Hoe kunnen nieuwe ontwikkelingen in cognitieve training de menselijke prestaties verbeteren?

Ik ben al bijna mijn hele leven bezig met het verbeteren van menselijke prestaties, en de zoektocht naar een beter begrip ervan is een passie die decennia lang mijn eigen ontwikkeling als coach heeft bepaald. Ik integreerde altijd al basis cognitieve oefeningen in trainingsschema's, maar pas nadat ik bij Manchester United kwam, werd het me duidelijk dat mentale vaardigheden het verschil maakten tussen topspelers en echt geweldige spelers. Wat me verbaasde, was hoe weinig er beschikbaar was om de cognitieve componenten van prestaties constructief te trainen. Ik had het geluk dat ik financiering kreeg om nieuwe technologieën te onderzoeken, dus reisde ik naar de Universiteit van Montreal om NeuroTracker te bestuderen, toen het nog een laboratoriumtechnologie was die slechts door een handvol Canadese Olympiërs werd gebruikt. Nadat ik talloze professionele atleten meer dan 10.000 NeuroTracker sessies heb laten doorlopen, heb ik er zeker geen spijt van gehad – het is een integraal onderdeel van al mijn coaching.

De dingen zijn gaandeweg flink geëvolueerd. Een belangrijke ontdekking was dat je de cognitieve grens van een atleet kunt bepalen, maar dat je, als ze goed getraind zijn, vervolgens complexe dubbeltaken kunt toevoegen die ze kunnen aanpassen, soms zelfs met betere resultaten. Bij werkelijk uitzonderlijke prestaties is er altijd sprake van dynamische complexiteit met cognitieve overbelasting – het overschrijden van die grenzen levert een doorslaggevend concurrentievoordeel op. Simpel gezegd is mijn coaching grotendeels geëvolueerd naar het trainen van atleten in vaardigheidsrelevante oefeningen onder steeds grotere cognitieve belasting. Het is absoluut geen alles-of-niets-aanpak; de finesse zit hem in het eerst isoleren en trainen van cognitieve en fysieke processen op een fundamenteel niveau, en vervolgens het toevoegen van complexiteit pas wanneer de atleet er klaar voor is. Anders leer je niets, alleen maar ruis.

Ik heb Elite Lab een aantal jaren geleden opgericht om een ​​sportschool vanaf de grond af op te bouwen, gebaseerd op deze methodologie. Het houdt in dat er veel cognitieve trainingstechnologieën worden geïntegreerd, evenals basisapparatuur zoals stootkussens, lichtschakelaars en zelfs laserpointers. Door deze in combinatie te gebruiken, kun je een atleet onder druk zetten met een zeer flexibel spectrum aan moeilijkheidsgraden – en dat is cruciaal. Een voorbeeld van het verschil dat dit kan maken, is het gespecialiseerde programma dat we met Aaron Cook in Taekwondo hebben ontwikkeld. Hij kwam bij mij zonder de nodige wedstrijdervaring, maar reageerde snel en verbazingwekkend goed op de training. Dit werd bevestigd toen hij de wereldkampioen in zijn gewichtsklasse knock-out sloeg met een ronddraaiende trap, iets wat zelden voorkomt in deze sport. Sindsdien heeft hij niet meer achterom gekeken en gaat hij voor goud in Rio, waar hij als favoriet van start gaat.

Ik denk dat dit nog maar het begin is. Technologieën ontwikkelen zich snel, net als de wetenschap achter prestatieverbetering. Tien jaar geleden was krachttraining een vrij nieuw concept in het voetbal, nu is het de basis van de training van elk team. Ik ben er vrij zeker van dat we een nog grotere revolutie zien op het gebied van de cognitieve dimensie.

‍