elk tot wel 80 sessies hebben afgerond. Gedurende deze periode en de vier maanden daarvoor werden wedstrijdstatistieken over hun slagtechniek geregistreerd: contact in de slagzone, slag in de slagzone, slag naar buiten, slag naar buiten.

Gemiddeld verbeterden de NeuroTracker snelheidsdrempelscores van de honkbalspelers met ongeveer 30%, zonder dat er sprake was van een plafondeffect bij voortgezette training. De statistieken voor het slaan van fastballs lieten geen significante veranderingen zien. De statistieken voor het slaan van andere ballen (zoals curveballen en sliders) lieten echter sterke positieve effecten zien. Het slagpercentage steeg met +12%, terwijl het aantal strikes buiten de slagzone en buiten de slagzone aanzienlijk daalde met respectievelijk -25,3% en -26,5%. Ook het aantal strikes buiten de slagzone daalde positief met -9,6%.

Dit artikel behandelt fundamentele concepten met betrekking tot de relevantie van NeuroTrackervoor de training van cognitieve vaardigheden die cruciaal worden geacht voor sportprestaties, met name in dynamische teamsporten. Het bevat tevens een onderzoek naar de effecten van aandachtsbelasting in leerparadigma's, met als doel inzicht te krijgen in de optimale belastingomstandigheden voor het trainen van perceptueel-cognitieve vaardigheden.

‍

Vier professionele topsportteams trainden hun atleten met NeuroTracker (15-30 sessies) tijdens hun wedstrijdseizoenen. Een Engelse Premier League-club, een team uit de National Hockey League en een Europees rugbyteam trainden allemaal in de standaard zittende positie om eventuele invloed van aandachtmechanismen die betrokken zijn bij houdingscontrole te isoleren. Een ander NHL-team voerde de training uit in een staande positie, waarbij basisvereisten voor evenwicht en aandacht werden gesteld.

Uitgaande van het statistische gemiddelde voor de leerprogressie op NeuroTracker, vertoonden de drie professionele sportteams die in zittende positie trainden een vrijwel identieke progressie, met een snelle leercurve in de beginfase die vertraagde naar de langere termijn, maar wel doorzette. Het team dat staand trainde, behaalde veel lagere NeuroTracker scores, maar belangrijker nog, een tragere algehele leerprogressie, met een aanzienlijk verschil ten opzichte van de andere teams. De bevindingen tonen duidelijk het verband aan tussen evenwichtscontrolemechanismen en de perceptueel-cognitieve eisen die de NeuroTracker training stelt. Dit laat zien dat de cognitieve trainingsbelasting nauwkeurig moet worden afgestemd op de aandachtsdrempels om effectieve leeradaptaties op de korte en lange termijn te genereren.

‍

‍

Het doel van dit onderzoek was om te bepalen of oudere mensen met klinisch vastgestelde cognitieve stoornissen, gepaard gaande met problemen met de fijne motoriek, meetbaar baat zouden hebben bij een korte cognitieve training.

Aan het onderzoek namen 38 oudere deelnemers deel, waarvan de helft met milde cognitieve stoornis (MCI) en de andere helft met milde dementie (MD). Zij voltooiden in totaal 36 trainingssessies met NeuroTracker . De Montreal Cognitive Assessment (MoCA)-test werd gebruikt om de cognitieve status bij aanvang te beoordelen, en er werden twee batterijen met tests voor de handmotoriek afgenomen, zowel vóór als na het trainingsprogramma.

De resultaten lieten duidelijke en significante verbeteringen zien na de training in beide tests voor handvaardigheid. Analyse wees uit dat slechts 90 minuten NeuroTracker training nodig was om deze voordelen bij deze populaties te bereiken. De onderzoekers concludeerden dat dit type interventie een brede impact kan hebben op de dagelijkse kwaliteit van leven van de ouder wordende bevolking.

‍

Het doel is om het visuele waarnemingsvermogen van motortaxichauffeurs te verbeteren door middel van een NeuroTracker -training.

‍

Zestig motortaxichauffeurs uit Chonburi, Thailand, namen vrijwillig deel aan het onderzoek en werden willekeurig verdeeld over een experimentele en een controlegroep. De experimentele groep volgde gedurende vijf weken tweemaal per week een training van 30 minuten NeuroTracker . Beide groepen vulden vóór en na de training de Development Test of Visual Perception – Adolescent and Adult (DTVP-A) in.

Uit de resultaten bleek dat de experimentele groep na de training een significant hogere score behaalde op de visuele waarnemingstest. Bovendien steeg de gemiddelde DTVP-A-score in de experimentele groep tot een significant hoger niveau dan die van de controlegroep. De bevindingen van het onderzoek suggereren dat NeuroTracker training de visuele waarneming van motortaxichauffeurs kan verbeteren.

Het doel van dit onderzoek is om de effecten van NeuroTracker -training op gestandaardiseerde metingen van aandacht, werkgeheugen en de snelheid van visuele informatieverwerking te onderzoeken met behulp van gestandaardiseerde neuropsychologische tests. Daarnaast worden veranderingen in de hersenactiviteit gemeten met behulp van functionele hersenbeeldvorming.

‍

Twintig studenten van universiteitsleeftijd werden gerekruteerd en verdeeld in een NT-trainingsgroep (30 sessies NeuroTracker) en een niet-actieve controlegroep. Cognitieve functies werden beoordeeld met behulp van gestandaardiseerde neuropsychologische tests (IVA+Plus, WAIS-III, D-KEFS), en correlaties met hersenfuncties werden beoordeeld met behulp van kwantitatieve elektro-encefalografie (qEEG).

‍

De getrainde groep vertoonde sterke en consistente verbeteringen in de NeuroTracker snelheidsdrempels gedurende de gehele trainingsperiode. De NT-groep behaalde significant hogere scores op de IVA+Plus Auditory, WAIS Symbol Search, WAIS Code, WAIS Block Design, WAIS Letter-Number Sequence, d2 Test of Attention en D-KEFS Color Naming, Inhibition en Inhibition/Switching subtests (P < .01). Wat betreft qEEG-metingen vertoonde de NT-groep significante relatieve vermogenstoenames in een reeks frequenties binnen de bètabandbreedte, zowel in rusttoestand met open als gesloten ogen. Deze veranderingen werden waargenomen in frontale hersengebieden (executieve functies) en vertegenwoordigden een toename in de snelheid van hersengolven, geassocieerd met verhoogde hersenactiviteit en neuroplasticiteit. De algehele resultaten gaven aan dat NeuroTracker -training de aandacht, de informatieverwerkingssnelheid en het werkgeheugen kan verbeteren en ook kan leiden tot positieve veranderingen in de neuro-elektrische hersenfunctie.

Het doel van dit onderzoek is om te onderzoeken hoe perceptueel-cognitieve prestaties worden beïnvloed tijdens intervaltraining met hoge intensiteit (HIIT) met behulp van NeuroTracker(NT)-metingen.

‍

Veertig gezonde volwassenen werden willekeurig toegewezen aan een interventiegroep (HIIT + NT, NT, HIIT) of een controlegroep. De NT-prestaties werden vóór en na de interventie gemeten op 5, 15 en 25 minuten hardlopen op een loopband. De deelnemers trainden twee keer per week gedurende een interventieperiode van 4 weken.

Er was een significant interactie-effect tussen de voor- en nameting en de groepen met betrekking tot de perceptueel-cognitieve prestaties, wat wijst op vergelijkbare verbeteringen in de HIIT + NT-groep en de NT-groep tijdens de training. HIIT beïnvloedt de fysieke fitheid, maar had geen effect op de perceptueel-cognitieve prestaties. De training als geheel resulteerde in aanzienlijke taakspecifieke verbeteringen. De onderzoekers suggereren dat gecombineerde training kan worden voorgesteld als een trainingsprogramma om de perceptueel-cognitieve en fysieke prestaties op een tijdsefficiënte manier te verbeteren.

Het doel is om de overdraagbaarheid van perceptueel-cognitieve training met behulp van NeuroTracker te onderzoeken naar prestatieparameters op het voetbalveld.

Twintig speelsters van NCAA Division I-vrouwenvoetbalteams (18-25 jaar) werden verdeeld in een trainingsgroep en een controlegroep. Na een basismeting met NeuroTrackervoltooide de experimentele groep 10 NeuroTracker -sessies (60 minuten) gedurende vier weken. Gegevens over wedstrijdprestaties, succesvolle acties, passpercentage en passpercentage op korte tot middellange afstand werden verzameld met behulp van de Wyscout-videoanalysesoftware gedurende een competitieseizoen.

De visuele volgsnelheid NeuroTracker bij de getrainde groep nam significant toe met 68% ten opzichte van de basismeting vóór de training, terwijl de controlegroep een toename van 12% liet zien ten opzichte van de basismeting. Analyse toonde geen significante effecten van de training ten opzichte van de controlegroep op de prestatiemetingen, behalve voor de gemiddelde passnauwkeurigheid tijdens de wedstrijd, die significant toenam ten opzichte van de controlegroep.