Welkom bij de afdeling Onderzoek en Strategie van [bedrijfsnaam] in de snel veranderende wereld van vandaag.
In deel 1 van deze tweedelige blog hebben we een introductie gegeven en de geschiedenis van de zes grootste gamegenres in eSports besproken. Zoals we zagen, verschillen ze behoorlijk van elkaar. Het vergelijken van RTS en FPS is bijvoorbeeld net zoiets als het vergelijken van voetbal met boksen – totaal verschillend! De grote vraag is: hoe verschillen deze eSports qua mentale belasting voor de meest intelligente hersenen ter wereld? Het doel is om elke gamecategorie te analyseren en te ontdekken welke eSports het meest veeleisende zijn voor complexe cognitieve functies. Veel leesplezier!
Eerst zullen we de zes eSports-varianten afzonderlijk bekijken aan de hand van de eisen die ze stellen aan zeven verschillende cognitieve functies op hoog niveau. Onderzoek toont aan dat veel e-sporters mentale vaardigheden bezitten die die van niet-gamers overtreffen. Op basis van de NeuroTracker -team hebben we de volgende aspecten van de mentale bekwaamheid van topgamers geselecteerd die er het meest toe doen.
Verwerkingssnelheid – de hoeveelheid zintuiglijke informatie die in de loop van de tijd zinvol kan worden verwerkt en geëvalueerd. Waarom dit belangrijk is : het bepaalt letterlijk hoe snel je kunt handelen in veeleisende situaties. Omdat deze snelheid afneemt naarmate je ouder wordt, is dat de reden waarom professionele gamers vaak jong zijn.
Werkgeheugen – de totale hoeveelheid informatie die tegelijkertijd in het geheugen kan worden vastgehouden en verwerkt. Waarom het belangrijk is – noem het multitasken of mentaal jongleren, deze vorm van cognitieve bandbreedte is essentieel om te gedijen in complexe of chaotische situaties.
Diepteperceptie – het vermogen om je positie ten opzichte van de omgeving en objecten die van je af of naar je toe bewegen te bepalen. Waarom het belangrijk is – diepteperceptie is de meest complexe vorm van ruimtelijk inzicht en is cruciaal om te voorspellen waar jij en je tegenstanders zich van moment tot moment zullen bevinden.
Perifeer zicht – het totale gezichtsveld dat effectief kan worden waargenomen. Waarom het belangrijk is – een breder bruikbaar gezichtsveld zorgt ervoor dat er meer visuele informatie kan worden opgenomen en is essentieel om veel bewegende objecten te kunnen volgen, evenals virtuele beweging vanuit een eerstepersoonsperspectief.
Situationeel bewustzijn – het vermogen om de relevantie van perceptuele informatie te beoordelen in termen van de gevolgen voor de omgeving. Waarom het belangrijk is – het is met name cruciaal voor het herkennen van situationele bedreigingen of kansen, en is een essentieel onderdeel van elke vorm van tactisch of strategisch bewustzijn.
Besluitvorming – het vermogen om al het bovenstaande (en meer) te evalueren om verschillende uitkomsten te voorspellen en de beste kansen in een gegeven situatie te selecteren. Waarom het belangrijk is – bij gaming gaat het om een eindeloze opeenvolging van kleine tot grote besluitvormingsmomenten; slimme keuzes leiden snel tot grote voordelen, en omgekeerd.
Reactietijd – de neurofysiologische reactietijd die nodig is om een passende fysieke handeling uit te voeren. Waarom dit belangrijk is – wanneer er slechts een korte tijdspanne is om een beslissing in een actie om te zetten, is een snelle reactietijd nodig om dit daadwerkelijk te realiseren, anders gaat de kans verloren.
Nu gaan we elk van de grote eSports beoordelen aan de hand van deze cognitieve meetwaarden op een schaal van 1 tot 100, met een uitleg over hoe de scores worden berekend.
Zoals we kunnen zien, scoren FPS-games erg hoog op diepteperceptie, wat essentieel is voor het waarnemen van je eigen beweging door de omgeving via optische stroom, evenals de precieze afstand tot tegenstanders (denk aan het richten met een sluipschutter). Het is ook een klassieke vorm van reactiegestuurd gamen, waarbij milliseconden bepalen wie geraakt wordt en wie overleeft.
Het werkgeheugen en de besluitvorming worden minder belast, omdat spelers tijdens het spelen vaak vooral over de kaart zwerven om tegenstanders te spotten of verdedigingsposities te zoeken. Over het algemeen worden er tijdens de actie in FPS-games hoge eisen gesteld aan de visuele systemen van de spelers.
Zoals we kunnen zien, leggen RTS-games een zeer zware mentale belasting op alle vlakken, afgezien van reactiesnelheid (voornamelijk beperkt tot het microbeheer van eenheden) en diepteperceptie (vooral het onderscheiden van de verschillen tussen vliegende en grondtroepen).
Het perifere zicht lijkt misschien verrassend goed, maar RTS-spelers moeten constant de activiteit van talloze vriendelijke en vijandelijke eenheden in de gaten houden, vaak over het hele scherm, en tegelijkertijd de uiterst belangrijke minimap. Verwerkingssnelheid, werkgeheugen en besluitvorming worden ook maximaal benut, waarbij de beste spelers ter wereld meer dan 800 acties per minuut (APM) uitvoeren, terwijl ze ook nog eens complexe tactische en strategische beslissingen nemen.
Net als bij vechtsporten zijn vechtspellen de ultieme uitdaging op het gebied van reactievermogen. Elke aanval, blokkering en tegenaanval is nauw verbonden met de acties van de tegenstander, vrijwel elke microseconde van het gevecht. Dit vereist een behoorlijke verwerkingssnelheid om elke actie te interpreteren en te voorspellen.
Afgezien daarvan zijn de mentale eisen echter vrij laag. Besluitvorming en een beroep op het werkgeheugen zijn, gezien het aantal spelopties, vrij beperkt. De visuele focus is veel scherper dan de perifere focus, en diepteperceptie draait grotendeels om het inschatten van links-rechtsbewegingen door middel van parallax 3D- effecten, waarbij de achtergrond met een andere snelheid beweegt dan het gevechtsvlak.
Bij racegames zijn perifeer zicht en diepteperceptie absoluut cruciaal. Ze gaan ook hand in hand, vooral als het gaat om het nauwkeurig inschatten van snelheid in bochten of bij de onvermijdelijk risicovolle inhaalmanoeuvres. Deze specifieke visuele eisen stellen de menselijke hersenen tot het uiterste, ver voorbij wat ze evolutionair gezien aankunnen.
Hoewel reactiesnelheid en besluitvorming wel degelijk bepalend zijn voor de uitkomst van een race, spelen ze doorgaans slechts af en toe een rol tijdens gevechten om posities – momenten die zorgvuldig getimed en gekozen moeten worden. Ook het werkgeheugen wordt niet overbelast, aangezien het bij topwedstrijden meer draait om acute focus en precisie dan om mentaal jongleren.
Sportgames stellen vaak uiteenlopende eisen. Net als bij echte sporten zijn reactiesnelheid, situationeel bewustzijn en perifeer zicht van groot belang. Tactisch spel draait immers om het continu inschatten van de positie van elke speler, om zo spelbedreigingen en -kansen te kunnen voorspellen.
Diepteperceptie wordt slechts matig gestimuleerd door het beoordelen van balbanen en kleine verschillen in de relatieve beweging van spelers die dichterbij en verder weg zijn. Ook de verwerkingssnelheid, het werkgeheugen en de besluitvorming worden niet erg op de proef gesteld, voornamelijk vanwege het beperkte aantal mogelijke spelresultaten in vergelijking met andere e-sporten.
Zoals we in de vorige blog al vermeldden, zijn MOBA-competities enorm competitief. Ze bieden ook een fenomenaal aantal mogelijke uitkomsten in grote teamgevechten. In DOTA 2kan elk van de 10 verschillende spelers tot wel 37 combinaties van heldenvaardigheden en items op een synergetische manier uitvoeren. Deze enorme complexiteit, in combinatie met de snelle gameplay, stelt het denkvermogen van spelers op alle fronten op de proef en is een van de meest uitdagende tactische en strategische besluitvormingsprocessen.
De achilleshiel voor deze complexe cognitieve functies is echter de geringe behoefte aan diepteperceptie. Het gaat hierbij voornamelijk om het inschatten van de beweging van incidentele vliegende spreuken of aanvallen in een overwegend vlakke gevechtsomgeving.
Zoals we hebben gezien, kunnen de specifieke cognitieve eisen op hoog niveau van de ene e-sport aanzienlijk verschillen van die van een andere. Laten we nu eens kijken naar de algemene scores van de beste e-sporten.
Zoals vermeld in deel 1 van deze blog, zijn niet alle games gelijk. Het is ook nuttig om te beseffen dat, met uitzondering van vechtspellen, alle grote eSports-games een veel hogere cognitieve belasting vormen dan de meeste niet-professionele games.
Hoewel FPS-, race- en MOBA-games goede concurrenten zijn, zijn het RTS-games die de kroon spannen als het gaat om het vereisen van bovenmenselijke denkkracht om op het hoogste niveau te presteren. Zelfs met de relatief geringe eisen aan diepteperceptie, blinken RTS-games over het algemeen uit in het uitdagen van de hersenen van de gamer.
Er bestaat met name een enorm verschil tussen topcompetitieve spelers en 's werelds beste RTS-cyberatleten, die spelacties tot wel tien keer sneller dan hun minder begaafde tegenhangers. Dit is waarschijnlijk de reden waarom cognitieve sportwetenschappers ervoor hebben gekozen om StarCraft II-kampioenen te bestuderen en te onderzoeken wat de hersenen van gamers zo bijzonderte testen DeepMind AI, genaamd AlphaStar.
Als je dit tweedelige artikel interessant vond, bekijk dan ook onze andere blogs waarin we uitleggen waarom eSports serieus genomen moet worden.
4 blogs over waarom eSports zo indrukwekkend zijn
En voor het geval je het gemist hebt: welke e-sporten zijn het meest cognitief veeleisend? Deel 1
Welkom bij de afdeling Onderzoek en Strategie van [bedrijfsnaam] in de snel veranderende wereld van vandaag.
Ontdek wat deze nieuwe bijbel voor esports de hele branche te bieden heeft.
Nieuw onderzoek toont voor het eerst de effecten aan van een slecht voedingspatroon en een slechte slaapkwaliteit op de cognitieve functies van professionele gamers.
eSports wint wereldwijd snel aan populariteit ten opzichte van traditionele sporten, maar niet alle games zijn gelijk. Ontdek welke e-sporters de meeste mentale behendigheid nodig hebben om op topniveau te kunnen presteren.
NeuroTracker is een van de meest onderzochte systemen voor cognitieve training en wordt wereldwijd gebruikt in de topsport, het leger en voor het verbeteren van menselijke prestaties. Het is gebaseerd op 20 jaar neurowetenschappelijk onderzoek.
.png)