Een frisse kijk op de ontwikkeling van chirurgen

Chirurgische vaardigheden staan ​​bekend om de hoge eisen die ze stellen aan fijne motoriek. De grootste uitdaging is echter om te functioneren onder een hoge mate van cognitieve stress en druk. Wat mij in de klinische praktijk het meest heeft geïmpresseerd, is hoe chirurgen hun aandacht zeer zorgvuldig moeten richten op een verfijnde reeks vaardigheden. Dit alles terwijl ze talloze afleidingen in de operatiekamer moeten negeren.

Operatiekamers zijn hectische plekken; tijd is cruciaal en er is de enorme psychologische druk om de toekomst van de patiënt in je handen te hebben. Vaardigheden verschillen sterk van persoon tot persoon. Tijdens je opleiding tot chirurg is het moeilijk om deze essentiële cognitieve vaardigheden te verwerven.

De invloed van games op chirurgische vaardigheden

Traditioneel gezien is de meeste training technisch en kennisgericht. Cognitieve aspecten zijn ondervertegenwoordigd. Veel literatuur suggereert dat prestaties in videogames relevant zijn voor chirurgische vaardigheden. Deze games variëren echter sterk in het soort vaardigheden dat je traint en de resultaten worden niet duidelijk gemeten. Dus wat voor soort game moet je spelen? Hoeveel tijd moet je eraan besteden?

Om deze uitdaging aan te gaan, heb ik samen met een klinisch onderzoeksteam onderzocht of NeuroTracker van waarde zou kunnen zijn. Bij operaties is het belangrijk om niet alleen snel, maar ook nauwkeurig te zijn; efficiëntie van beweging is cruciaal. We ontdekten dat NeuroTracker een significant deel van de variatie in bewegingssnelheid en -efficiëntie verklaarden bij medische studenten die een operatiesimulatie uitvoerden. Het is veelbelovend om een ​​verband te zien tussen deze twee taken, wat mogelijkheden biedt voor toekomstig onderzoek.

Het potentieel van de ontwikkeling van chirurgen

Het zou interessant zijn om te zien of training met NeuroTracker chirurgen kan helpen zich beter op hun werk te concentreren en beter te presteren. Chirurgen zouden baat hebben bij praktische hulpmiddelen. Ze hebben immers weinig tijd, dus is er een duidelijke behoefte om de benodigde vaardigheden snel te verbeteren. De NeuroTracker taak is een voorbeeld van iets dat eenvoudig genoeg is zodat veel mensen het snel kunnen begrijpen, maar complex genoeg om iedereen uit te dagen.

Er zijn ook veel veelbelovende richtingen die we met cognitieve interventies kunnen inslaan. Denk bijvoorbeeld aan hartchirurgen die soms diensten van meer dan 24 uur moeten draaien, waarbij ernstige cognitieve vermoeidheid optreedt. Ik zou graag willen zien of interventies zoals NeuroTracker kunnen helpen om de cognitieve verwerking langer vol te houden. Er zouden veel van dit soort toepassingen voor de ontwikkeling van chirurgen mogelijk zijn als de overdracht van cognitieve training kan worden aangetoond.

‍