Hoofdpijn! - Gastblog van The NeuroTracker Experience - Aflevering 1

Al een paar jaar bewonderde ik de Neurotracker -trainingstool van een afstand. Ik had gehoord over de vele voordelen ervan, maar ik had het nog nooit zelf geprobeerd. Vandaag kreeg ik eindelijk de kans om het van dichtbij te bekijken. Deze blogserie gaat over mijn ervaring met NeuroTracker en het volgen van een programma dat is ontworpen om mijn focus en aandacht te verbeteren. Ik zal de komende weken mijn ervaringen delen en kijken of ik een verschil merk in mijn voetbalspel, en natuurlijk ook in andere intensieve activiteiten zoals autorijden of alledaagse bezigheden. Ik hoop dat jullie de serie met plezier lezen en misschien in de toekomst zelf NeuroTracker eens proberen. - JLJ

Wetende dat teams als Manchester United, de New England Patriots en de Vancouver Canucks het gebruikten, dacht ik dat Neurotracker me misschien wel kon helpen bij mijn bescheiden pogingen om woensdagavond voetbal te kijken. Ook al is het een competitie voor 30-plussers, het is een behoorlijk competitieve groep, en elke week zijn er wel een paar acties die ik graag nog eens zou willen doen, waar ik achteraf nog eens aan denk. Had ik maar...

Ik ben een redelijke speler, bekend om mijn goede passing. Maar de afgelopen paar jaar heb ik gemerkt dat ik onnodig vaak balverlies lijd, vaker dan zou moeten. Het ligt niet aan mijn balgevoel, maar aan slechte passbeslissingen. Ik denk dat de problemen te maken hebben met spelinzicht, voorspellingsvermogen en spelanalyse. Precies het gebied waar Neurotracker bij zou moeten helpen.

Vandaag ben ik begonnen met mijn Neurotracker -training, geholpen door Jake, mijn trainingspartner. Hij bediende het systeem terwijl ik mijn sessies deed, dus ik had een ervaren en vriendelijke operator die de ervaring een stuk aangenamer maakte.

En het zal beginnen...

Ik zette de 3D-bril op en ging op een krukje zitten voor het grote 3D-scherm, een paar meter verderop. Jake startte het programma en stelde mijn startprotocol in, wat in totaal ongeveer 30 seconden duurde. Omdat hij weet dat ik een redelijk goede atleet ben, stelde hij het startpunt in op een hoger uitdagingsniveau dan normaal: 4 ballen 8 seconden lang volgen per run, in plaats van 3 ballen 6 seconden. Hij speelde in op mijn competitieve kant. Ik moet bekennen dat ik benieuwd was naar mijn score.

De training begon. In de 3D-ruimte verschenen acht ballen, die eruit zagen als gele tennisballen die in de lucht zweefden – best gaaf eigenlijk. Vier van de acht ballen werden vervolgens oranje, met een witte halo eromheen. Dit waren de ballen die ik moest volgen. Ze werden weer geel, en zagen er nu hetzelfde uit als de rest. Daarna begonnen alle acht ballen te bewegen in hun 3D-box. Ze stuiterden heen en weer, van voor naar achter en tegen elkaar aan.

In de eerste ronde bewogen ze vrij langzaam, dus ondanks al het stuiteren en de botsingen, en hoewel het volgen van de ballen helemaal nieuw voor me was, kon ik ze gemakkelijk volgen. Ze stopten plotseling en werden vervolgens genummerd van 1 tot 8. Jake vroeg me de 4 belangrijkste ballen aan de hand van hun nummers te identificeren, en ik noemde de nummers op, wetende dat ik ze had.

Ik gaf hem de nummers in oplopende volgorde, in plaats van ze bijvoorbeeld van links naar rechts te lezen of zomaar op te noemen wat me het eerst te binnen schoot. Ik ordende ze in mijn hoofd, wat een extra stap is. Jake waarschuwde me dat het op die manier lastiger kon worden bij hogere snelheden, en dat ik ze zo snel mogelijk moest opnoemen om het overzicht niet te verliezen. Soms zit een sleutelbal bijvoorbeeld verborgen achter een andere in de 3D-ruimte, en als je je omdraait om het nummer te zien, kan dat net genoeg vertraging opleveren om te vergeten welke ballen er nog meer waren. Je moet je echt concentreren en snel werken!

De uitdagende klim

We gingen toen door naar de volgende ronde, en die ging merkbaar sneller. Ik haalde ze allemaal weer, maar het was duidelijk moeilijker. Ik voelde het verschil in moeilijkheidsgraad, het was absoluut buiten mijn comfortzone, al was het maar in de tweede serie. Ik had het gevoel dat als het tempo zo bleef oplopen, ik het misschien nog een of twee rondes zou volhouden, maar daarna zou ik mijn grens overschrijden. Ik vroeg me af hoe het zit met professionele atleten en leden van de Special Forces en de snelheden die zij aankunnen.

En jawel, de volgende ronde begon snel en ik had moeite om de ballen te volgen. Ik raakte er een paar kwijt in de eerste seconde. Het was heel interessant om te voelen hoe mijn hersenen probeerden te reconstrueren wat er net gebeurd was, terwijl ik tegelijkertijd de twee ballen die ik nog had probeerde te volgen, en ik denk dat het me gelukt is. Maar net toen ik dacht dat ik het onder controle had, was er een grote, rommelige botsing midden in het speelveld en raakte ik er weer een paar kwijt. En jawel, op het moment van de waarheid had ik 2 van de 4 fout.

Toen de eerste sessie was afgelopen, had Neurotracker mijn drempelwaarde vastgesteld op 1,83. Niet slecht, zegt de jonge Jake, voor een oude vent zoals ik. Bedankt, man. Laat het me weten als je wilt dat ik een krat bier voor je koop. Of je laat zien hoe je je moet scheren. Mijn resultaten waren vrij constant, hoewel ze in de laatste sessie iets lager waren. Dat is normaal, zegt Jake, mede omdat de proefpersoon op dit punt meestal moe is.

En ik was moe! Het duurde in totaal minder dan 10 minuten, maar ik was uitgeput, net als na een hele dag intensieve training. Ik zweette zelfs een beetje, ondanks het gebrek aan beweging. Het voelde alsof mijn hersenen hard aan het werk waren om de sessie te verwerken, nieuwe verbindingen te leggen, de chemische processen zich opstapelden. Ik schrijf dit een paar uur later en ik voel dat gevoel nog steeds, niet onaangenaam, maar wel aanwezig. Ik voel dat er iets gaande is in mijn hersenen.

Vooruitblik

Tijdens de sessie begon ik na te denken over de strategieën die mensen zouden kunnen gebruiken om de ballen te volgen. Tegelijkertijd ontdekte ik onbedoeld strategieën die juist níét werkten! Als je te gefocust was op één bal, werd het lastig om de andere ballen in de gaten te houden. Je moet ze eigenlijk allemaal tegelijk bekijken. Er waren momenten dat vier ballen (van de acht die rondstuiterden) als één groep fungeerden, niet precies synchroon bewegend, maar wel in samenhang met elkaar. Dat werkte prima, totdat er een van die grote botsingen plaatsvond.

Na één sessie ben ik geïntrigeerd en zeker klaar voor meer.

De wetenschappelijke basis is ongetwijfeld heel anders dan wat Neurotracker bereikt, maar er was één aspect dat me deed denken aan de extreme concentratie die ik ervoer toen ik 's Age of Empires. In dat spel ervaar je een prettige concentratie terwijl je zo'n 40 dingen tegelijk in de gaten houdt en op allerlei acties reageert. Je bent volledig losgekoppeld van je fysieke wereld, zo niet van je dagelijkse beslommeringen. Het Franse woord voor 'vermaken' is 'distraire', wat ook 'afgeleid' betekent. Ik zag overeenkomsten met Neurotracker; ik genoot van het gevoel van extreme concentratie en ik ben gefascineerd door dit gevoel in mijn hersenen, in ieder geval voorlopig!

Maar terug naar de wetenschap: het wordt erg interessant om te zien hoe mijn scores verbeteren met Neurotracker en hoe dat zich vertaalt naar mijn voetbalprestaties (woensdagavond!) en verder. Ik kom daar binnenkort op terug met mijn bevindingen.

-JLJ

‍