ADHD en stress binnen het gezin

Sinds ik mijn blog Grieving Maman, schrijf ik vooral over rouw, trauma en PTSS die we hebben ervaren na ons tragische ongeluk. Dit artikel is het eerste in een reeks berichten over hoe ADHD extra uitdagingen met zich meebrengt voor ons gezin.

Vorige week ontvingen we de resultaten van een onderzoek door een neuropsycholoog om te bepalen of mijn zoon Maxandre ADHD heeft . De uitslag: gemengde ADHD met hyperactiviteit/impulsiviteit en oppositioneel gedrag. Dit waren de resultaten die we verwachtten; we zouden verrast zijn geweest als we een andere diagnose hadden gekregen. Hier deel ik mijn perspectief in de hoop andere gezinnen in een vergelijkbare situatie te kunnen helpen.

Een diagnose kan positief zijn

De neuropsycholoog heeft de tijd genomen om ons telefonisch uit te leggen waarom Maxandre de diagnose ADHD met impulsiviteit en oppositioneel gedrag heeft gekregen. We zijn blij met deze professionele diagnose, die ons zal helpen Maxandre beter te ondersteunen. Al met al is dit goed nieuws voor ons! Volgende week verwachten we het definitieve, gedetailleerde schriftelijke rapport van de neuropsycholoog te ontvangen.

Het afgelopen jaar heb ik veel over dit onderwerp gelezen. Ik heb ook van dichtbij meegemaakt hoe ADHD er echt uitziet, omdat de kinderen door de pandemie en het online onderwijs grotendeels thuis zaten. Het begeleiden en aanmoedigen van een kind met ADHD tijdens online lessen brengt de nodige uitdagingen met zich mee. Deze ervaring heeft me voor 99% zekerheid gegeven dat Maxandre ADHD heeft. Ik kon de verschillen met andere leerlingen recht voor mijn ogen zien.

Er is niets om je voor te schamen

Een van de grootste misvattingen over ADHD is het idee dat het verband houdt met de manier waarop ouders hun kinderen opvoeden (oftewel "slecht opgevoede kinderen"). Dit is niet waar. We hebben het zelf meegemaakt met onze twee zoons. Hoewel ze in dezelfde omgeving opgroeiden, waren ze elkaars tegenpool, ook al waren ze allebei erg actief!

Onderzoek toont aan dat ADHD een neuro-ontwikkelingsstoornis veroorzaakt verschillen in de hersenen, wat betekent dat de hersenen van mensen met ADHD anders functioneren. Omdat het een neurologische stoornis is, heeft een kind geen controle over de symptomen. Daarom is er geen reden om je te schamen als je kind ADHD heeft en erover te praten. We moeten het kind steunen en ons niet laten ontmoedigen door zijn of haar gedrag!

De uitdagingen begrijpen

Hieronder staat een infographic die ik heb gemaakt met redenen waarom het omgaan met ADHD zo moeilijk kan zijn. Ik heb het onderwerp 'uitdagingen' gekozen omdat het herkennen van de symptomen de eerste stap is voor ouders. De infographic geeft een overzicht van enkele veelvoorkomende problemen binnen gezinnen, vooral vóór een diagnose. Het is belangrijk dat we allemaal, ouders, grootouders en anderen in onze omgeving, alert zijn op signalen. Het is nog belangrijker dat ouders zich minder alleen voelen in hun frustratie.

De meeste problemen die hieronder worden beschreven, doen zich waarschijnlijk voor tijdens de dagelijkse routine en op school. In vrolijkere situaties (bijvoorbeeld bij vrienden of grootouders) zijn deze problemen daarentegen minder vaak aan de orde. Daarom moeten we verder kijken dan de oppervlakte en geen voorbarige oordelen vellen, vooral als we geen deel uitmaken van het dagelijks leven van het kind!

Niet alle onderstaande gedragingen zullen noodzakelijkerwijs bij alle gezinnen en kinderen met ADHD voorkomen. De situaties die in de infographic worden weergegeven, komen vaker voor bij een kind met ADHD. Elk kind is uniek. Een lijst met bronnen die ik heb geraadpleegd voordat ik de infographic maakte, is hieronder te vinden.

Als je dit nuttig vond, deel het dan gerust met andere gezinnen die er ook baat bij kunnen hebben. En als je een ouder bent van een kind met ADHD, deel het dan ook gerust met familie of vrienden; zij begrijpen je situatie misschien beter!

Tot slot wil ik je van harte uitnodigen om mijn blog Grieving Maman. Op mijn blog deel ik onze ervaringen met ADHD, maar ook mijn persoonlijke perspectieven op gezinnen met een kind met speciale behoeften, rouw, trauma en depressie; en hoe we elkaar kunnen steunen in moeilijke tijden.