Het cognitieve aspect van sportblessures

In de vorige blog besprak ik hoe cognitieve prestaties gevoelig beïnvloed kunnen worden door de belasting van motorische vaardigheden. Dit is zelfs relevant voor topsporters en bij een klein verschil zoals staan ​​versus zitten tijdens NeuroTracking. Een daaruit voortvloeiende bevinding was dat een systematische en stapsgewijze trainingsmethode gebruikt kan worden om dit effect te compenseren – waardoor complexe motorische vaardigheden beheerst kunnen worden onder hoge cognitieve belasting.

Effecten van cognitieve belasting op beweging

Met deze concepten in gedachten raakte ik geïnteresseerd in het omdraaien van de eerdere aanpak. In plaats van te onderzoeken hoe motorische vaardigheden de prestaties NeuroTracker beïnvloedden, wilde ik testen hoe de prestaties NeuroTracker de motorische vaardigheden beïnvloedden. Een eerste onderzoek hiernaar was ongepubliceerd onderzoek met NHL-spelers, waarbij we geavanceerde bewegingsanalyse gebruikten om de prestaties bij het hanteren van de puck (dribbelen met de stick) te meten tijdens het gebruik van de NeuroTracker.

Spelers die niet getraind waren in het gebruik van NeuroTracker, maar wel een initiële basislijn hadden, kregen de instructie om NeuroTracking zo dicht mogelijk bij hun basislijn in zittende positie te houden. We zagen dat de verschillen tussen puckbehandeling alleen en in combinatie met NeuroTracking aanzienlijk waren. De bewegingspatronen van de stick lieten zien dat de puckbehandeling aanzienlijk afnam, en opvallend genoeg leken de spelers zich niet bewust van deze effecten.

Dit leidde tot een pilotstudie (recent gepubliceerd), waarin ik, samen met promovendi en een collega van mij, David Labbe (een expert in biomechanica), de potentiële rol van deze effecten van cognitieve belasting op zelf toegebrachte blessures wilde onderzoeken.

Het aanpakken van kruisbanden

We richtten ons op ACL-blessures (voorste kruisbandblessures), omdat deze bekend staan ​​als een van de meest voorkomende sportblessures (tot wel 200.000 per jaar in de VS) en meestal optreden zonder contact met anderen. Er zijn ook aanwijzingen voor een verband tussen lagere scores op cognitieve tests en een verhoogd risico op een ACL-blessure.

In dit specifieke onderzoek hebben we universiteitsatleten getest in voetbal, volleybal en American football. Aan elk van hen werd gevraagd om 16 afzonderlijke oefeningen uit te voeren met twee sprongen op één been (een voorwaartse huppel, gevolgd door een zijwaartse sprong naar het andere been). De bewegingsmechanica van elke sprong werd nauwkeurig gemeten met behulp van krachtplaten en door middel van bewegingsregistratie van de benen en het bekken (met behulp van 36 markers).

NeuroTracking werd willekeurig toegewezen aan de helft van de proeven, waarbij sprongen werden uitgevoerd tijdens de trackingfase. We kozen voor NeuroTracker als een gecontroleerde simulatie van de cognitieve belasting die bij sport komt kijken. Dit omdat we weten dat deze taak relevant is voor atletische prestaties.

Bij alle atleten veranderden de heup- en kniekinematica significant tijdens het gebruik van NeuroTracking, vergeleken met alleen springen. Het grootste effect werd met name gevonden in een verandering van de abductiehoek van de knie, wat resulteerde in een verhoogde belasting van de voorste kruisband (ACL) – een factor die het meest geassocieerd wordt met ACL-blessures. Deze bewegingsverandering trad op bij 60% van de deelnemers, wat suggereert dat sommige mensen gevoeliger zijn dan anderen en dat dit een valide methode zou kunnen zijn om hen te identificeren. Hoewel het slechts een pilotstudie betreft, geven de bevindingen een indicatie dat cognitieve belasting de motorische vaardigheden direct kan beïnvloeden op een manier die de gevoeligheid voor fysieke blessures vergroot.

In dit onderzoek waren de atleten niet getraind met NeuroTrackerNeuroTrackerNeuroTracker NeuroTrackerNeuroTrackerNeuroTrackerNeuroTracker NeuroTrackerNeuroTrackerNeuroTrackerNeuroTracker NeuroTrackerNeuroTrackerNeuroTrackerNeuroTracker NeuroTrackerNeuroTracker omdat het zeer toegankelijken omdat gegevens van duizenden atleten aantonen dat er binnen twee tot drie uur training al aanzienlijke verbeteringen worden bereikt.

Een effectieve cognitieve interventie ter voorkoming van blessures zou over het algemeen de gezondheidsvooruitzichten verbeteren voor mensen die aan sport doen. Op topniveau, waar blessures van topspelers extreem kostbaar zijn, zou het ook een concurrentievoordeel opleveren. Dit is zeker een gebied waar professionele teams de waarheid van het oude gezegde 'voorkomen is beter dan genezen' kennen.

Je kunt hier andere blogs van professor Faubert lezen.

Professor Faubert introduceert de concepten van NeuroTracker

Professor Faubert over cognitieve verbetering

Professor Faubert over de wetenschap achter NeuroTracker

‍