De 3 meest voorkomende sportblessures

We hebben het allemaal wel eens gezien: dat moment waarop een atleet in elkaar zakt, verlamd door of kronkelend van de ondraaglijke pijn. Van verrekkingen tot verstuikingen, blessures in de sport lijken onvermijdelijk. In het beste geval wordt de atleet efficiënt gerevalideerd en keert hij snel terug naar de competitie. In het slechtste geval betekent de blessure het einde van de carrière.

Er bestaat een wijdverbreide misvatting dat je, zodra je het sportveld betreedt, altijd het risico loopt op een blessure. In de meeste gevallen zijn sportblessures echter te voorkomen. Het is belangrijk om alert te zijn tijdens het sporten en naar je lichaam te luisteren. Zonder verder omhaal, hier zijn de 3 meest voorkomende sportblessures:

1. Enkelverstuiking

Deze blessure ontstaat wanneer de ligamenten in je enkel scheuren of te veel worden uitgerekt. Het gebeurt meestal aan de buitenkant van de enkel, wanneer je je voet verzwikt. Daardoor wordt het ligament aan de buitenkant van je enkel meer uitgerekt dan het aankan.

Je lichaam reageert met symptomen zoals zwelling, blauwe plekken, gevoeligheid, jeuk of stijfheid in de enkel. Enkelverstuikingen komen vaak voor bij sporten waarbij veel gesprongen wordt. Het risico is ook groter als er een kans is om op iemands voet te stappen. Voorbeelden van dergelijke sporten zijn basketbal, voetbal en volleybal.

2. ACL-verrekking

De voorste kruisband (ACL) is een ligament dat achter de knie loopt, tussen het dijbeen (femur) en het scheenbeen (tibia). Een verrekking van de ACL kan optreden wanneer een speler plotseling afremt, abrupt van looprichting verandert, de knie overstrekt of een draaibeweging maakt.

Symptomen kunnen bestaan ​​uit plotselinge en hevige kniepijn, een gevoel van losheid in het gewricht, zwelling of het onvermogen om zonder pijn gewicht op het gewricht te zetten. Sporten waarbij een ACL-blessure een hoog risico loopt, zijn onder andere voetbal en honkbal.

3. Tenniselleboog

Deze blessure wordt veroorzaakt door overbelasting van de spieren in de arm, onderarm en hand. Verrassend genoeg krijgt slechts een klein deel van de mensen met een tenniselleboog deze aandoening daadwerkelijk door het tennissen. Desondanks is het risico hoog bij racketsporten zoals squash of racquetball. Bij mensen met een tenniselleboogis de pijn geconcentreerd aan de buitenkant van de arm, waar de onderarm de elleboog raakt.

Bij constant herhaald gebruik van de arm kunnen er kleine scheurtjes ontstaan ​​in de pezen van deextensor carpi radialis) spier aan het ellebooguiteinde. Deze scheurtjes leiden tot ontstekingen, waardoor de arm overbelast raakt en het pijnlijk wordt om dingen op te tillen en vast te pakken.

Het voorkomen van blessures

Om blessures te voorkomen, moet elke training beginnen met een rustige warming-up. Een goede warming-up bevordert de bloedtoevoer naar de spieren, maakt je flexibeler en kan blessures verminderen.

Er bestaan ​​ook cognitieve trainingstools die je perifere zicht versterken. Verbeterde visuele verwerkingsvaardigheden kunnen blessures helpen voorkomen, omdat je hierdoor de acties van je tegenstander beter kunt inschatten en sneller kunt reageren. Dit kan het verschil betekenen tussen je tegenstander ontwijken en frontaal met hem botsen. Blijf veilig!

‍