Welkom bij de afdeling Onderzoek en Strategie van [bedrijfsnaam] in de snel veranderende wereld van vandaag.
De afgelopen jaren is geestelijke gezondheid een veelbesproken onderwerp geweest. Hoewel er bezuinigingen zijn geweest op de geestelijke gezondheidszorg, financiert de private sector deze diensten en trekt de publieke sector budgetten van andere gebieden terug om op de een of andere manier ondersteuning en voorlichting te bieden. In dit artikel bespreken we het cruciale belang van gekwalificeerde professionals in de geestelijke gezondheidszorg.
begon ik aan mijn holistische gezondheidsreis . Ik schaamde me ervoor dat ik wel details uitzocht bij de aankoop van een auto of huis, maar de ingrediënten van mijn eten niet las.
Rond deze tijd beleefden we de hype rond gezondheidsshakes. Shakes zoals die van Herbalife werden enorm populair, mensen verdienden er geld mee en plotseling waren er talloze zogenaamde voedingsdeskundigen die van de ene op de andere dag opdoken. Het waren meestal personal trainers en professionele atleten die het product aanprezen en beweerden dat het gezond was, omdat ze zelf fit waren en een perfect voorbeeld vormden van hoe we gezondheid zien. Er was alleen één probleem: ze wisten niet welke chemicaliën er in het product zaten.
Ik weet dit omdat veel van mijn vrienden me benaderden om hen te helpen het product te promoten, maar als ik vroeg naar de chemische stoffen in het product, waren hun antwoorden steeds hetzelfde: "Allemaal natuurlijke ingrediënten". Ik zei dan: "Oh echt? En wat weet je dan van cyanocobalamine?". Ze konden het niet uitleggen. Ik geef toe dat ik soms te veel van het gesprek genoot en zelf chemische stoffen verzon, en soms probeerden mensen dan nog uit te leggen wat die verzonnen stof deed. Echt waar.
Hetzelfde patroon zien we terug in de geestelijke gezondheidszorg. Mijn zorg is dat het gesprek gedomineerd wordt door beroemdheden, mensen die ziek zijn of niet gekwalificeerd, en dat er daardoor sprake is van verkeerde voorlichting. Ik zeg niet dat je geen mensen uit die groepen kunt betrekken als gespreksleider; ik begrijp hoe effectief het kan zijn wanneer mensen hun ervaringen delen.
Er is echter een overweldigend aantal mensen en nieuwe bedrijven die zijn opgericht om te profiteren van de trend in de geestelijke gezondheidszorg, en daarbij kwetsbare levens in hun handen hebben. "Het is alsof iemand met een betalingsachterstand en een faillissement sessies over accounts aanbiedt. Dat gaat nooit gebeuren."
Iemand die failliet is, heeft een verhaal te vertellen, of het nu gaat om de unieke manier waarop hij of zij slachtoffer is geworden van een situatie, of simpelweg om het onvermogen om met geld om te gaan. Die persoon kan dit verhaal op zo'n manier vertellen dat het effectiever is dan een gekwalificeerde accountant die dezelfde doelgroep probeert te bereiken. Het verschil tussen de failliete persoon en de accountant is dat je van de accountant waarschijnlijk informatie krijgt die je niet in gevaar brengt. We weten dit allemaal en kiezen daarom voor de accountant, dus waarom laten we dit toe in de geestelijke gezondheidszorg? Mensen die niet gekwalificeerd zijn (of een korte cursus volgen) of die een psychische aandoening hebben, of beide, volgen sessies over geestelijke gezondheid.
Dit wordt weerspiegeld in het overweldigende aantal mensen dat denkt dat geestelijke gezondheid hetzelfde is als een psychische aandoening, omdat het gesprek overmatig vaak in de context van ziekte wordt gevoerd en niet in de context van het spectrum, en mensen dit vervolgens versterken met hetzelfde verhaal (verhalen over hun ellende).
Let op: ik zeg niet dat er geen plaats is voor mensen die geen gekwalificeerde therapeuten zijn
Mensen haken af bij het gesprek over geestelijke gezondheid omdat het repetitief en voorspelbaar is geworden, waardoor ze er niets meer van leren. Het huidige discours heeft ertoe geleid dat mensen zichzelf diagnosticeren op basis van de verhalen die ze horen en deze nieuwe, ongereguleerde ruimte. Dit roept weerstand op bij anderen, die hen ervan beschuldigen de "uitlaatklep voor geestelijke gezondheid" als excuus te gebruiken.
Engels, natuurwetenschappen en wiskunde lijken immuun voor bezuinigingen. Leraren zouden er nooit aan denken om leerlingen als straf een les in deze vakken te ontzeggen, en deze vakken zouden nooit worden opgeofferd om achterstanden in andere vakken in te halen. Lichamelijke opvoeding daarentegen is wel het slachtoffer van dergelijke situaties; een vak waarbij de spelletjes mensen blind maken voor het belang ervan.
Lichamelijke opvoeding is verbonden met je gezondheid voor de rest van je leven. Als leerlingen leren hoe belangrijk het is en docenten het serieus nemen, zullen ze een gezonde band met hun lichaam ontwikkelen. Een band die niet wacht tot de dokter je vertelt dat je doodgaat als je niet begint met sporten, een band die ervoor zorgt dat je graag met vrienden samenkomt voor een spel waar je in je jeugd een band mee had.
Hoewel belangrijk, is lichamelijke opvoeding vaak slechts een symbolische geste, en helaas is geestelijke gezondheidszorg dat ook geworden. Wanneer een onderwerp herhaaldelijk met data moet worden onderbouwd, duidt dat op weerstand. Elk jaar is er wel weer een discussie over de zorgwekkende cijfers over obesitas, en nu volgt geestelijke gezondheidszorg hetzelfde patroon. Onderwerpen die geld opleveren krijgen voorrang, en het verlies van een klein percentage mensen wordt gezien als een offer.
Ik ben gefascineerd door menselijk gedrag, ik ben erg competitief en een deel van mijn interesse komt voort uit het feit dat het een onderwerp is dat je nooit volledig kunt doorgronden. Je blijft altijd leren en de maatschappij verandert voortdurend. Wanneer je je kwalificeert als psychotherapeut, psycholoog, psychiater, enzovoort, geeft je kwalificatie je een nieuwe kijk. Een nieuwe manier om jezelf, je cliënt en de relaties die daarbij een rol spelen, en de relaties die je cliënt meebrengt naar de sessie, te bekijken. Het ontwikkelen van deze nieuwe kijk brengt een grote uitdaging met zich mee; je wordt afgebroken en weer opgebouwd. Dit is iets wat sommige van je cliënten zullen meemaken, dus het is essentieel dat je dit proces zelf ervaart om je begrip te vergroten, je blinde vlekken aan het licht te brengen en de onderdrukte emotionele geschiedenis naar boven te halen, zodat je ermee aan de slag kunt.
Om te illustreren hoe ver therapeuten in opleiding gaan in hun streven naar accreditatie, vertelde een collega me dat ze tijdens haar opleiding tot psychotherapeut in een klas van 30 zat. Aan het einde van de cursus was de helft van de klas uit elkaar gegaan met hun partner. Ze waren in staat om zichzelf, hun partners en de wereld vanuit een nieuw perspectief te bekijken, en wat ze zagen, zette hen aan tot actie.
Tijdens de opleiding helpen we elkaar om ons verleden te verwerken in gesimuleerde therapiesessies (triadesessies). Een triadesessie bestaat uit een therapeut, een cliënt en een observator. In mijn opleiding hebben we de afgelopen drie jaar continu in triades gewerkt, waarbij we werden geobserveerd en beoordeeld. Daarna volgde een stagejaar waarin we naast onze studie 100 uur individuele therapie moesten geven en in het laatste jaar ook nog 20 sessies met een therapeut hebben gevolgd.
Waarom moeten therapeuten hun eigen bagage verwerken? Om anderen te helpen gezonder te worden, moet je zelf vanuit een gezonde basis handelen. Je moet een voorbeeld van uitmuntendheid zijn en, het allerbelangrijkste, je verleden kan het heden van de cliënt blokkeren als je er niet mee omgaat. Ik deel dit om inzicht te geven in hoe zwaar dit proces is. Het is zo omdat mensen kwetsbaar zijn wanneer je met hun mentale gezondheid werkt.
Door mijn werk zie ik de wereld zoals die werkelijk is. Ik werk op scholen waar je kinderen ziet spelen en lachen, maar wat je niet ziet is hun strijd tegen fysiek en seksueel misbruik, emotioneel misbruik, verwaarlozing, verlating en pesten. Gedurende deze tijd hebben ze geleerd dat scholen weliswaar proberen te helpen, maar dat schoolwerk prioriteit heeft.
Tijdens hun overgang naar volwassenheid ontwikkelen deze kinderen copingmechanismen: het onderdrukken van hun gevoelens, zelfbeschadiging, drugsgebruik en lidmaatschap van een bende. Sommigen halen de volwassenheid niet, en degenen die dat wel doen (en niet in een jeugdinrichting terechtkomen) leren op school dat hun schoolwerk prioriteit heeft. Hoewel dit niet ideaal is, helpt jarenlange onderdrukking mensen te overleven. Om deze levensreis te doorstaan, hun geestelijke gezondheid te behouden, drugs te vermijden en zichzelf in bedwang te houden, zodat ze hun emoties niet overal uiten.
Als we mensen aanmoedigen om te praten, moeten we ons bewust zijn van wat we van hen vragen en waartoe dat mogelijk kan leiden. In veel gevallen vragen we mensen om het onbekende te betreden, een plek die ze jarenlang hebben afgesloten. Dit kan alles tenietdoen waartegen de onderdrukking hen beschermde. Onderdrukking is hun copingmechanisme, net als zelfbeschadiging. Mensen die zichzelf beschadigen, worden niet geadviseerd om daarmee te stoppen, maar worden begeleid en geadviseerd hoe ze clean kunnen blijven, omdat het wegnemen van hun copingmechanisme tot zelfmoord kan leiden. Zo ernstig is het!
Vraag ik mensen om niet over hun problemen te praten? Nee. Ik zeg dat je voorzichtig moet zijn met het vragen aan mensen om over hun problemen te praten als er geen ondersteuning beschikbaar is, therapie duur is en slechts een deel van de mensen zich dat kan veroorloven. Als je mensen vraagt om mogelijk een traumatische ervaring opnieuw te beleven, denk dan goed na over de gevolgen daarvan en over de langetermijnondersteuning die daarna beschikbaar zal zijn.
Ik wil graag aandacht voor en ondersteuning op het gebied van geestelijke gezondheid. Waar moet ik op letten bij het boeken van een boeking voor mijn organisatie?
Welkom bij de afdeling Onderzoek en Strategie van [bedrijfsnaam] in de snel veranderende wereld van vandaag.
Begrijp waarom vooruitgang bij ADHD soms inconsistent aanvoelt en hoe je echte verbetering in de loop van de tijd kunt herkennen.
Ontdek waarom kinderen met ADHD zich intensief kunnen concentreren op sommige taken, maar moeite hebben met andere, en hoe je hen kunt helpen hun aandacht beter te reguleren.
Begrijp waarom vooruitgang bij ADHD soms inconsistent aanvoelt en hoe je echte verbetering in de loop van de tijd kunt herkennen.
NeuroTracker is een van de meest onderzochte systemen voor cognitieve training en wordt wereldwijd gebruikt in de topsport, het leger en voor het verbeteren van menselijke prestaties. Het is gebaseerd op 20 jaar neurowetenschappelijk onderzoek.
.png)